Aflevering 3 — Bart

Nou, leuk Bart om je op deze manier een keertje te spreken over jouw ervaringen. Hoe lang geleden hebben we elkaar leren kennen nu?

Ik zou schatten iets van vijf jaar, vier jaar.

Vijf, vier jaar, ja, zoiets. In Rotterdam destijds nog een paar één-op-één sessies gehad en sindsdien ben je een van de vaste gasten.

Vaste gasten.

Vaste gasten bij de Kundalini Awakening-groepssessies.

Ja. Heel erg vast zelfs. Ik denk dat ik weinig oversla van de maandelijkse sessies.

Ja. En nou ja, deze podcastserie is over mensen die extreme, of in ieder geval de minder gangbare versies van kundalini-ontwaken hebben. Want de sessies die ik geef, daar gaat het eigenlijk heel geleidelijk aan, zacht. Maar jij hebt eigenlijk out of the blue redelijk heftige ervaringen gehad. Of was het niet zozeer out of the blue? Kun je een beetje context geven van wanneer het was in je leven?

Ja, en je hebt helemaal gelijk. De groepssessies zijn niets vergelijkbaar met mijn initiële kennismaking met de kundalini-energie. Dat was wel heftiger dan de ervaring die ik heb op de zondag in de sessies.

Ja, het was redelijk out of the blue dat ik kennismaakte met de kundalini. Het zal iets van, ik denk 25, 24 jaar geleden geweest zijn. Ik had toen nog niets gehoord, of nooit gehoord van überhaupt kundalini of wat het is of wat dat doet.

Ik was wel lichtelijk, door mentaal lijden wat ik ervaarde, in contact gekomen met bijvoorbeeld de teachings van Eckhart Tolle. Dus dat was een beetje mijn beeld van spiritualiteit.

Dus dat interesseerde je wel een beetje?

Ja, als oplossing tot het lijden wat ik ervaarde. Dus dat leek een hele mooie directe manier om daar vanaf te komen.

Wat ik toen heb gedaan, en dat staat eigenlijk helemaal los van spiritualiteit, maar dat was een periode dat ik weer volledig vastzat in mijn hoofd: ik heb toen een afspraak gemaakt met een man die coaching gaf, waarbij zijn marketingstatement was: binnen drie uur ga je helemaal tot de diepte, weet je alles wat aan de hand is, en dan vanaf daar, tenminste mijn interpretatie was, leef je in vrijheid. Dus dat klonk heel erg goed.

Ja, drie uur gefixt, dat leek…

Hij vroeg daar ook wel behoorlijk wat geld voor, maar goed, dat mag ook wel als je zo’n resultaat kunt behalen. Dus centjes bij elkaar geschraapt en het avontuur aangegaan. Ik ben naar die man toegegaan. Nou, mijn mening: het had niet zo spiritueel te maken, maar puur meer mindset of coaching, of nou, wat dieper dan mindset, maar kijken wat nou in je speelt, om tot die kern te komen, zodat je weet wat speelt en daar los van kunt komen.

Dus eigenlijk, ja, nog steeds zou het wel zo’n mooie…

Dat is meer coaching eigenlijk.

Ja, maar hij vond zichzelf volgens mij, of vindt, zichzelf daar wel wat dieper in gaan dan een gewone coachingsles.

En aangezien wat gebeurde, zou dat waarschijnlijk ook wel enigszins waar kunnen zijn.

Twijfelachtig, dat zal ik zo uitleggen. Toen ik naar die coachingsessie ging, ja, ik kan me de gesprekken niet meer heel erg voorstellen, behalve van: joh, wat zit je te…

Hoe oud was je toen?

Dat is 24.

Ja, ik denk rond de 22, en nu 45. Ik ben dat gesprek aangegaan. Nogmaals, het hele gesprek: hij heeft niet zo’n imprint op mij gemaakt dat ik nu nog echt me kan herinneren wat we precies gesproken hebben.

Maar ergens aan het einde van die drie uur vroeg hij aan mij, hij vertelde me eigenlijk: ik ga zo weg uit deze ruimte. En wat ik wil dat je doet, is dat je even recht gaat zitten, recht op de stoel gaat zitten, en jezelf de vraag stelt: wat heb jij nou echt nodig om gelukkig te worden? En hij vertelde: het antwoord zal tot je komen, maar niet in gedachten.

Nou, omdat ik al enigszins bekend was met Eckhart Tolle, The Power of Now, en de wetenschap dat de antwoorden niet in de gedachten te vinden zijn, kon ik me daar iets bij voorstellen. Dus ja, dat ben ik aangegaan. Ik ben dus gaan zitten daar, hij heeft daadwerkelijk de ruimte verlaten. Nou, ik weet niet of hij daar in een andere ruimte bijvoorbeeld energiewerk met mij deed, of wat precies zijn rol erin was.

Maar hij verdween, ik stelde mezelf die vraag, en ik ben nogal left-brained, dus ik ben altijd aan het denken. Er kwamen heel veel gedachten die antwoord wilden geven op die vraag, maar terwijl die gedachten ook kwamen, was altijd een realisatie: het zal niet via die gedachten tot me komen.

En toen na een bepaalde periode, en ik zou niet meer weten hoe lang, ik schat een paar minuten, schoot een energie vanuit de kern van mijn lichaam, van mijn pelvis, omhoog. Ik begon te shaken als een waanzinnige, dus letterlijk heen en weer aan het shaken, en er kwamen tranen, een staat van pure bliss.

Toen kwam die man de kamer weer binnen en die probeerde de energie een beetje te geleiden, dus die hield me beet, probeerde het een beetje te aarden. Het enige wat ik ervaarde was pure liefde. Ik voelde het stomen, het knallen uit mijn hoofd, en het enige wat ik gewoon ervaarde was pure liefde, plus mijn gedachten die voor 80 procent gestopt waren, wat ook een hele prettige ervaring was voor iemand die eigenlijk altijd zich opgesloten voelt in de mind.

En dat komt dus heel helder van onder naar boven.

Ja, ja. Het was een duidelijke energiestroom die knalde letterlijk van onder helemaal naar boven toe.

Hoe was dat voor je? Want je hebt natuurlijk, zoals je zelf zegt, left-brain oriented, dus altijd in de mind, en om dan zoiets mee te maken.

Ja. Het voelde niet overweldigend, want de bliss en het gevoel van liefde was zo sterk dat… kijk, wat ik me zou kunnen voorstellen in zo’n heftige ervaring van iets wat totaal buiten mijn belevingswereld gaat, is dat heel veel paniek kan opkomen van: nou ja, wat is dit? Maar dat was totaal niet aanwezig.

Er was zo’n gevoel van… de kernboodschap die ik ervaren heb toen, is dat alles goed is, alles is gemaakt uit liefde, en alles en iedereen is precies op de plek dat die zou moeten zijn. Dat was de kernboodschap.

Mijn lijden bestond nogal veel uit het psychisch lijden van andere mensen. En dat werd daar direct in gezien. Iedereen is… en niet op het niveau van de mind, want ik kan nu nog steeds niet uitleggen wat dat betekent. Dus het was een direct diep inzicht: alles is liefde. En, mooie slogan voor een film wellicht. Nee, maar dat werd diep tot op celniveau ingezien: alles is letterlijk gemaakt van liefde, en alles is goed.

En als je het over het lijden van andere mensen hebt, dat je dat…

Ja, dat werd ingezien. Kijk, het valt dus niet in te kleden door de mind achteraf. Er wordt geen antwoord op gegeven van: ja, maar waar, hoe kwam dat dan, want die mensen lijden toch nog steeds. Daar is geen voldoende antwoord op gegeven. Het was alleen een direct inzien: alles is precies zoals het moet zijn. Maar niet… en dat is door…? Nee, dat stukje was niet. Het was alleen een…

Het was dus eigenlijk heel bevredigend op ervaringsniveau, minder bevredigend op mentaal niveau.

Ja, ja, en daardoor wellicht zo bevredigend, want de gedachten, die zijn een periode helemaal weggevallen. Die begonnen redelijk snel wel weer op te komen hoor. Maar ja, ze waren… letterlijk het eerste wat ik uitgilde bij die man, toen hij terugkwam, was: Eckhart Tolle heeft gelijk. Dus waar hij naar wees, tenminste zo ervaarde ik het op dat moment, daadwerkelijk door mij ervaren.

Ik heb daar niet lang meer met die man gesproken. Die man, ik vertelde aan die man: wat is dit? Hij zegt: ja, het is een kundalini awakening. Ik zeg: oh, gebeurt dit normaal? Hij zei: nee, je bent de eerste die dat hier ooit heeft ervaren, maar je was er klaar voor.

Achteraf hebben die opmerkingen mijn ego behoorlijk versterkt. Kijk eens hoe speciaal ik ben, ik ben de eerste en al die andere mensen niet, dus I’m born for this.

Maar ik had ook daarna niet meer heel erg de behoefte, ik had nergens meer behoefte aan, want het was zo’n diep inzicht: alles is oké en alles is liefde. Ja, waar moet ik nou met die man over praten om wat op te lossen?

Ik weet dat ik daarna in de ogen… kijk, die staat heeft min of meer, zeker die dag, voortgeduurd. Dat ik me beelden kan herinneren dat ik een jong meisje in de ogen keek en in haar het hele heelal zag. Dat ik compleet ontroerd raakte, overgenomen door dankbaarheid en liefde, door puur in de ogen te kijken van een meisje dat langsliep. De onschuld, de totale perfectie.

Ook daar, ja, het zijn woorden die ik eraan moet geven, maar dat had ik heel erg diep ervaren. Ik weet dat ik mijn vrouw, mijn toenmalige vrouw, belde en zei: ik kan nooit meer depressief zijn, ik ben in het licht van God geweest. Zij was gelovig, dus om het een context te geven. Ik ben letterlijk in het licht van God geweest.

Dus ja, dat was de ervaring. En sindsdien, nu vijfentwintig jaar later, heb ik nog heel veel diepe ervaringen mogen meemaken. Maar er is niets zo helder en onwrikbaar voorbijgekomen als wat ik toen ervaren heb.

Omdat, kijk, ik ben sceptisch, ik heb een, zoals ik zeg, behoorlijk left-focused brain die eigenlijk altijd alles conceptueel bedenkt, rationeel. En alle inzichten die je daar kunt verzamelen, kunnen door hetzelfde deel ook onderuit getrapt worden. Het is altijd maar een manier van zien. Maar deze ervaring ging daar zo diep onder het level of mind dat gedachten er niet eens aankomen.

Dus ja, dat is hoe ik die awakening toen ervaren heb. Nogmaals: nog nooit van kundalini gehoord toen het gebeurde. Mijn ervaring was nogal bizar. Wat daarna gebeurde, als je wilt dat ik doorpraat.

Ja, nee, inderdaad, wat interessant is: ervoor een redelijk normaal leven als het ware, en een heftige, onverwachte gebeurtenis, waarbij duidelijk is dat je zenuwstelsel een soort openbreekt op dat moment. Gebeurt daarna dat het weer dichttrok, of…

Ja, ja zeker. Die staat heeft zich niet aanhoudend verder voortgezet.

Eerst werd… ik wil niet te veel praten in termen van ego en awareness, maar het kan wel een goed conceptueel beeld geven, tenminste zo heb ik het wel ervaren. De inzichten die gezien werden, werden al redelijk snel toegeëigend door het ego.

Wat voor mij een negatieve ervaring heeft gegeven: kijk, ik ben heel erg van: ik wil normaal zijn. Ik heb een carrière, een goedlopende carrière, ik heb een bepaald beeld van mezelf dat ik omhoog wil houden. En deze ervaring paste daar niet.

Ja, kan me voorstellen.

Die paste, die stond heel erg ver weg van hoe ik mijzelf zag. Dus het ego, letterlijk, die twee dingen waren niet echt met elkaar te verenigen, maar omdat het zo’n ontzettend positieve en verlichtende ervaring was, was daar geen botsing. Tot.

Die onderzoekende left-focus mind wilde hier toch wel eens meer van weten. Die wilde toch allemaal wel eens gaan begrijpen wat hier nou was gebeurd.

Dus ik ben op onderzoek gegaan. Tegenwoordig is er al redelijk veel over kundalini te vinden natuurlijk, heel erg veel. Toen wel…

Groot verschil met 25 jaar geleden?

Ja, een stuk minder, een stuk minder. Maar goed, ik heb een nogal doortastende geest, dus ik vind het wel. Maar een stuk minder.

Wat toen gebeurde, is dat ik eigenlijk op zoek ging naar antwoorden en getrokken werd naar de meest… ja, laat ik het zo zeggen. Een kernangst die ik eigenlijk altijd ervaren heb, is gek worden, verlies van controle.

En ja, toen ik me verdiepte in wat kundalini nou is en wat het doet, bleek dat het toch wel behoorlijk wat mensen in psychose doen gaan. Nou ja, de gekste verhalen die je kunt bedenken, kun je zeker online vinden van mensen die een kundalini-ontwaking hebben ervaren. Van psychose tot communicatie met aliens, entiteiten, allemaal. En dat stond zo ver weg van hoe ik mijzelf zag en hoe mijn leven eruitzag, dat ik daar ontzettend bang van werd, in volledige angst schoot.

Dus van de volledige openheid met de kundalini, de verheven liefde, naar de andere kant op.

Dus het kwam eigenlijk door de onderzoekende mind die allerlei dingen ging vinden?

Ja, ik denk: als ik er nooit meer wat van gehoord had, ik weet het niet hè, maar dat is wel een patroon dat ik bij mezelf herken, dat ik vaak getriggerd word door dingen van andere mensen.

Oké, om een paar woorden te geven: het was geen eenmalige ervaring, er waren een aantal naweeën. Sinds die tijd ervaar ik een stroom van energie, soms nauwelijks waarneembaar, maar op andere momenten, zeker wanneer veel chaos in de mind is of in het leven zelf, begint die energie ook heel erg chaotisch te worden.

En zeker in die eerste periode daarna: kijk, energie bestond voor mijzelf helemaal niet.

Je was nooit eigenlijk bewust van, je voelde dat niet?

En niet geïnteresseerd in. Meer zelfs een antipathie: teken van je aanstellers, ga je ergens anders zoeken, vanuit dat standpunt. Maar goed, het was eigenlijk in mijn ervaring.

En de core-boodschap die bij mij afzat, dat is misschien wel het meest angstwekkende: als dit waar is, wat is dan nog meer allemaal waar? Wat ik eerst als onzin heb…

En daar zou dus heel jouw structuur, waar je heel je leven aan houdt, instorten.

Ja, ja, ja. Ik zou die gek kunnen worden die uit zijn lichaam treedt en vanuit de angstgevoeligheid in de hell realms terechtkomt. Eerst kon ik dat afschuiven als totale complete onzin.

Maar als kundalini…

…ook complete onzin was tot ik het echt zelf ervaren heb. En er waren net wat aparte ervaringen.

Dus sinds die tijd energie die soms heel hectisch was, verandering van visie, maar één ding was heel erg duidelijk. In een lange periode was het zo dat als ik mijn ogen dichtdeed, het leek alsof iemand met het scherpste licht wat je maar kunt voorstellen in je ogen schijnt. Diepste, helderste, maar ook energetische licht. Dus het is niet alleen ervaring van licht, maar ook heel… ja, een beetje lastig om daar woorden aan te geven.

Het lijkt naar binnen te dringen?

Ja, overweldigend naar binnen. Dus zodra ik mijn ogen dichtdeed, gebeurde dat. Ja, dat sloeg totale paniek aan toe, want wat is dat, en wat gaat dit doen, en hier wil ik vanaf.

Dus ja, die periode na de kundalini awakening was heftig, maar voornamelijk heftig niet om de ervaringen zelf, maar om de invulling wat het eventueel in de toekomst zou kunnen gaan betekenen.

Uiteindelijk heb ik nooit meegemaakt… ik heb heftige dingen meegemaakt, energetisch, net als het licht, soms zelfs lichthallucinerende dingen. Maar dat is eigenlijk helemaal… Wat mij, en dat is nog steeds iets waar ik nog steeds mee aan het werk ben: de weerstand en de projectie.

Dus de laag erbovenop is het gros van het lijden?

Ja, is alles het lijden. De ervaring die ik heb gehad met kundalini zelf, was luid, liefdevol, mooi, inzichtvol.

En als je dan de term kundalini gebruikt, iedereen heeft daar toch een… je hebt het ook al gezegd, veel over gelezen, maar puur uit jouw ervaring: wat is die energie, wat is het voor jou?

Ja, je komt al snel bij concepten, want ja. Het invullen ervan is al conceptueel.

Voor mijzelf is de ervaring: kundalini staat gelijk voor liefde, maar wel een forceful liefde. En better surrender or suffer.

Dus ik ben heilig overtuigd dat als je die weerstand, maar goed, dat is geen keuze, maar als je die weerstand daartegen niet zou hebben en die energie volledig kan stromen, dat ja, het kan wel heftig zijn, het is heftig, maar er zijn wel meer dingen die heftig zijn, niet vervelend, niet negatief.

En dat pas het lijden komt wanneer de blokkade ervoor zorgt dat het niet kan stromen. Wat het is, dat mag iedereen voor zichzelf invullen. Voor mij is dat geloven over hoe het leven moet zijn, ervaring waarschijnlijk uit mijn jeugd. Ja.

En als jij nu terugkijkt, merk je nog een evolutie over tijd?

Zeker. Ik weet alleen niet of dat meer mijn levensfase is, en of het direct verbonden is aan de kundalini, maar hoe ik het nu zie is dit.

De staat die ik ervaren heb op dat moment dat mijn kundalini volledig ontwaakte, was een staat van een directe oneness, eenheid met al het leven. Direct inzien, letterlijk tot op celniveau: alles wat dit universum tot leven brengt, is pure liefde. Dat hebben we mogen ervaren. En het heeft mij eigenlijk even, toen 23, laten zien: dit is de waarheid. Ga nu maar eens naartoe lopen.

En in die zin, kijk, op dat moment was ik heel erg aan het verdringen. Ik wil gewoon een leven leiden met mijn vrienden, gezellig doen, ja en dit en dat. En daar wilde ik heel erg aan vasthouden. Ik ben met een carrière bezig, daar is allemaal helemaal niks ergs aan hoor. Maar daarachter zaten nog heel veel overtuigingen en het vasthouden aan heel veel dingen. En ik wilde geen innerlijk werk doen, want dat is onzin, want alles is al liefde. Dus dat is een trick of the mind.

Interessant, dus de ervaringen zelf omschrijf je als eigenlijk prachtig. En ook geen angst op dat moment. En wanneer de mind erbij kwam, die kwam eigenlijk met allerlei problemen. En die ging als het ware een beetje in de weg zitten, omdat die zegt van: ja, innerlijk werk en zo, onzin.

Ja, maar dat had ik daarvoor. Nee, dat was niet van de kundalini.

Kijk, die innerlijke staten van… ik kan nogal negatieve states of mind bereiken. Er zit wat shit in het systeem, lijkt het. Wat mijn intentie was, begonnen bij The Power of Now, was eigenlijk dat weg te duwen: ik ben awareness, de rest is allemaal bullshit. Ik denk dat heel veel mensen dat kunnen herkennen.

Eigenlijk, en die kundalini, niet dat die dat bevestigt, nou ja, misschien wel, want die heeft laten zien: het is allemaal bullshit in de zin van, het is allemaal liefde. Alleen.

Is dat je ervaring?

Exact, exact. Als dat zo is, ik heb het gezien, maar, en ik heb sindsdien meer eenheidservaringen gehad, het gevoel dat awareness eigenlijk letterlijk alles is, nogal eens liefde, maar vrijheid dan, meer nog over vrijheid.

Nou, dat is niet… en ik zeg niet dat dat ooit zo zou kunnen zijn, maar dat is niet mijn dagelijkse ervaring. Mijn dagelijkse ervaring is heel vaak heel prima, maar er gaan ook periodes van heel zwaar lijden. Ik zit letterlijk weer in de energetische en mentale modus van vechten met het leven.

En als je dan over die kundalini hebt, die heeft als het ware bijna als een noorderster laten zien: maar je weet te midden van deze chaos wat eigenlijk de waarheid is.

Ja.

Van: je weet te midden van deze chaos wat eigenlijk de waarheid is.

Ja, kijk, wat toen gezien was, is niet dat al het leven oh happy happy joy joy is, maar dat ook de diepste ervaring van despair gemaakt is vanuit liefde. Maar dat kan niet gebruikt worden om die liefde, of mijn despair, weg te doen als van: nou, dat is ook liefde, dat is ook liefde.

Ja, ja, dat zou extreme spiritual bypassing zijn.

Ja, dus kijk, wat het mij heeft gebracht, en het heeft zo moeten zijn, dat is heel duidelijk hoor, dus achteraf probeer ik het dan in te vullen. Wat het mij heeft gebracht is dit.

Ik was geïnteresseerd al in dit soort materie als vorm van het einde van mijn eigen lijden. En de theorie, het boek van The Power of Now, sprak mij tot een heel diep niveau aan. Maar tegelijkertijd had ik zoiets van: wat een fucking boek is dit, zo vermoeiend. Dit, dit, dit, ja, heel mooi, en nu mooi echt, we krijgen heel veel boeken verkocht ermee, ik geloof het gewoon niet.

De twee strijden die ik eigenlijk met veel dingen ervaar, ervaar ik daar ook. De sceptische left brain die zei: ja, mooi verhaal, zo mooi kan het niet zijn. En de andere kant die zei: hoe die ernaar streefde.

Dus ik had nooit enigszins tot op het diepste kunnen realiseren dat waar hij naar wijst waar is. Het was altijd omgeven geweest door zo’n zweem van twijfel, als ik deze ervaring zelf niet had gehad.

Ja, ja, oké. Mooi, dit is iets wat ik ook best wel vaak… wat echt een enorm ding was in mijn proces. Is om spirituele ervaringen spirituele ervaringen te laten zijn, die wijzen naar de waarheid, en niet iets waar je aan vast moet klampen wat oneindig lang moet duren.

Juist. En dat is lastig, want daar herken je jezelf ook in. Net wat ik zeg, voor je het weet ga je jezelf de special one zien, want ik heb… nou ik heb… jij was een volledige kundalini-ontwaking, nee, ja. Dus dat is het gevaar, en het vastklampen ook aan die staat van… het was geen staat van zijn. Het was een doorzien van iets, en ik weet helemaal niet of het de bedoeling is dat je altijd in die staat moet leven.

Nee, dat denk ik niet, maar ik zie wel in dat de shit, het vastklampen, je geloven hoe het leven zou moeten zijn, de shit die je misschien als kind hebt meegemaakt, gewoon traumatische dingen die je vast hebt gehouden in je lichaam, dat het heel erg zinvol is en je dichter brengt bij die staat om daarmee aan de slag te gaan.

Dat is eigenlijk iets van de laatste vijf jaar dat ik daar nu flinke stappen mee aan het zetten ben.

En als je zegt dat aanvankelijk het brein heel erg was van: ja, zelfinzicht, zelfonderzoek, onzin, is die als het ware wat milder geworden en is er wat ruimte gekomen om inderdaad daar ook in te mogen duiken?

Ja, kijk, ik denk dat naast dit proces ook gewoon een vorm van growing up is. Ik ben nu 45.

Ja, ik merk heel erg dat nu het duiken in de knopen in je systeem… en zeker op het gebied van community, waar ik eerst dat soort zaken snel zweverig bestempelde en er niks mee te maken wilde hebben. Ik wil niet zeggen dat ik zelf zweverig aan het worden ben, dat is weer een… maar ik kan nu juist genieten van diepe ervaringen met mensen, die buiten wat gezien zou worden door de maatschappij, alhoewel de maatschappij ook heel erg lijkt te veranderen, maar dat terzijde. Die ervaringen, daar kan ik ontzettend van genieten.

Dat ik bijvoorbeeld een communiesessie met z’n allen samen, en ik doe nog andere dingen op groepsniveau, waarin echt heftige dingen worden aangeraakt, waarbij dat beschermhuls die ik had, noem het ego, noem het… opzij zou moeten stappen, waardoor wat diepere lagen aangeraakt worden. Ja, daar durf ik nu pas aan over te geven.

Ja, mooi dat dat gebeurt, en ook wel interessant dat je het op die manier zegt, want aanvankelijk gaf je aan dat een groot deel van, ik noem het ondertussen persoon, van het ego, van de verhaaltjes in je hoofd, met name was van: ja, dit is niet wat past bij mijn image, hoe ik ben. En dat is dus altijd een angst dat de omgeving je zal veroordelen en waardoor je niet veilig bent. En dat community dus, als je in een groep bent waar dit allemaal toegelaten wordt, dat die vastgeroestheid, die angst wat zachter wordt en dat het een hele mooie bijdrage kan leveren aan het zachter maken van die harde patronen.

Ja, en wat daar ook weer lijkt te gebeuren is dat juist… ik zit zelf in een account, ik ben zelf accountmanager, dus dat is een wereld die voornamelijk gedreven wordt door succescijfers en ja, dingen die mij niet heel erg aanspreken, maar ik merk dat zelfs daar ik die openheid nu ook vanuit mezelf meer ervaar en dat daar ook hele diepe connecties en gesprekken in ontstaan.

Dus dat de verschillende werelden, de spirituele wereld of de mensen die ik ken die wat meer daarmee bezig zijn, plus carrière en een wereld die volledig los van elkaar lijken te zijn, steeds meer overgroeien tot één geheel.

En niet…

…dat ik nu over communie heb in mijn business, dagelijks met mensen, helemaal niet.

Het…

…hoeft ook niet, maar het is zelfs dat het gebeurt, lijkt wel eens wat te gebeuren, wat ik met cliënten, nogmaals geen dagelijks, maar niets is me uitgesloten. En je ziet dat eigenlijk, dat beeld wat je van jezelf had van zo moet je zijn en zo werkt de wereld, dat het niet de waarheid is, en dat iedereen, ook je zakelijke cliënt en ook de mensen die het helemaal voor elkaar hebben, ook door een proces aan het gaan zijn. Ja.

En dat lijkt nu in deze tijd, zonder magisch denken nog… kijk, wat ik toen ervaarde: ik voelde me heel alleen. Of dat waar was, het proces, weet ik niet, maar het leek toen, misschien ook op het internet, dat mensen nu dichter bij elkaar staan, maar ja, ik wist niet waar ik daarmee, bij wie ik daar terecht kon. Ja, ja.

En nu, nou, voor mij lijkt het alsof iedereen elke dag mensen tegenkomt met kundalini awakenings en verlichtingservaringen en zo. Dus ja, of het aan de tijd ligt of, ik weet het niet, het is ook niet belangrijk. Maar ik denk dat de wereld al meer openstaat.

Ja, het is mooi om… mijn gevoel is dat ook hoor, echt wel dat er een enorme kentering gaande is. En als je dan hebt over je werk, hoe je je dagelijks leven en je werk toch een mooiere verbinding, connectie creëert met mensen. Wanneer jij die twee werelden, die beide part zijn, kunt laten samenvloeien, kun je dus eigenlijk vanuit authenticiteit veel meer met mensen contact maken. En dat voelt iedereen.

En juist, en dat is het kernwoord wat je daar aanraakte, wat steeds minder voorkomt, steeds meer naar buiten komt, is die authenticiteit. Dus niet het afschermen van delen om een bepaald beeld van je neer te zetten, maar gewoon letterlijk vanuit je gevoeligheid zelfs, vanuit delen waarvan je eerst, als ik aan mezelf spreek: ik ben heel erg gevoelig, maar dat wilde ik totaal niet. Ik wil niet gevoelig zijn. Ik wil sterk, ik moet gaan trainen, ik moet sterk worden, ik moet geen emotie tonen.

En wat ik nu merk vanuit authenticiteit: juist ook die gevoeligheid toe te laten. En vanuit daar ook in contact te treden met mensen, dat het de grootste kracht is.

Dat…

…dat, maar zelfs op schildniveau kun je dat zien, dat daar, tenminste het systeem, veel rustiger van wordt, want je hebt niks meer te verbergen. Je hebt geen kanten van jezelf die afgeschermd moeten worden als ze achterkomen dat ik zo ben. En dat is mijn proces nu: vanuit volledige authenticiteit het leven tegemoet treden.

Dat is letterlijk, en het is niet makkelijk hoor, en ik heb genoeg delen die het overnemen en die me heel graag in een bepaald licht willen zien, maar toch altijd weer terugkomen naar die authenticiteit, ja. Ja.

Als je nu zo terugkijkt en een 22-jarige jongen zou tegenkomen die vorige week dat heeft meegemaakt wat jij destijds hebt meegemaakt. Wat zou je hem of haar voor tips meegeven? Want je hebt natuurlijk gewoon zoveel ervaring op dat vlak. Wat is jouw helderheid daarin?

Laat ik het persoonlijk maken. Ja, precies. Wat zou ik tegen mezelf zeggen op die leeftijd? Dat is best een diepe vraag.

Eén ding misschien is het allerbelangrijkste. Alle projecties die vanuit de terror en de angst die ik toen ervaren heb naar boven zijn gekomen, dat waren bij mij bijvoorbeeld de angst om helemaal door te draaien, om nooit meer te kunnen functioneren, volledig. Ja, ik ervaarde dat als een poel van complete terror terechtkomen waar ik nooit meer uit kon.

Dat is niet gebeurd. Ik heb in de twintig jaar erna genoeg fases meegemaakt dat ik heus weer in het lijden heb gezeten. Ik heb carrière gebouwd. Alles heeft naast elkaar kunnen bestaan. Ik heb een familie opgebouwd, ik heb een carrière opgebouwd. En in de tussentijd is mijn spiritual practice, ik heb nog steeds weerstand tegen het woord, maar heeft ook plaats kunnen vinden. Dus…

De doemscenario’s?

Don’t listen to your fucking mind. Dat is het. Maar ook: maak het niet te groot. Maak het niet te groot. Je hebt een heel mooi blikje kunnen zien in waar je altijd op kunt terugvallen in die zin. Je hebt een blik achter de gordijnen gekregen. En dat is heel erg waardevol, supermooi.

En wat je eigenlijk net ook aangaf: ga daar niet najagen. Er is nog genoeg werk te doen, en dat hoeft allemaal niet van de een op de andere dag.

Ik heb toevallig niet al te lang geleden een trip gedaan met MDMA, een aantal jaar terug ook wel. En misschien is dat wel een beetje toepasbaar hierop. Het werd daarin namelijk zo duidelijk dat de trip niet bestond uit die ervaring wat ik toen aan het doen was, maar uit: het leven is één grote trip. En geniet ervan.

Geniet, het gaat niet om een staat te bereiken van volledige eenheid en liefde zoals die toen gezien is. Misschien gaat het ooit gebeuren dat je 100 procent kunt leven uit die staat, ik weet het niet, misschien wel. Maar de reis naartoe met al z’n dalen en z’n… het is toch geweldig dat je überhaupt kunt voelen: het complete despair, maar ook de grote liefde, of volledige alleen en vermoeid.

Het volledige spectrum van het leven.

En dat is wat ik de laatste jaren heb geleerd. Ik wilde dus alleen maar dit ervaren en dat, nee, weg, weg, weg. En de echte diepte en de schoonheid en kracht van het leven zit in het volle spectrum.

En dat…

…is, en dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker weten is ook nog steeds mijn pad en ik verdwaal nog steeds. En dat is allemaal prima om ook te verdwalen.

Ik heb een woord in dat spectrum. Ja.

Dus ja, ik zou vooral zeggen: het komt allemaal goed.

En als het…

…niet goed komt, dan komt het ook niet. Ja, dat is het: don’t take it so serious, weet je wel. Je blijft nergens in hangen. Dus niet in de positieve it’s all love, en ook niet ik ben volledig verloren en er is geen hoop meer. Alles blijft draaien en veranderen.

En ja, als je kunt genieten van die verandering en daar je weerstand tegen kunt wegzetten, dan denk ik dat je een heel mooie ervaring hebt van wat we het leven noemen. Ja, dat zou ik willen zeggen.

Super, dank je wel.

Graag gedaan, dank je wel.