Aflevering 1 — Cynthia

Nou, superleuk dat je dit wilt doen. Het is natuurlijk altijd wel een uitdaging voor mensen om hierover te praten. Ik heb je twee jaar geleden leren kennen op een festival, waar ik spontaan een satsang en daarna een kundalini-awakening-sessie gaf. En daar gebeurde redelijk wat, en toen heb je een één-op-één sessie gehad en vervolgens ook, denk ik, een 5-tal sessies samen met je man. En afgelopen december naar Egypte. En toen hebben we redelijk mooie vriendschap opgebouwd. Dus ik ben heel blij om te horen dat je over jouw kundalini-onderwerp wilt praten, want dat is wel een redelijk verhaal.

Ja, dat klopt, ja.

Wanneer is het gebeurd en in welke levensfase was je?

Ja, ik denk dat ik nog even een klein stukje terug mag voordat het gebeurde, want dat laat wel een beetje zien wie ik op dat moment was. Eigenlijk toen ik al heel klein was, ik kan me nog bijvoorbeeld herinneren dat ik een maand of tien was en in de box zat en dat ik mezelf vanuit de kamer kon waarnemen. Dus dat een soort bewustzijn buiten mijn lichaam was wat mezelf kon observeren.

En mijn moeder vertelde, toen ik ouder was, ook van: ja, jij volgde altijd mensen met je ogen die ik niet kon zien. En je ging ook altijd je speelgoed weggeven aan iemand die ik niet kon waarnemen. En mijn moeder vond dat best wel spannend en best wel een beetje eng. Maar dat was wel hoe ik de wereld zag. Dus daar liepen gewoon, als we het over dimensies hebben — wat ik altijd een beetje een rotwoord vind — voor mij eigenlijk gewoon twee werkelijke werelden door elkaar heen. Dus ik kan me eigenlijk niet anders herinneren dan dat ik dat zo waarnam.

En op een gegeven moment had ik ook best wel veel visioenen. Ik zag al dingen gebeuren die nog niet gebeurd waren. Ik kon aan mensen zien of ze ziek waren. Maar dat is best wel veel informatie als je zo jong bent.

Over welke leeftijd heb je het?

Ja, nou eigenlijk dus echt al vanaf dat ik entiteiten zag. Dat kan ik me niet anders herinneren dan dat het zo was. Dat beaamde mijn moeder dus ook. Die visioenen, ik denk dat het met zes, zeven wel echt heel erg helder was dat dat visioenen waren. En ik had ook al heel snel in de gaten dat het niet iets was waar je over kon praten. Zeker omdat mijn moeder dat best wel heel erg spannend vond en nog steeds vindt.

Mijn moeder is zelf ook hartstikke sensitief. Dus ik denk ook dat ik in dat opzicht ook wel een spiegel voor haar was van wat zij zelf heel erg had weggestopt. Dus ik heb eigenlijk vanaf heel jongs af aan geleerd om dat vooral niet te veel te laten zien.

En heeft dat ook gevolgen gehad dat het bij jou minder gevoelig werd? Dat je minder ging zien, minder ging voelen?

Nee, eigenlijk niet. Eigenlijk werd het misschien wel zelfs meer. En ik kan me ook nog herinneren dat mijn moeder voor mij een heel zwart gordijn had gemaakt. Dat als ik ging slapen, dan plakte ze het raam echt hermetisch af, zodat ik maar niet de spirits kon zien. Want vooral in de avonden en in de nachten stond ik zo ontzettend open, en dan kwamen ze ook echt gewoon langs en gingen ze met mijn haar spelen.

En nou, dat vond ik als kind eigenlijk gewoon heel erg eng. Ik wist ook niet wat ik daarmee moest. En met wie praat je daarover? Dus ja, mijn moeder plakte dat altijd helemaal hermetisch af, dat ik ze hiervan niet kon zien. Maar daar zat ook heel veel angst op. Ik sliep ook altijd heel erg onder de dekens en helemaal in elkaar, en ja, ik was gewoon blij als ik gewoon in slaap was gevallen. Want die tussenperiode van waken en slapen, ja, dan zag ik gewoon echt heel veel.

Ja.

Dus dat was zeg maar als kind. En ik weet ook dat ik mensen eigenlijk best wel een beetje raar vond. Dat ik echt dacht: waarom doen ze zo gemeen tegen elkaar? Begreep ik nooit zo.

En ik heb later ook wel van een psycholoog gehoord dat ik altijd andere kindjes troostte die aan het huilen waren, of andere mensen hielp. Ik ging veters strikken omdat ik dan bang was dat mensen gingen vallen, weet je, dat soort dingen. Dus ergens zat gewoon ook een heel zorgzaam en heel erg al gericht op anderen van: ja, zijn ze wel oké, voelen ze zich wel oké.

En die psycholoog zei ook van: ja, maar dat hoort helemaal niet bij die leeftijd. Dan hoor je eigenlijk best wel egocentrisch te zijn. Nou, ik geloof dat ik dat niet zo had. Dus ja, ik denk ook wel dat rond die leeftijd heel erg de interesse is gekomen van: hoe werken mensen? Ik begreep het echt niet. En ik denk ook dat de rest van mijn leven die vraag altijd wel centraal is blijven staan. Van: ja, ik wil mensen begrijpen, ik wil snappen.

En op een gegeven moment zat ik volgens mij net op de middelbare school.

Twaalf, dertien?

Twaalf, dertien, ja, volgens mij was ik net dertien. Ik was vrij laat naar de middelbare school. Ik had een jaar overgeslagen omdat ik als kind heel erg ziek ben geweest. Ik had toen al heel veel ontstekingen. Ik was heel erg moe. Nou, achteraf gezien denk ik: niet zo heel erg raar als je ook slecht slaapt en heel veel ziet. Dus ik had een jaar extra gekleuterd en dus ik was volgens mij dertien dat ik naar de middelbare school ging.

En uiteindelijk hadden we een of andere opdracht en dat ging over Indonesië. En ik was al van jongs af aan super geboeid door Indonesië. En er was een jongen, ik zat op havo/vwo en hij zat op mavo/havo, en we moesten gecombineerd die opdracht doen. En ik kwam bij die jongen en die was half Indonesisch. Dus dat vond ik al superboeiend. En we hebben ook onze opdracht gedaan over Indonesië, dat weet ik nog heel goed. Dat ging toen nog echt met van die plaatjes uit van die magazines, weet je wel.

En ja, daar ontstond wel een soort spark en liefde. En volgens mij was het vanwege mijn verjaardag en toen had hij me meegenomen naar de bioscoop. Daniël heette die, dat weet ik nog. Ik kan me niet eens meer helemaal voor de geest halen hoe die eruitzag, maar ik weet zijn naam nog wel en ik weet ook dat het een halfbloedje was. En het was echt een hartstikke lieve jongen.

En in de bioscoop heeft hij mij voor de eerste keer gezoend. Het was mijn eerste zoen. En daar gebeurde, achteraf gezien, mijn kundalini awakening. Dat heb ik toen op dat moment niet geweten, maar wat voor mij gebeurde, als ik het moet omschrijven: ik werd echt door de bliksem geraakt. Vanaf bovenaf, vanaf mijn kruin, en het ging mijn hele lichaam door.

En ik kreeg een visioen te zien op dat moment, en dat was een soort blauw veld wat ik zag. En ik zag mezelf als een soort van silhouet daarin, en ik zag het witte licht, dus de bliksemschicht zeg maar, in mijn kruin komen. En dit is dus echt een visioen van een paar seconden, maar ja, het heeft wat langer nodig om dat te beschrijven.

Dus het witte licht werd via mijn kruin geraakt aan mij, en het was echt een knal, ook echt. En ik zag dat witte licht al mijn zenuwen, één voor één, ingaan. En het werd eerst wit en daarna werd het donkerblauw. Wit, donkerblauw, wit, donkerblauw, alsof het zo elkaar opvolgde.

Bijna als een boom met takken en wortels.

Ja, ja. Alleen dan niet vanaf onderaf, maar vanaf bovenaf. Dus het begon bij mijn hoofd, daarna ging het naar mijn bovenrug, naar mijn armen, naar mijn middenrug, mijn buik, en liep zo helemaal mijn benen in. En het voelde als… ja, ik kan nu zeggen mercy, als gratie. Wauw, echt. Ik viel daar ook echt stijf van achterover. Ik dacht: oh.

En op het moment zelf, toen het gebeurde, toen hij je kuste — je zei eigenlijk achteraf heb je je gerealiseerd dat dat het was. Maar op dat moment ervaarde je, was je dus even uitgezoomd, je zag jezelf of je zag het beeld?

Ik zag het beeld, dus ik kreeg dat visioen voor me te zien. En in mijn hele systeem voelde ik, dus ik kreeg dat beeld en ik voelde vervolgens een soort van, oh ja, een soort, ja, misschien wel overgave. En ik voelde me echt totaal zweven. Ik was echt… nou, er was echt iets in me gebeurd en ik dacht op dat moment, dertien jaar, eerste zoen: ik begrijp wel waarom mensen zoenen zo lekker vinden. Wauw, wauw, wauw, dat had ik niet verwacht. Ja, het was echt, het was magisch. Het was echt magisch. Maar ik had dat helemaal op de jongen toegeschreven en ik denk: oh wauw. Alleen bij de tweede zoen, toen was dat in één keer niet meer zo.

Ook bij hem?

Nee. Het was wel met hem, maar ja, toen was dat in één keer gewoon een fysieke zoen, zeg maar. En dat ik dacht: huh, waarom gebeurt het nou niet nog een keer?

Ja, dus en ik weet nog dat ik die bioscoop uitliep en dat ik het gevoel had alsof ik vier meter boven de grond liep. Ik zweefde echt. Het was echt, ja, ik voelde me ook heel groot en eigenlijk niet meer in deze realiteit. Het was echt een heel apart gevoel. Het was heel prettig. Ik merk ook dat ik altijd heel erg pijntjes en ditjes en datjes had. Het was gewoon niet meer. Het was gewoon echt in één klap weg.

Wanneer dit gebeurt, dan kan ik me toch voorstellen dat je gaat malen over wat er in godsnaam is gebeurd.

Nou, ik geloof dat ik het op dat moment helemaal niet zo heb gerealiseerd. Nee.

Verlangde je dan om het nog een keer te ervaren?

Ja, zeker wel. Ja, ik dacht: nou, nog een keer zoenen, dan gebeurt me dat nog een keer. En dat viel een beetje tegen. Ja, dat viel een beetje tegen, ja.

Alleen daarna is wel een heleboel ellende daaruit voortgekomen.

Op welke manier?

Ik ben de weken daarna nog veel meer gaan zien. Nog veel meer visioenen. Ja, ik zag gewoon echt heel veel. En dat was voor mijn zenuwstelsel veel te veel. En zeker als dertienjarige, en als je al hebt geleerd om op die leeftijd dat niet te delen. Omdat mijn moeder dat vooral echt heel erg eng vond.

Met mijn vader konden we het enigszins nog wel over hebben. Mijn vader heeft vroeger ook visioenen gehad, dus die stond daar meer voor open. Die heeft me ooit eens verteld dat hij al wist hoe, toen ze dat Amstelstation gebouwd hebben, toen in Amsterdam, hoe het eruit ging zien, dat soort dingen, weet je wel. Dus mijn vader, daar kon ik wel enigszins mee praten, maar het was wel zo dat ik mijn vader dan apart erover moest spreken. Dus zodra dat aan tafel gebeurde, dan suste mijn vader dat ook een beetje weg.

Dat is ook te begrijpen.

Ja. Ja, en hij was toch ook wel om mijn moeder te beschermen. Dat is pas veel later dat ik me dat realiseerde, dat hij dus ook het zenuwstelsel van mijn moeder daarin wilde reguleren. En dat ik nooit zo begreep waarom de ene kant wel mag en de andere kant niet.

Dus nou, dit is denk ik een week of vijf echt helemaal open geweest. En toen klapte het eigenlijk bijna van de ene op de andere dag in elkaar. En dat betekende voor mij dat ik eigenlijk bijna niks meer kon waarnemen. Behalve als ik ziek was, dus als ik echt heel erg koorts had, dan kon ik het niet tegenhouden. Dan zat er geen blokkade meer op.

Heb je het idee dat je het tegenhield dus?

Nou ja, ik denk dus dat mijn zenuwstelsel het gewoon niet meer aankon om zo open te zijn. En dat het gewoon te veel informatie was. Dus ik weet niet of dat echt een… misschien was het ook wel een mentale blokkade, dat durf ik niet zo te zeggen.

Ja, en toen zijn eigenlijk mijn depressies toen begonnen. En mijn migraines zijn toen begonnen. Ik had altijd al buikpijn, maar dat werd nog veel erger. Dus eigenlijk gewoon totaal overrompeld. Het zenuwstelsel was gewoon helemaal overbelast. Stress, angst, extreme angsten, ja. Dat was altijd al wel van kinds af aan, maar dat werd toen echt nog veel erger. Dus ook echt bang voor mensen. Bang in openbare ruimtes, bij een restaurant niet naar de wc durven vragen, dat soort dingen, ja. Gewoon boodschappen doen, dat soort dingen.

En dat was dus vijf weken na dat moment op je dertiende. Vandaag de dag sta je redelijk relaxed in de wereld. Je hebt geleerd hoe je ermee om moet gaan. Maar dat zal een behoorlijk proces zijn geweest.

Ja. Ja. Eigenlijk: hoe moet je mens zijn? Ik denk dat dat wel een beetje de samenvatting is van mijn reis tot nu toe. Ja, van: hoe is het om in een menselijk lichaam te zijn? Dus eigenlijk miste die belichaming totaal.

Want je omschreef ook dat die energie van boven, vanaf je kruin kwam. Dus je hebt eigenlijk, zou ik dat goed zeggen, meer het idee dat het vanuit het goddelijke, lege bewustzijn, Shiva-energie, vanuit die kant is gekomen?

Zo voelt dat wel, ja. En dat was ook de gratie, de leegte, de allesverbondenheid.

Ja.

Ja, ik denk dat dat een goede samenvatting is, ja.

En wanneer ben je het überhaupt een beetje gaan onderzoeken of te achterhalen van: wat is er met me gebeurd? Zijn er andere mensen die dit hebben meegemaakt? Misschien überhaupt de term kundalini of kundalini-ontwaken voorbij laten komen?

Ja, dat is pas heel erg laat gekomen. Ik denk eigenlijk pas 2019 of zo, 2020. Dus echt pas kort. Ik was toen bij een klooster en daar lag een boekje over kundalini-ontwaken. En op een of andere manier trok dat plaatje op de voorkant me. Dus ik ben dat gaan lezen en ik dacht echt: ze vertellen nu gewoon het verhaal van toen ik dertien was.

En in die tussenliggende periode ben ik eigenlijk vooral gewoon heel erg in het reguliere circuit, ziekenhuizen, artsen, dat soort dingen. Medicatie dus ook.

Dus ook?

Absoluut, ja, ik heb er echt een hele rommel mee gehad, zeg maar.

En was die medicatie met name omdat dingen zoals depressie of fysieke klachten waren, of ook omdat onverklaarbare energetische dingen nog gaande waren in je?

Nou, achteraf gezien waren het gewoon energetische dingen die nog gaande waren, maar dat wist ik toen niet. Dus ik ben behandeld voor depressie en natuurlijk hielp dat niet. In zoverre: het heeft wel gezorgd dat ik iets meer afstand kon nemen, dus dat ik iets meer kon observeren dat ik mijn eigen angst niet was, zeg maar. Dus daar heeft het wel voor geholpen om het even iets minder te krijgen.

Dus het voelt een beetje alsof je een boek probeert te lezen terwijl het boek ongeveer op je neus zit. En daardoor kon het boek iets verder weg, waardoor ik de letters kon lezen. Dat je denkt: oh ja, makes sense.

Dan krijg je de darmonderzoeken van: wat is daarmee aan de hand. Daar kwam natuurlijk wel wat uit, weet je. Ik kan niet tegen melk, dus dat heeft ook allemaal wel bijgedragen. Maar eigenlijk was het gewoon ook een overprikkeld zenuwstelsel.

En die migraine, ja, dat was echt, ik ben echt behoorlijk geteisterd door migraine, echt flink. Echt in periodes ook dat ik gewoon drie weken per maand last had van hoofdpijn en migraine. En dat is echt wel heel erg veel, en ook echt heel erg invaliderend. Dus dat heeft me ook een tijd gekost voordat ik in de gaten had dat ik daar echt mee kon.

En wat uiteindelijk hielp, is een soort zelfonderzoek geweest. Dat is denk ik wel na Joe Dispenza geweest, 2019.

Oh, je was naar Joe Dispenza geweest?

Ja, ik ben naar Joe Dispenza. Dat was een vriendin van mij en die heeft mij zover bewogen: ga een keertje leren hoe energie werkt. Dus die heeft mij naar Altazar Rossiter laten gaan voor een jaartraining. En daar werd eigenlijk al heel erg duidelijk van: oké, ik voel veel meer dan wat ik wil toegeven, en er is nog steeds heel veel gaande. Ik zie nog steeds heel veel waarheid, terwijl ik dat eigenlijk een beetje wegduw, dus om dat gewoon weer meer toe te kunnen laten. Dus daar heeft dat toe geholpen.

En in 2019 ben ik naar Joe Dispenza gegaan, omdat hij ook een bepaalde manier van werken heeft waarin je fysieke beperkingen kunt helen. Tenminste, dat is het idee. Nou, wat dat voor mij heeft gedaan: ik ben naar Brussel geweest, ik heb daar een lang weekend gemediteerd met 800 mensen. Daar stond echt een bak energie van jewelste, maar dat heeft mij na dat weekend een totale identificatie, of een totale… hoe zeg je dat, ik ben echt totaal uit mijn lichaam geschoten op dat moment.

Tijdens die sessies al?

Ja, daar al. Dus ik ben echt, nou, in een totale bliss, in eenheid ben ik teruggekomen naar Nederland. En dat heeft drieënhalve week geduurd.

Maar als je dan zegt totale eenheid, bliss, ik denk dat veel mensen denken van: oh, super gaaf toch?

Ja, dat was het ook. Alleen, er miste wel iets.

En dat is?

Ja, mijn dochter heeft me daaruit weten te halen. En ik ben heel blij dat dat gebeurd is. Omdat je je namelijk echt top voelt. Maar ik had geen honger meer. Ik had geen dorst meer. Ik had geen empathie meer. Dus ik voelde me alleen maar in een bubbel van prachtigheid.

En mijn dochter zat op een gegeven moment in de auto naast mij na een schooldag. En die heeft behoorlijke strubbelingen gehad binnen het schoolsysteem. En die zat naast mij ontzettend te huilen. En het enige wat ik kon zien was de prachtigheid van haar tranen. Ik was echt alleen maar gefascineerd van de schoonheid van haar tranen.

En toen klikte in één keer iets dat ik dacht: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Zij heeft niet mijn prachtigheid van tranen nodig, zij heeft nu een knuffel nodig en dat ik met haar meeleef en dat er menselijkheid in zit. En door dat te ervaren dacht ik: oh, ik heb ook nog een lichaam. Wacht even. Dus zij heeft door haar tranen mij daar eigenlijk uitgetrokken.

En toen kwam de realisatie: het is heerlijk om in die prachtigheid te zitten, maar het is de kunst om die heerlijkheid en die goddelijkheid en die openhartigheid, die eigenlijk die onvoorwaardelijke liefde, naar de aarde toe te trekken. En daar zit het probleem in.

Dat is de werkelijke belichaming.

De werkelijke belichaming van dit. En dat vergt veel meer zelfonderzoek. En ja, dat is een prachtige spiegel van: oké, waarom kan ik dat eigenlijk niet in dit lichaam belichamen, zeg maar.

Dus dat boek wat je las in dat klooster over kundalini, dat ging ongeveer globaal gezien dezelfde tijd als Joe Dispenza?

Ja, Joe Dispenza was iets erna, denk ik. Ja, nou ja, of die… oh, ik weet de volgorde niet meer, maar in ieder geval liep dat wel zijn gang. Daar werd het duidelijk: oké, wat is dit?

En natuurlijk is de term kundalini nog altijd redelijk vaag, want iedereen heeft daar een ander idee over. Heb je daar zelf een redelijk beeld over van wat het is?

Nu wel, ja. En ik merk wel dat er nog steeds wel een soort van irritatie bij mij is als mensen het over kundalini awakening hebben, omdat het een soort van…

Goeie plug van mijn website.

I know, I know. Ja, en dat heeft ermee te maken omdat mijn ervaring, en jij hebt me daar ook wel in geleerd, van: ja, dat hoeft niet zo schoksgewijs te gaan als dat het bij mij is geweest. Dat komt ook omdat bij mij, als ik het dus daarover heb, zitten heel veel negatieve ervaringen aangekoppeld. Het is niet voor mij een: oh lekker, kundalini. Weet je wel? Ja, soms wordt daar heel makkelijk over gedaan, terwijl het extreem heftig was. En het heeft een heel groot gedeelte van mijn leven bepaald, met heel veel suffering en pijn.

Dus ja, er zijn een heleboel mensen waarvan ik voel dat ze ernaar streven of zelfs met kundalini druk opzetten om maar die kruin te openen, zodat ze met het goddelijke… terwijl ik denk: oh jongens, be careful what you wish for, want bij mij is wel een beerput opgetrokken daarna.

Dus ja, ik vond het wel mooi. Er was een facilitator en die wist het zo mooi te omschrijven als de acht. Weet je, hoe meer je richting de bovenkant gaat van de hemel, hoe meer je ook de hel moet. En Jung heeft zo’n mooie uitspraak, moet ik even goed nadenken hoe dat ook weer was. “You cannot reach the heavens except when you also feel the hell,” or something like that. Er is een balans daarin. Je kunt niet alleen maar in de heaven gaan zitten. Er zit ook de andere kant aan. En als je die niet beide belichaamt, kom je niet in het midden uit.

Dus daarom ben ik een beetje voorzichtig met kundalini awakenings. En ik zie kundalini, ja, voor mij voelt die kundalini awakening, omdat het van bovenaf is geweest, echt als een soort goddelijke energie die in me kwam. Maar ik begin steeds meer te voelen dat die kundalini ook echt vanuit mijn ruggengraat omhoog komt. En dat is een energie waar ik niet te veel mee wil spelen, omdat het een energie is die vanzelf op de plekken gaat zitten waar het probeert te helen.

En ik begrijp nu dat die migraines die ik heb gehad, eigenlijk gewoon kundalini-energie waren die probeerden te helen. En het enige wat ik moest doen was me daarin overgeven.

Wat niet lukte.

Wat dus niet lukte. En ik heb mezelf daarin echt voor een groot gedeelte weten te helen door op een gegeven moment, als ik een migraineaanval voelde aankomen, om gewoon in bed te gaan liggen. En echt te voelen: wat gebeurt nou hier echt in mijn lichaam?

Met een nieuwsgierigheid.

Met een nieuwsgierigheid van: hé, what’s going on? En ik voelde echt dat het een soort oorlog was in die zenuwbanen. En ik mocht gewoon dat observeren. En ik hoefde niet eens wat mee te doen, maar gewoon observeren, observeren, bijblijven, observeren, bijblijven, observeren, bijblijven. En op een gegeven moment werd het rustiger. En een keer daarna deed ik het weer. Een keer daarna deed ik het weer.

En af en toe dan trok ik het niet meer. Dan werd het bij mezelf verschrikkelijk heftig. Nou, dan dissocieer je gewoon. En dat was ook, als ik merkte dat ik dissocieerde, was het ook voor mij een reden om een spuit te zetten. Van: dit kan gewoon niet meer, en het is gewoon te pijnlijk om daarbij te blijven. Maar ik merkte: hoe vaker ik wel bij kon blijven, hoe sneller het verdween.

En dat is echt een soort overgave, en dat is niet niks doen.

Nee, zeker niet.

Het is volledige aanwezigheid. En in één keer merkte ik: oh, maar dit is eigenlijk gewoon mijn ziel die vraagt om me daarin over te geven. En daarin bij te blijven. En dat wordt steeds subtieler, en steeds kan ik de hele dag me blijven overgeven aan mijn ziel. Terwijl ik ook present blijf in mijn lichaam, terwijl ik ook present blijf met het goddelijke. Dus het is een soort spel geworden.

Ja, dus dat is voor mij kundalini. Af en toe voel ik dat die energie aan het spinnen is. Het voelt voor mij als een soort vibreren, soms spint het, draait het, kolkt het. En het gaat naar de… ik heb bijvoorbeeld een tijdje geleden een nierbekkenontsteking gehad, en ik voel dus nu heel veel energie rond mijn nieren. Nou, het maakt sense, want dat moet daar gewoon geheeld worden.

En ik merkte eigenlijk dat ik voorheen in het dagelijks leven uit die energie wilde stappen. Dat was niet wat ik wilde voelen, omdat ik van alles moest. Dus dit, dat, moet zus.

En dat stond als het ware in de weg voor je helemaal.

Ja. Toch nu voel ik: oké, mijn willpower staat in de weg om mezelf te kunnen helen.

En je omschrijft nu mooi wat allemaal in het systeem gebeurt, hoe je het ervaart, hoe het liefdevolle mee aanwezig zijn eigenlijk de weerstand die erop zat en het ongemak wat je ervaarde doet wegsmelten. De energie zelf, de kundalini-energie zoals we het noemen, wat is het?

Ja, voor mij is het gewoon de helende kracht die we in ons dragen. Het is absoluut verbonden met de goddelijke kracht. Maar het zit wel in ons. Wij zijn onderdeel, wij zijn net zo’n soort als een plant of als een mineraal, als het goddelijke. En het voelt voor mij als de moeder, die zorgt voor het fysieke lichaam, die daarin kan helen. En met willpower kunnen we haar niet sturen. Daar moeten we vanaf blijven.

Ja, het is interessant dat je dat zegt, want ik heb zelf in het verleden heel veel, vroeger heb ik een hele zware neigong gedaan, vooral van qigong, die eigenlijk nog meer intern is. Veel ademwerk en dergelijke. En op een bepaald moment realiseerde ik me dat het eigenlijk heel erg yang is, heel erg vanuit de mind: dit is wat goed voor je is. Maar dat het best wel vaak een averechts effect had.

Hoe meer ik, en daarom ook mooi hoe ik in contact ben gekomen met die manier waarop ik nu de kundalini doe — tussen aanhalingstekens, want dat doe ik niet, het gebeurt. Het is een complete overgave aan dat iets in jouw systeem precies weet wat nodig is. Wat al heel je leven je hartslag liet kloppen, al je cellen regenereren op dit moment, miljoenen chemische processen. En dus totaal geen intentie, ademhaling, visualisatie, die energie moet daarheen naar die chakra, nee, nee, nee, simpelweg liggen. Vertrouw maar op die wijsheid van je eigen systeem, die precies weet wat nodig is. En dan kan het in die zin ook niet verkeerd gaan, want het gaat alleen maar verkeerd wanneer de mind eroverheen moet van: dit is wat nu goed voor mij is.

Ja, dat geloof ik ook. En dat is ook wel, ja, ik heb ook wat tegen jou gezegd. Ja, je doet een kundalini awakening op een andere manier. En dat is ook precies hoe dat, ik heb het idee dat soms heel erg met vuur gespeeld wordt. Dus dat echt met willpower en we moeten de energie verplaatsen. En ik zie daar een gevaar in.

Dus zodra het vanuit overgave gaat, en de trust dat het lichaam het zelf wel weet, dan zit je veilig. En toch geassocieerd blijven met wat plaatsvindt.

Ja, want die dissociatie is echt een gevaar. En dat is een belangrijke die je aanhaalt. In de tijd dat ik als ademcoach aan het werk was, zag je dat gewoon heel vaak gebeuren. Dan moest je als coach mensen erbij blijven: blijf erbij, blijf erbij, want je ziet dat heel hun houding, heel hun geest als het ware uit het lichaam wil omdat het te heftig is.

En dat heb ik dus nooit, ik heb ondertussen honderden mensen al op de mat gehad. Ik heb dit nog nooit gehad bij een kundalini-awakening-sessie, omdat iedereen simpelweg bij is. En hoe vaak ook niet terugkrijg aan het einde van een sessie van: ja, kwamen dingen naar boven die verdrietig waren of pijnlijk uit het verleden. En ik kon daar gewoon mee zijn, ik kon het gewoon doorvoelen.

Dat is eigenlijk die, ja, en daarom ook wel een mooie vergelijking, een moederlijke, liefdevolle aandacht die daarmee gepaard gaat.

Ja, ik vind dat wel mooi. Ik ben net terug uit Zürich, waar ik bij Uma Rishi Kapreti een immersive heb gedaan. En ik vind haar omschrijving ook wel mooi. Ze zegt: ja, kundalini is eigenlijk de moeder die in de keuken staat. En ze staat te koken. En ze is gewoon een goedje voor je aan het maken. En op het moment dat we te veel gaan interfereren, dan word je gewoon zo’n irritant kind wat komt en zegt: mama, ik heb honger, mama, ik heb honger. En op een gegeven moment slaat ze echt wel een keer met die pollepel op je kop van: nou moet je ophouden. En dat is nou precies wat je niet wilt, weet je. Zij moet gewoon haar eigen gang gaan.

En dat vond ik best wel een mooi beeld. Dat je denkt: ja, dat is eigenlijk wel een mooie omschrijving van: oké, ik geef me over aan wat zij voor mij kookt en waar zij vindt dat een drankje nodig is of een soepje nodig is. Ja, laat haar de nourishment doen. Wij willen dat leuk met een menselijk brein kunnen begrijpen, maar dat moeten we helemaal niet willen. Ja, ik denk dat dat een mooie omschrijving is, ja.

Ondertussen ben je nu redelijk wat jaren naar plekken aan het gaan waar je waarschijnlijk meerdere mensen tegenkomt die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Het zal nog steeds niet zijn dat je elke dag iemand tegenkomt, maar ik kan me voorstellen dat je de afgelopen jaren meerdere mensen hebt gesproken die iets in dezelfde richting hebben ervaren.

Eigenlijk weinig.

Ja?

Ja. Ik heb wel mensen over gehoord. Ja, ik ken natuurlijk jouw verhaal, maar eigenlijk weinig. Als mensen erover praten, gaat het vaak van onderaf. En dat is toch voor mijn gevoel een ander verhaal. Je hebt een ander pad bewandeld. Ja. Dus ja, niet heel veel. Nee. Nee, het is ook niet dat ik daar heel erg veel over praat, of dat ik daar heel erg open over ben. Dus dat maakt ook wel uit.

Heb je te maken gehad met eenzaamheid of gebrek aan herkenning?

Ik weet niet of ik nog erkenning voor nodig heb, dus dat is misschien wel een goede vraag. Het is gewoon een gebeurtenis, het is een ervaring. Het is natuurlijk significant geweest, het heeft van alles teweeggebracht. Dat blijft een soort zoektocht voor mezelf van: oké, hoe zorg ik voor die belichaming? Daar zitten bij mij de vragen veel meer dan dat ik echt mensen zoek die: oh, we hebben hetzelfde meegemaakt of zo. Dus dat is ook een beetje van waar ligt mijn zoektocht daarin, denk ik.

Ja, ik weet dat er mensen zijn die ook struggelen met het gevolg van een spontane kundalini-ervaring. En er zijn ook mensen die natuurlijk daar heel subtiel in gewandeld zijn, zoals bij Ozzie, met veel minder schokken. Dus dat was, ik moet zeggen dat dat voor mij wel goed was om te ervaren, dat het ook op een subtiele manier kan. Dat het niet zo heftig hoeft, zeg maar. Dus dat was ook wel fijn, want bij mij zat wel echt zo’n angst van: oeh, gaat dit nog een keer overkomen?

Ja, en die angst is eigenlijk niet meer. Ik merk dus nu inderdaad dat het veel meer vanaf onderaf begint te komen, dat ik af en toe echt, ik vertelde je net al van: ik krijg veel meer pijn in mijn voeten in één keer, dus die onderste chakra’s, die gaan nu echt meedoen. Dus komt gewoon veel meer belichaming van deze energie. Ja, dus de angst is wel af. Ik denk dat daardoor ook minder noodzaak is om het heel veel over te hebben.

En wat beweegt je om dan nu toch een podcast te doen?

Ja, het is wel grappig, want ik word de laatste tijd echt uitgenodigd om mijn verhaal veel meer te vertellen. En ja, wat ik al vertelde: vanaf kinds af aan is het best wel lastig geweest om daar meer over te vertellen. Dus dat is wel echt iets wat voor mezelf aangekeken mag worden van: oké, kan ik hier gewoon openlijk over vertellen terwijl andere mensen dit gewoon gaan horen.

En ik denk wel: als kind ben ik gewoon extreem eenzaam geweest hierin. Dus daarin is ook wel een wens om van service te zijn aan anderen van: ja, je bent niet alleen. En ja, het is een eenzaam pad.

Is er iets wat je mensen die dit nu horen zou aanraden? Mensen die denken: is dat wat met mij is gebeurd? Of: dat doet me denken aan een vriendin, een broer, een zus, dat dit misschien is wat zij aan het ervaren zijn?

Ja, ik denk dat waar voor mij de grootste transformatie is geweest, is weer het belichamen van het lichaam. Dus inderdaad echt met acceptatie gewoon echt gaan liggen. Qigong heeft mij heel veel gebracht. Zeker als je een top-down ervaring hebt. Dat betekent dat je bovenste chakra’s behoorlijk openstaan en dat de neiging om je lichaam te verlaten en in die energie te blijven heel erg groot is, en we moeten weer terug naar dat lichaam.

Dus met acceptatie en liefde kijken wat er echt fysiek gebeurt in je lichaam, dat is de eerste stap tot heling en tot het kalmeren van het zenuwstelsel.

Dus je zegt: het kalmeren van het zenuwstelsel. Een kundalini-ontwaken op het niveau wat jij hebt ervaren, is gewoon extreem ontregelend voor het zenuwstelsel. En dat is waarschijnlijk ook de reden waarom je destijds terugkwam naar de sessie die ik toen in een groep deed, en vervolgens met Guido verder bent gegaan. Was dat eigenlijk wat daar gebeurde? Het zenuwstelsel doen ontspannen?

Overgave. En dat was wel wat ik bij jou kon ervaren, ja. En ik heb ook het idee dat ik een soort blokkade op mijn kruin had, omdat het gewoon too much was. Dus ik heb ook het idee dat je daarin ook wel weer wat geopend hebt, van: oké, je kunt daarin ontspannen. Je hoeft niet bang te zijn. Dus het kan helemaal weer doorstromen. Van kruin tot bekken, tot het goddelijke tot in het diepste van de aarde, mag dat hele spectrum zijn. Ik vind dat een goede omschrijving.

Mooi. De afgelopen twee jaar hebben we veel contact gehad. Ik ben heel benieuwd hoe jouw reis zich vervolgt.

Ja, nou je reist altijd een beetje met me mee hè, dat vind ik ook wel fijn.

Ik kijk nu achter je, ik zie de foto van het plafond van Dendera, Hathor. Daar waren we dus afgelopen december. Even een stapje opzij, maar dat is toch echt wel een kundalini-energieplek.

Nou, daar hangt gewoon een goddelijke… ik weet niet of ik dat gewoon kundalini moet noemen, maar jee. Dat was sowieso mindblowing. Qua energie. Als je een beetje gevoelig bent voor het voelen en ervaren van energie, wauw.

En dan zelfs voor mensen die er niet gevoelig voor zijn: dat is zo’n schoonheid dat het brein stopt en in contact komt met het goddelijke.

Ja, absoluut. We hebben het niet zo heel erg gehad over de ziel, maar wat ik in Egypte heel erg heb waargenomen is dat die ziel zo los staat van het lichaam. En dat die dus zo los kan bewegen van het lichaam.

Ik heb af en toe in de nachten out-of-body experiences, maar ik kon daar echt spelen met waar mijn ziel zich bevond. Dat was ook een hele interessante les, want bij mensen die vooral van bovenaf die kundalini awakening hebben gehad, is de neiging dat de ziel eigenlijk boven het lichaam hangt. Egypte heeft me heel erg geholpen om dat verschil te voelen tussen je ziel en je fysieke lichaam. Het is natuurlijk met elkaar verbonden, maar het hoeft niet. En om nog meer die indaling van die ziel in het lichaam te ervaren. Dus Egypte heeft me ook heel veel gebracht. Wat een mooie reis was dat.

Ja.

Gaan we nog een keer doen.

Gaan we nog een keer doen.

Ja. Misschien is het dan wel interessant om Dendera… daar is de foto van de hond en de aap aan elkaar. Oh wow. Ja, dat wil ik weer mee.

Daar gaan we het nog over hebben. Super. Ik heb op deze manier ook je hele verhaal achter elkaar gehoord. Ik heb natuurlijk allerlei fragmenten gehoord over de tijd. Is er nog iets wat je wilt delen? Wat je denkt van: dat hebben we overgeslagen?

Nou ja, anders kom ik gewoon nog een keertje op de podcast.

Helemaal goed. Nou, dank je wel.

Graag gedaan.