De “Nee” tegen het Leven

Er zijn verschillende manieren waarop je in contact kan komen met je ware essentie. Dat is eigenlijk wat we doen bij satsang. Een kanaal is waarheid. Een kanaal is liefde en het andere kanaal is schoonheid. luisterend naar een mooi muziekstuk.

Als je daar helemaal in opgaat, dan smelt je als het ware samen met de gebeurtenis. Dus het muziekstuk en jij zijn niet meer twee, maar er is simpelweg de schoonheid van het leven.

In liefde gebeurt iets vergelijkbaars in in de zin van dat een een object, een ogenschijnlijk anders iets of nou een mooie zonsondergang is, een ander persoon of een bloem.

Op dat moment zijn jij en de bloem niet twee. Je gaat helemaal op in die schoonheid, in de liefde. Dus waarbij

in schoonheid het een perceptie is en je via het verschillende zintuigen als het ware samensmelt, smelt je in liefde energetisch op hartsniveau samen. En dan heb je nog een derde manier en dat is op bewustzijnsniveau, op helderheid, op waarheid.

En die is wat minder makkelijk om op die manier uit te leggen, maar is supersterk. En dat is eigenlijk waar Satsang op duidt. En dat is om daarbij te komen wat waar is, wat in elk moment waar is. We hebben allerlei aannames, ideeën van hoe het leven is, wie wij zijn. Maar als we echt gaan onderzoeken of dat klopt, komen we vaak achter dat het toch wel heel veel aannames zijn die niet heel erg gebaseerd zijn op waarheid, maar gewoon verhaaltjes die we hebben aangenomen of die misschien ons wel goed uitkomen.

Dus in satsang, zelfonderzoek, belangrijkste aspect in dit alles is toch wie zijn wij?

Dus dan is de vraag wie ben ik? En dan hoor je de tune misschien op de achtergrond. Wie ben ik? Hoor ik toen zo gaat mijn brein.

En in het dagelijks leven dan als je die vraag aan iemand stelt van wie ben je? Dan krijg je eigenlijk het standaard verhaal wat ik ook zou geven van oké ik ben Marnix eh zo oud doe dit. En dat klopt, maar dat is op het niveau van vorm. En dat is zeer beperkt eigenlijk tot wat je in essentie bent. Als je alleen die vorm kent, alleen die gedachtes van oké, ik ben dit, ik ben dit lichaam, deze emoties, dan ontgaat je eigenlijk een enorm groot deel

en leef je in zekere zin in armoede. Want je je kent je ware essentie niet. Het klopt het verhaal van oké, dit lichaam, deze gedachtes, deze emoties. Maar dat is maar zo'n klein gedeelte van wat je werkelijkheid bent.

Dus er is nog een ander deel, een een vormloos aspect in ons.

Als je teruggaat naar toen je toen je vijf was, 12, 18, vandaag de dag, daar is iets wat in elke situatie daar is, dat ben ik. Dat ben ik, dat ben ik. En dat lijkt niet te veranderen over tijd. Of je leven nou chaotisch is of prachtig, of je klein of groot bent, jong oud, daar is dat onveranderlijke deel van jou. Dat ben ik. Dat ben ik. Dat ben ik. Als je daar niet dagelijks mee in contact staat en alleen op het niveau van vorm, die zeer beperkte, deze gedachtes, deze emotie, dit lichaam, dan zal het leven chaos zijn. Want dat gedeelte is vergankelijk per definitie. Alles wat een vorm heeft komt en gaat.

En als jouw identificatie is die beperkte vorm, dan zal je ongetwijfeld in angst blijven voortdurend, want die vorm is vergankelijk. Dus jij bent vergankelijk.

Maar hoe meer je in contact komt met dat vormloze aspect, met dat gedeelte van ons wat er altijd is,

verplaatst als het ware je zwaartepunt naar iets wat onaantastbaar is.

Want als je kijkt naar dat gedeelte die dat vormloze aspect, als dat los van elke omstandigheid als kleinkind

op de peuterschool, middelbare school, je eerste baan, je eerste relatie, vandaag de dag. Als dat er altijd is los van hoe de wereld zich uit

en eigenlijk ook niet lijkt te veranderen, wat kan het dan wel raken?

Tuurlijk op het niveau van vorm in de wereld die is vergankelijk, die kan alle kanten opgaan. Daar kan chaos zijn, er kan verdriet zijn, er kan extase zijn, alles. En daarom wordt de vergelijking vaak gemaakt van oké, je hebt de zee, je hebt de de golven, dat zou dan de vorm zijn. Die gaan alle kanten op. Maar als je alleen die golven bekent, chaos. Want dan ben je als het ware als een boom zonder diepe wortels die heel de tijd gestudd moet worden om maar tegen die storm te kunnen. Maar hoe meer je in contact komt met die diepte van die oceaan, met dat onveranderlijke deel, met dat vormloze aspect van jezelf, hoe dieper die wortels worden, hoe dieper je in contact staat met diepe oceaan en hoe chaotisch het dan aan de oppervlakte is. Hoe winderig de buitenwereld, hoe chaotisch de buitenwereld het is

als het ware gewoon ja, dat is de essentie van hoe de buitenwereld hoe de vorm de wereld van vorm zich uit is dan is het ook geen probleem meer. wil niet zeggen dat je niet kan reageren, dat er niet iets gedaan kan worden als de vorm onwenselijk is. Maar het komt niet meer voort uit de angst

dat de vergankelijkheid van de wereld van vorm intrinsiek gelinkt is aan jouw vergankelijkheid.

Dus hoeveel lichter wordt het leven wel niet als dagelijkse dingen in de wereld van vorm die alle kanten op kunnen gaan.

Tuurlijk dingen zijn waar je handeling op kan op kan handelen, maar niet meer jouw essentie kan aanraken.

Dan is daar eigenlijk een enorme bevrijding en ontwaak je uit de droom van ik ben deze gelimiteerde vorm. Dus allerlei termen die gebruikt worden, verlichting. Ik toen dit op mijn pad kwam, ik heb toch echt wel een Delfts nerd-brein die dan gewoon alles wil analyseren. En dan staat ja, verlichting. Van wat? Verlichting. Dus er is een zwaarte en dat valt dan weg. Wat is die zwaarte dan? Ja, ik begrijp het wel. Ik ervaar het dat het leven zwaar is. Maar waar wordt men van verlicht en hoe?

Waar word je van verlicht? Van identificatie. Identificatie met wat? Per definitie identificatie wil zeggen idem facere. Latijn voorzelfde maken. Ik maak iets hetzelfde als mij. Oké.

En wat denk ik dat ik ben? Nou, ik denk dat ik het lichaam, deze gedachtes, deze emotie ben. Oké, dus mijn gedachte, elk ding wat in mijn brein opkomt, elke sensatie, elke emotie, dit fysieke lichaam, dat ben ik. Oké. Daarmee limiteer jezelf enorm, want je zegt: "Ik ben alleen deze vorm." En die vorm is vergankelijk. Die kan alle kanten op gaan. Die kan kort gaan.

En dan zou je natuurlijk kunnen denken van oké, dan ga ik mijn idee van ik ga ik uitbreiden, zodat ik groter word. Dus ik heb meer meer geld, meer macht, meer gespierder. Oké. En dat is een heel logisch en misschien ook wel nodig proces om te doorlopen, zodat je daar inderdaad kan groeien om dan te zien

dat was mooi, maar er blijft leed. Waarom? Ik ben nu geïdentificeerd gewoon met iets meer. Dus er zijn verschillende manieren waarop we proberen

om van onze angst af te komen. Onze angst eigenlijk in essentie voor onze eindigheid. Dus we weten dat we doodgaan als we dit lichaam, deze gedachtes en deze emoties zijn. Dus we gaan meer en meer verzamelen, zodat we ons veiliger voelen. Maar onderaan de streep, alles in die op dat vlak is vergankelijk. Dus dat zal op een bepaald moment weer verloren gaan en zal je weer los moeten laten. Dus stel je krijgt het voor elkaar om de wereld helemaal naar je zien te krijgen, hè. Iedereen gedraagt zich precies zoals ik wil en ik heb alles wat ik wil. Oké, dan leef je in voortdurende angst. Want dat moet je in stand houden.

En er is een hele mooie term. Dit is allemaal bij mij een beetje begonnen toen ik ik was er al wel langer mee bezig, maar opeens ik had een vipassa naar retraite gedaan. Tiendaagse stilte retreat. En daar werd de term heel vaak gezegd Anita hè. Dat is dus vergankelijkheid van het leven. Elke vorm is vergankelijk.

En toen werd het mij ook duidelijk dat

en daar zag ik heel veel mensen mee in een mist gaan, dat elke spirituele ervaring, misschien heb je een moment van dat je helemaal één voelt met de natuur of met een ander. En het zijn mooie ervaringen,

maar dat is ook vergankelijk. Als ik de wereld helemaal naar mijn zin kan maken, dan moet ik weer heel de tijd dat in onder controle houden om ervoor te zorgen dat ik veilig ben. Dus eigenlijk zou verlichting los van hoe de levens het zich zich uit moeten zijn. Los van hoe de vorm van dit moment is.

En dat is op steeds dieper en dieper niveau is dat helder geworden. Want ik heb hele lange tijd nog vastgehouden aan allerlei belachelijke concepten omtrent het concept van verlichting. Wat dat dan zou moeten zijn. Echt ja, je le je luistert filmpjes eh je leest boeken eh eerlijk gezegd. En ik zelf ook had er zo lang geen kaas van gegeten en ik zei maar wat. Ik dacht maar wat. Maar het komt eigenlijk neer op iets bijzonder simpels, want het is los van hoe de vorm zich uit. Simpelweg dat identificatie wegvalt. Je ziet dat die gelimiteerde vorm

die uit zich zoals die zich uit, maar dat is niet wie ik in essentie ben. En hoe doe je dat? Dus ik kan aan self inquiry doen, zelfonderzoek. Wie ben ik? Wie ben ik? Voor de mensen die het niet weten, ik heb een een vrij extreme omwenteling gehad van eh kleine 10 jaar als ingenieur aan het werk. Eh alles afgevinkt dat de samenleving zei: "Wel ben jij succesvol en gelukkig. Was ik niet." Eh toen ging ik vi passen naar de tr doen. Daar was een split in mijn psyche waardoor ik opeens heel de tijd mijn eigen gedachtes zag en zag hoe compleet is functioneel het was. Wat er eigenlijk gebeurde was er was opeens geen identificatie meer mee en dan was het er weer wel en dan was het weer soort schizofreen. Niet soort; behoorlijk.

En ehm daar is uit voortgekomen dat ik een jaar lang niks anders heb gedaan dan op bankjes heb gezeten en gewandeld. heel de tijd observeren, voelen van wat gebeurt er met gebeurt. En daar kwamen allerlei, ik noem het wijsheden naar boven als ik stil was. Mijn ware essentie waar wij allemaal op kunnen intappen, onze ware essentie heeft een wijsheid die ver boven ons intellectuele brein gaat. En er kwamen gewoon vragen of zinnen tot me, zoals waar blazer ik mezelf? Waar hou ik mezelf voor de gek? Wat voor verhaaltjes hou ik in stand die me goed laten voelen, maar onderaan de streep een keertje toch het onderspit moeten delven. Omdat het weer de wereld zegt van oh ja, dat dacht je helaas.

Dus als het duidelijk is omdat die split daar ontstond van ik ben niet mijn gedachtes

en als dat voor iemand nog steeds niet helder is, dan zou ik willen zeggen van oké,

stel je luistert naar de radio en er is een een nummer, het laatste nummer wat je hebt Dat blijft de rest van de dag in je hoofd. Super irritanter. Maar misschien is het een jingle van de reclame ofzo. Dat je denkt: "Oh my god, hou alsjeblieft op." Gebeurt nog steeds bij mij trouwens hoor. Ook de gedachte: "Oh my god, hou alsjeblieft op."

Ben jij bewust die gedachte aan het herhalen, die jingle of dat dat nummer en jezelf aan het irriteren of gebeurt dat simpelweg die gedachte? Ja, dat gebeurt simpelweg. Dat betekent dat jij dat kan observeren. Jij ziet die gedachten gebeuren. Je ziet die geluiden in je hoofd gebeuren. Oké. Dus dat ben jij niet. Je ziet dat. Ja. Dus er is iets van ons wat daar bewust van is. Wat dat ziet. Wat dat ervaart. Wat als het ware de ruimte daaraan biedt.

En dat is dat onveranderlijke deel van onszelf. Dat gedeelte waarvan we zeiden van nou dat ben ik, dat ben ik, dat ben ik. Los van hoe het leven zich uit, maar op elk moment in je leven zeg je dat die ziet dat, die ervaart dat, die is bewust van die gedachte en denkt: "Oh my god."

Dus als het helder is dat je niet en sommige mensen en dat heb ik ook al heel lang gedacht, dat dat ik dan ja, bepaalde gedachtes ben ik wel, maar bepaalde niet. Oké. Heb ik lang volgehouden totdat het helder was van nee.

Als ik dan niet mijn gedachtes ben en ik ben eigenlijk ook niet mijn emoties, want die komen en gaan. En dit lichaam is compleet anders dan het moment dat ik geboren werd. Of een jaar geleden zeggen dat elk elke cel elk jaar vernield.

Als ik iets eet, als ik een wortel eet of een hamburger, wanneer wordt dat mijn lichaam? Op zeggen maar dat het dat ik het doorgeslikt heb, wanneer het verwerkt is, wanneer de energie er een nieuwe cel van maakt, is het dan mijn lichaam? Als ik mijn nagel bijt, is dat dan niet meer mijn lichaam? Als mijn haar uitvalt is dan als ik dit doe, dan zijn er wat cellen afgevallen. Het is veel meer fluïde dan zelfs met het conceptuele brein. Moet dat eigenlijk toch wel een beetje toegeven van oké ja, ik hou een beetje vast aan iets, maar ik kan ik kan het niet echt helemaal onderbouwen, hè. Dus als ik als ik dan niet absoluut kan zeggen dat ik mijn gedachtes ben en hetzelfde voor mijn emoties en hetzelfde voor mijn lichaam,

wat ben ik dan wel?

Maar er is iets

op het vormloze vlak. Dat ben ik. Dat ziet dat dat is bewust ervan van dat lichaam, van die gedachtes, van die emoties van de wereld.

Kan ik daar een vorm aan geven? Kan ik dat zeggen? Dat is zo groot stopt hier daar niet.

Nee.

Is dit tijdsgebonden? Is het is het is het gister anders dan vandaag? Nee,

als het geen vorm heeft en los van tijd is,

is het dan niet

oneindig en buiten tijd, tijdloos?

Ja.

Daarmee zeg je dat dat wat jij in essentie bent vormloos en tijdloos is. En misschien een beetje grote stap voor sommige mensen, maar

probeer het maar eens onderuit te halen.

En jullie weten hoe hoe een satszanger zoals dit gaat. Stel gerust vragen en vooral neem mijn woord niet aan voor waarheid. Dit is zelfonderzoek. En ik hou er helemaal van om lekker hier even een beetje ja, maar je zegt dit klopt niet helemaal. Kom maar door, want misschien heb ik het wel verkeerd en dan hoor ik het graag. Want ik mijn mijn hoogste goed is waarheid.

Niet een leuk verhaaltje in stand houden, want

ik kan niet met 100% zekerheid zeggen dat dat wat ik jullie nu probeer te verkondigen dat dat de ultieme waarheid is. Ik heb alleen nog niks gevonden wat het onderuit kan halen. En misschien nog wel belangrijker,

het resultaat is dat mijn leven zoveel lichter is dan voorheen. Dat ik zoveel meer liefde ervaar dan voorheen. En dat van dag tot dag er een een vreugde is, zelfs ten midden van chaos. En dat zou ik iedereen toe mensen.

Dus als iemand een vraag geeft of denkt van oké, ja, maar dat voel ik niet helemaal of klopt dat wel. vooral. Doe dat vooral zeg dat vooral

want in die verkenning, in dat onderzoek, daar zit de waarde in. Iets aannemen wat iemand op een stoel zegt.

Ja, dat hebben in het verleden zoveel gedaan.

Nou, we zijn eigenlijk gebleven als ik eh ik heb jou kunnen volgen, maar ik zijn gebleven bij eh ja, het onpersoonlijke zelf, hè. Dus je zegt van eh nou eigenlijk zijn we niet wat we denken te zijn. Ja, bepaalde niveau het eh tandenpoetsniveau zeg maar. Eh maar er is een dieper niveau, een hoog niveau, het essentiële niveau, het echt het zijn. Ehm daarin zijn we dan eh gelijk. Dus ja, dat dan andere ook eh onpersoonlijk eh zelf hè zou met een hoofdletter willen zijn. Ehm ja, betekent dat dan dat we allemaal gelijk zijn op dat niveau en dat we dus ook allemaal ja één zijn? Hè, het is nonwaliteit. Dus eenzijding dat er dan ook op essentieel niveau ook echt geen, maar dan ook echt helemaal geen verschillen zijn.

Op dat vlak niet. Alleen en dan komen we bij een een term die voor mij heel grappig in de spirituele community wordt dat heel veel gebruikt. Ik heb daar heel lang zo van: "Ja, wat bedoel je daar nou mee?" De term ziel.

En nu ga ik iets iets is maar mijn mening hoor iets naars zeggen voor mensen die daar heel erg mee bezig zijn. De ziel

daar kan een waarheid in zitten, hè. Dat er iets is wat lijkt van incarnatie naar incarnatie nog door te gaan. Maar dat is niet veel anders dan simpelweg een gedachte die doorblijft echoen. Een zin, een spreuk. En hoe meer we menen dat die ziel is wie ik ben, hou je die dualiteit in stand.

Was de zin niet eh een verzinschool van de kerk om eh incarnatie eh de leuven van incarnatie standen? Ik weet het niet. Ik ik eh volgens mij hebben meerdere culturen, ook Egypte hebben ze het eh of de baan, de K eh dergelijke en eh boeddhisme hebben ze natuurlijk over incarnatie en dergelijke. Eh dus het zou heel goed kunnen dat werkelijk zo is. Maar eigenlijk is het nog iets waar je aan vast wil houden. bepaalde vorm die zegt: "Ja, ja, ja, ja, ik ben niet mijn lichaam niet meer gedacht me ik ben de ziel."

Oké. En hetzelfde is dus met ons idee van eigen wil, hè. Als iemand vraagt van: "Is er een eigen wil?"

Nou, niet op op het hoogste niveau, want er is simpelweg een verhaal geschreven waar we allemaal ogenschijnlijk deel van maken. Zijn afgescheiden. Dat is geschreven en daar komt het concept vrije wil in voor.

Dat wat de vraag stelt: "E vrije wil, heeft geen vrije wil. Dat wat je in essentie bent heeft ultieme vrije wil. Zoveel vrije wil dat het concept kan creëren van vrije wil.

Hele wereld kan creëren. Dus lodi wat je wat je zei van oké op dat niveau van vormloze aspect dat ben ik. Dat ben ik. 5 10 12 vandaag de dag.

Als dat geen

beperking heeft, geen vorm.

Als dat los van tijd is, dan is dat vormloze aspect van mij exact hetzelfde als dat vormloze aspect van jou. Sterker nog, het is niet een duplicaat.

Het is niet twee nonduaal.

Wil niet zeggen dat er op het niveau van vorm verschillen zijn. Jij zit daar, ik zit hier.

En dan komen we bij een ander deel. In liefde is daar de ervaring van onafgescheidenheid.

Als ik liefde voel voor een ander, voor de natuur, voor een object, is daar eigenlijk de ervaring van niet twee, van niet object subject. En in schoonheid gebeurt dat hetzelfde. Luister het naar een mooi muziekstuk. Je smelt samen met een muziekstuk. Kijken naar een mooie zonsondergang. Hetzelfde. En in waarheid, dat lijkt dan weer een beetje in andere. Waarom dan eh liefde, schoonheid, waarheid? Nou, in waarheid ben je als het ware waar liefde het via het hart, via de ervaring op cellulair niveau als het ware lijkt te zijn. Dat kanaal van hoe het leven zich uit, die ervaring daar wordt aangetoond. Oh, er is geen afgescheidenheid. In schoonheid is het via de oren, via de ogen, via sensaties, via de zintuigen. Oh wacht, daar is geen afgescheidenheid. En in waarheid is het op intellectueel niveau. Oh, er is geen afgescheidenheid.

Dus het is eigenlijk heel mooi om te zien. Ik zie wat ogen alle kanten opgaan. Wacht even, dit moet ik Dit ging iets niets te snel.

zal een stapje terug doen

en onderbreek me gerust als het niet duidelijk is. Ja, dat is super belangrijk.

Als ik een ander voor me heb en ik ervaar liefde, is het niet dat op dat moment in meer of mindere mate gevoel van ik hier, jij daar zachter lijkt te worden? waar het tegenovergestelde gebeurt als er opeens een harde knal is, dan is er opeens ik hier potentiel gevaar daar.

Dus dat gevoel van afgescheidenheid dat kan sterker en dat kan zwakker worden. In liefde wordt dat zwakker, zwakker, zwakker. kan soms bijna helemaal wegsmelten. Dus er is een prachtige wijze waarop het leven tegen je zegt van: "Oh ja, ja, je bent afgescheiden, hè?" "Ja, ja, ja. Voel maar eens. Oh [ __ ] dit is de waarheid. Ik denk afgescheid te zijn, maar mijn hele ervaring zegt alles behalve.

In schoonheid gebeurt dat ook. Prachtig schilderij.

Een dans. Wau. Jij en het object of de handeling. Misschien ben je zelf aan het dansen of aan piano spelen of aan het sporten. Ja. in de handeling lijken samen te smelten. Het is niet langer ik doe dit, maar er is het leven wat zegt nu uit. Dus dat zie je in topsporters, hè, topvoetballer, top tennisser, artiesten. Die smelten zo samen met het leven. En daarom waarderen we dat al, want zien het allemaal zo van is één met het leven. Eigenlijk niet veel anders dan hoe wij naar een baby kijken. Waarom ervaren we er al zo een klein kindje? Oh, wacht. Of een puppy. Waarom? Omdat die nog niet die split hebben van ik en het leven. En ergens gebeurt dan die vanuit angst, gevaar, ik moet me verdedigen, creëert hij, wordt hij split gecreëerd. Maar in schoonheid en in liefde is dus die samensmelting wordt op wordt de ervaring

de ervaring maakt duidelijk dat afgescheidenheid een illusie is. Of in ieder geval, laten we het zo simpel zeggen, er is nog een andere situatie dan afgescheidenheid. Want wij kunnen ook ervaren dat er een samensmelting is. Dus we kunnen niet langer zeggen afgescheidenheid is de ultieme waarheid, want er zijn ook ervaringen van niet afgescheidenheid.

En in waarheid als je werkelijk vast beraden bent om te weten waar blazer ik mezelf, waar hou ik een verhaaltje in stand wat misschien leuk klinkt, maar

om é of andere reden lijkt het niet altijd te kloppen. Als je als je daaraan gaat toornen van oké ja, ik ben er altijd van overtuigd geweest dat ik dit lichaam ben, maar ja, het is er altijd lijkt altijd met me mee te lopen, maar eh het is wel heel tijd veranderd en in die gedachtes, ja, die komen en gaan. En als ik zo'n irritant nummer op de radio hoor, dan ben ik dat echt niet nog aan het herhalen in mijn hoofd. Dat doe ik niet. Dat gebeurt je gaat telkens meer naar dat naar dat vormloze aspect wat bewust is van dit alles.

En wat je dus eigenlijk doet is de pendulum is als het ware eerst helemaal naar een gelimiteerde vorm. Ik ben deze gedachtes, deze emoties, dit lichaam. En hoe meer je in contact komt met dat vormloze aspect wat bewust is van alles, wat als het ware de ruimte biedt aan alles, oh ik zie een ander persoon. Oh, ik ervaar de sensatie in mijn voet. Oh, ik zie die gedachte opkomen.

Dus dat vormloze aspect biedt als het ware een een plek, een ruimte waarin alles mag gebeuren. Die hele wereld van vorm. Ik ben er. Ik zie je, ik ervaar je. Er is ook geen weerstand daar. mag. Of het een

iets is wat we als mooi ervaren of als lelijk mag er zijn. Het is er.

Als je net hebt over die drie categorieën van schoonheid, eh liefde en intellectuel of eh wat was dat? Wijsheid. Wijsheid. Ja, precies. Waarheid. Wijsheid. Waarheid. Ehm dan inciteer ik dat dat bijvoorbeeld drie ingangen kunnen zijn, hè? naar bijvoorbeeld zo'n ontwikkeling vanwalen perceptie. Ehm kan er zelf moeilijker bij komen hoe dat met waarheid op misschien ik zit misschien meer met dat woord intellectualiteit, want dat is weer het denken en het conceptuele. Ja. Eh hoe je daarmee die ontwikkeling kan meemaken, want dat doet me dan meer denken aan bijvoorbeeld filosofie hè. Dus mensen zoals eh Spinoza en Schopenhauer en Heidegger die kunnen heel mooi verwoorden die onderwaliteit, maar die naar mijn leverzet. Wat zei je? Levzet ook. Precies. Ja. Ja. Ja. En ik vraag me dan af of bedoel je dan meer dat en dat is dan volgens mij meer de zenmethode dat je dan het verstand gebruikt en de intellectualiteit gebruikt om juist voor wij het denken te komen zeg maar zat je echt al die concepten en die tegenstelligheden doorziet in zegzin hè van Hm hm. Want het is niet tegenstellig. Het is eh in de gezin is dat helemaal niet kan je dat helemaal niet zo zeggen. Ehm ja, dus dat vroeg me af van ik merk dat ik daar een beetje mee worstel in ieder geval van het intellect eh ja ja ja je zou kunnen zeggen dat het intellect zichzelf gaat ondermijnen. Hm eigen eigen poten afzagen. Kak naar Oh man. Klopt allemaal niet. Wat elke gedachte kronkel die ik heb slaat echt helemaal nergens op.

En omdat wij met name in het Westen zo heel erg intellectueel zijn is schoonheid en en liefde

wordt vaak weer door dat brein, door het intellect gecorrumpeerd. En dat heb ik zo vaak gezien. Dus mijn pad was de Etana yoga. Wisdom yoga. Maar sommigen hebben bactie hè, liefde en zie je in India veel guru aanbidden en dergelijke en heel tijd ram ram ram dit soort. En dat heb ik ook geprobeerd en ik merkte wat daar gebeurde hè. Je hart gaat open en je voelt echt de samensmelting. Prachtig. Alleen wanneer je geïdentificeerd bent met vorm is dat een behoorlijke valkil. En dat zag ik dus ook in Arams. Ik heb een tijdje in Aram gezeten. Mensen zijn helemaal verslaafd aan het gevoel van liefde.

En en en wanneer die liefde er niet is, dan gaan ze naast de allerlei trucjes doen om weer die liefde te ervaren. En daarom zei ik: "Verlichting moet los van de vorm zijn. Of er nou liefde is qua ervaring of niet, het moet in elke situatie kloppen. Los van hoe het leven zich uit. Los van of daar inderdaad de ervaring van samensmelting in zijn liefde. Dus ik dacht van oké. En voor sommige mensen is het een pad, hè, maar het was voor mij helder. Nee, mijn brein is te intellectueel. Dit gaat hem niet worden. En schoonheid. Kijk maar. Ik werk hiernaast als trouwfotograaf en in zekere zin ben ik heel de tijd schoonheid aan het zoeken en creëren. En dat is mooi, maar ik zit er niet heel de tijd in. Dus ik wilde iets hebben, vinden wat los van omstandigheid is, los van de vorm. Dus volledig dat vormloze aspect ingaan. En dan ga ik dan maar wist ik helemaal niet, het was pad wat ik doorliep, maar eigenlijk met het intellect, mijn eigen intellect ondermijnen om te zien onderaan de streep weet ik helemaal niks. Ik weet niks. En mijn verlangen om dingen te weten komt alleen maar voort uit angst. Ik weet maar één ding onderaan de streep en zelfs dat is in woorden uitgedrukt en daarmee kan het nooit de waarheid werkelijk raken. Maar dat vormloze aspect wat er altijd lijkt te zijn wat bewust is van iets, van alles zou je kunnen omschrijven als dat wat niet is. Want het heeft geen vorm, het vormloze aspect. En tegelijkertijd is hier een vorm, een lichaam, gedachten, emoties. Maar niet alleen deze gedachtes, deze emoties, dit is lichaam, maar ook die lichamen en hun geluiden en hun gedachtes die gehouden worden in diezelfde leegte, die ruimte, dat onveranderlijke aspect. Dus als iemand aan mij vraagt: "Wie ben je?" Dan zeg ik: "Marik, oké man, ik doe dit." Oké. Ja, maar als iemand op dieper niveau wil weten: "Oké, maar wat ben je dan? Wie ben je?" En dan zeg ik: "Alles wat is en niet is, alles wat niet is, is die leegte, die ruimte. Alles wat is, is elke vorm, elk alles wat ervaren wordt." Kan ik het op een andere manier brengen om het hier terug naar te leiden? Een droom.

Jij wordt 's ochtends wakker. Sebastian, je hebt een prachtige droom gehad. Je ging naar Costa Rica met een mooie mooie vrouw en je was helemaal dolukkig en je wordt wakker en je dacht is een mooie droom. Maar gebeurde allemaal in mijn hoofd. Ja, maar er was iets wat er voor kon zorgen dat ondanks dat het allemaal in jouw hoofd gebeurde, jij jou ervaarde. Ik ben ik en ik had die mooie vrouw in Costa Rica. Huh.

Dus dat alles werd gecreëerd in jouw brein.

En daar was je bewust van. Dus in die wereld die toen gecreëerd was, was jij het vormloze aspect, bewustzijn en de vorm. Je was alles wat is, alle vormen en alles wat niet is, het bewustzijn. Ondanks dat hij de ervaring was: "Nee, nee, ik ben Sebastiaan, daar hebben we Costa Rica en daar hebben we die mooie vrouw." Maar dan word je wakker en zeg je: "Ik gebeur allemaal mijn hoofd.

Is dit niet precies hetzelfde? Ik kan het niet Ik kan het niet eh bewijzen, maar kan je het tegendeel bewijzen? Zeg je dan? Ik kan me dit een beetje voorstellen inderdaad als je in een droom zit hè en in Costa Rica et cetera inderdaad. En je hebt dan juist in een droom en nadat je uit een droom stapt zeker te zeggen van heyé ik was ook misschien de de de de bomen en maker van de dromen. Zeker zeker dat krijg je in zekere zin bijna ja hoe noem je dat? De baas of de de hoe noem je dat? Creator of creator inderdaad. Ja, precies. En en dan zit je in het echte leven hè, onderwakelijk met de droom. En dan heb je eigenlijk die veronderstelling of misschien de dissolutie hè van nu ben ik er weer echt zeg maar hè. Ja. En dat eigenlijk die die van droom naar niet droom, dat klopt niet helemaal hè. Dat dat een eh je kunt dat of je dat repliciteert, maar van droom naar niet droom. Ja. Dat het dat het dus je wordt wakker en dan ben je wakker zeg maar hè. En eerst zat je in de drom. Dat is niet helemaal eh dat klopt niet helemaal. Dat eh nou sterker nog, ik heb een periode gehad dat elke keer dat ik 's ochtends wakker werd, ik begon met schater lachen. Hm. Omdat ik bewust was van mijn droom en ervan overtuigd was 5 seconden geleden dat dat realiteit was. Maar nu ben ik wakker en is dit de echte realiteit. The [ __ ] Waar hebben we het over? Hoe kan ik nou zeggen dat dit minder echt is dan die droom? Ja, onderaan de streep komt het op hetzelfde neer. Er is bewustzijn, leegte, ruimte, dat wat niet is en een vorm. Dat komt in de vorm van een droom of in de echte wereld, het bed waarin ik lig. En

ja, ongeveer. Ja, precies. Voor mij is de egoon dus ook overduidelijk de waarheid. Ehm jammer genoeg, want de liefde en de schoonheid is ook een fijne manier denk ik om het te kunnen bereiken.

Al heel lang op zoek naar wat doen we hier? zijn eh ik heb het idee dat waar ik nu ben met jullie dit dat dit is voor mij echt wel ja, dit klopt. Ehm waar ik me ook dus altijd heb afgevraagd hoe kunnen verschillende geloven bestaan door te denken wij hebben het goed en zij niet. En nu denk ik ook van ja eigenlijk doe ik dat nu ook. Wij hebben het hier de echte waarheid te pakken. Daar daar heb ik wel wat issues mee. Maar dan continu waar ik mee blijf worstelen. Welk doel dient dient dit? Bewustzijn die zich bewust wil zijn van zichzelf.

Why? Waarom? Verlichting is een leuk concept, maar mensen gaan alleen maar op zoek naar verlichting omdat ze denken dat ze er gelukkig van kunnen worden.

Maar waarom dit Waarom is dit allemaal ontstaan? Waarom wil bewustzijn de leegte Waarom wil de leegte in een vorm komen? Ik kan daar niet dat is een Het is oké. niet dat ik onderdoorga, maar dat dat blijft een omdat ik het ook het geheel zie met het universum. Ik denk dat sterrenstof de oorzaak is van ons bestaan. En als wij dan de manifestatie zijn van bewustzijn die zichzelf wil ervaren Hm hm. op het moment dat onze ogen er dan niet meer zouden zijn, dan is bewustzijn zichzelf niet meer aan te ervaren. Hoe ho hoe hoe kom je Ja. Nee, maar waarom die laatste conclusie we het niet mee eens? Ben benieuwd. Oké, is nog misschien een beetje toevar. Dat is ook misschien nog niet helemaal waar ik eh maar als ik het in het groot perspectief van het universum zie en wij zijn nu voorlopig tot het enige levende wat we weten in het universum en het grote bewustzijn wat alles heeft gecreëerd, grote leegte. En wij zijn daar manifestatie van. De vormen die wij hier zijn de manifestatie. Dan waarom waarom niet gewoon één grote leeg te houden?

Elke nacht als jij in slaap valt. Dit moment hier is zeer concreet, zeer beperkt. Heel veel regels. Er is zwaartekracht, er is tijd, ruimte. En dan heb je een droom en dan lijkt alles wat wat losser te worden. Want ik kan gewoon in Costa Rico om de hoek lopen en dan ben ik opeens in Amsterdam en er komt niet eens een gedachte in me op dat vreemd is.

Dus daar is een staat, een soort tussenstaat, een limbo waarbij we onze vastgeroeste dit is hoe het is wat losser maken. En dan is daar nog een derde fase, deep sleep,

waar de afwezigheid van vorm is. Hm hm. Puur bewustzijn bewust van zichzelf. Er is alleen geen vorm. Dus als Sebastian wakker wordt en hij zeg van: "Ik was net in Costa Rica aan mijn droom." Ja, daar is een vorm waar die naar kan referen. Het is heel lastig om te refereren naar afwezigheid van vorm. Hm hm. Deep sleep. Hm hm. Maar wie zegt dat daar geen bewust is bewustzijn van bewust zijn? Ja, mijn vorm kan dat toch niet waarnemen. Nee, jouw vorm Maar jouw vorm is vergankelijk. is de manier waarop deze droom zich uit.

Er is een De vraag die je stelt is alsof ik een roman heb geschreven. Ik doe een bladzijde open en daar staat: "Waarom ben ik hier?" zegt de hoofdpersoon.

Waarom moet gewoon een grote licht blijven? Dat is dan toch ook echt heerlijk. Eh kijk, we kunnen in een filosofisch iets belanden. Punt is het is. Er is een vorm. Dat is waar. Ja. En dan kunnen we zeggen, zoals ze dat in het oosten noemen van oké lila, it's one big play. Bewustzijn wilde zich ervaren in gelimerde vorm. Oké, whatever story works fine. Maar als we willen blijven bij waarheid, dan is simpelweg het feit aanwezig er is hier vorm. Punt. Kunnen het anders willen. Ja, oké. Zijn meerdere dingen die ik anders zou willen, maar maar is die b of z gek? Nee, hij is niet gek. Je zal er geen antwoord op het niveau krijgen van vorm omdat vorm per definitie gelimerd is. Hè, we proberen hier ook al met eh eh klanken, klinkers en medeklinkers de essentie van het universum te proberen overschrijven. Good luck.

We spreken allemaal zelf taal. Dat helpt nog. Ja, weet je, dat is zo crazy. Zeker op het kosmische eh universumvlak zijn we inderdaad praktijk als je die dan meenemt. Maar een spelknopje in het geheel. Dus in dat spelknopje hebben wij een taal en kunnen we dit bespreken en anden vormen dan. Maar ja, ik hoor wat je zegt hoor. Je moet niet eh doen, maar en en probeer daarmee niet te ondermijnen wat hier gebeurt hè. En we zijn maar een spel knopje in het geheel. Wij elke ervaring is even waardevol. Of het nou is dat je op straat loopt, eh een heel diepgaand gesprek hebt, liefde ervaart, het meest vreselijke wat je ooit kan bedenken ervaart of dat je eh jeuk aan je be hebt. Elke ervaring wil ervaren worden. En daarom is het.

En hoe meer wij als het ware als ogenschijnlijk afgescheiden iets gaan zeggen: "Ja, ja, dat is allemaal best." Maar deze ervaring dus niet. Dan zegt het leven: "Oké, we hebben meer dan genoeg tijd. We slaan dit wel even op en op een later moment mag je het op een nie manier ervaren. Want het leven wil simpelweg ervaren worden. En hoe meer we zeggen: "Ja, maar dit dus niet."

En dat is onderdeel van het verhaal hè, dat ik eh hier is nog steeds af en toe weerstand. In het verleden heb ik heel veel weerstand gehad. Nee, dit wil ik niet. Oké, krijg je het weer terug op een bepaalde manier totdat het ervaren mag worden. Als je in die termen wil praten, het leven heeft maar één doel en dat simpelweg ervaren worden. En karma is oh, er was iets wat onderdrukt werd waar they ate the fruit of the tree of the knowledge of good and evil overheen gegaan is. Dat niet, dat wel. Oké.

Dus hoe meer je in waarheid kan gaan leven,

hoe meer simpelweg het leven lichter wordt, hoe minder we onnodig leed in stand houden door telkens maar te vechten en te zeggen: "Ja, nee, dit niet. Ik wil meer van dat."

Ik heb nog steeds allerlei patronen die nee lijken te zeggen. Veel minder, ze worden lichter. Maar ja, weet je, en dat is dus ook iets wat gewoon heel erg in mij ik dacht dan wanneer verlichting gebeurt hè, dat allemaal klaar top. Ja. Nee, dan is het afgelopen. Dus we zijn hier nog steeds in de gelimiteerde vorm om de ervaring van ontwikkeling mee te mogen maken. En daar zit dus ook geen goed of kwaad aan als het ene kant op gaat of de andere kant op gaat. Dus nu lijkt het alsof, en je had het ook meer over het universum, maar zo, alsof er een golf gaande is richting meer eenheidsbewustzijn. Oké, die afgescheidenheid klopt niet helemaal voor mijn part. Ik weet het niet. Ik ben geen astroloog. Gaat over 5000 jaar gaan we weer de andere kant op zeggen van: "Nee nee nee nee, we willen meer afgescheiden zijn." Oké, best. Dat is simpelweg wat het leven wil ervaren. En als daar een kleine ik in zit die zegt: "Maar dit is niet goed, dit moet anders." Oké, wordt het des te sterker. En dat is dat onderdeel van het verhaal. Dus onderdeel van jouw verhaal is dat je op die stoel zit en zegt: "Waarom kunnen we niet gewoon allemaal in de leegte zitten?

En wie is die we?" Totdat daar iets wegsmelt. De nee tegen het leven wegsmelt, hè. Dus ik noem dat de tussenpersoon. Mensen gebruiken het woord ego, maar ego is zo gecorrumpeerd. Alle mensen hebben er ideeën over. tussenpersoonen. Er is simpelweg iets, een gedeelte van ons brein wat letterlijk 100duizenden jaren alleen maar geëend is op overleven. Dit fysieke lichaam moet overleven. En in die zin kan je er blij mee zijn dat het er is, want anders zou er vandaag dag hier niet zitten. Maar die it couldn't care less about happiness, overleven. En die heeft gewoon omdat het brein heel veel energie kost en energie was nou niet heel erg voorradig eh in in het verleden. Een heel versimpeld beeld van dit is hoe het leven dient te zijn en dan ben ik veilig.

Als er een discrepantie is tussen hoe het leven zich nu uit en mijn verhaal, angst komt die tussen persoon naar boven en die gaat overnemen. Zo van ik ga dit wel even fixen. Die persoon moet anders. Dat moet zo. Dat oké. Dus dan is er een nee tegen het leven en wordt er gevochten en wordt daarmee onnodig leed in stand gehouden. Ik zeg onnodig. Eigenlijk is het nodig, want het is onderdeel van het verhaal. Maar op een bepaald moment wanneer het bewustzijn er is van oké ja, ik hou het onnodig instant, wil bewustzijn als het ware zichzelf opschonen om meer in lijn te gaan leven met de ultieme waarheid. Klinkt ook weer een beetje overleven, maar goed, het is wel zo.

Duidelijk. Ja, ik ben klaar. Ik ben vericht.

Nou, schrijf een mooie review en dankjewel

voor Ik heb wel een vraag over een paar dingen die je zei, hoe die samengaan. Ehm je had het over geen weerstand meer, geen identificatie meer. Wel nog nee eh of patronen die nee lijken te zeggen. Ehm ja, weer wel nog weerstand. Dus hoe gaat dat samen met identificatie die je wegvalt? Ehm snap je wat? Ja, zeker. Ja, zou dat wel? Ja, er is er is geen problemen meer met problemen.

Dus ik vond het zo mooi. Ik heb een paar keer al dit aangehaald. Krishna Murti la ik geloof zijn laatste satsang. Mensen die al 30 jaar bij hem kwamen. En ik denk dat hij gewoon een beetje pist was van nou toch steeds niet [ __ ] Dus hij zei van oké ik ga even uitleggen. Zei hij. Hij zei het op een andere manier en do you want to know my secret? Dus iedereen zeg van: "Wah, we hebben 30 jaar len we te horen. I simply don't mind what happens." Nou, ik denk dat het echt gewoon bij de meeste mensen er voorbij. Wat bedoel je nou? En het kan er compleet verkeerd geïnterpreteerd worden, want het kan overkomen van oké ja, als er nu eh ik nu een hartaanval krijg. Ja. Ja. Nou, maar dit is simpelweg wat er gebeurt. Dus ik hoef niet eens zeg maar eh nee nee nee nee nee nee nee nee. Het is zo diep wat hij zei. Hij zei als het leven zich uit zelfs niet conform het idee van hoe ik denk dat het leven dient te zijn. Ik ben een verlicht gero en ik gedraag me nu opeens heel eh ik heb opeens eh een lust of wat dan ook en dat mag niet, want ik ben een verlicht gero ofzo. Dan is daar geen weerstand meer tegen. Dat is simpelweg hoe het leven zich nu uit. Dus als daar een nee in mij naar boven komt, dan is dat simpelweg hoe het leven zich nu uit. Daar is geen probleem meer als ik opeens mijn lomp gedraag tegen iemand, dan is daar geen probleem mee. Wil niet zeggen dat ik niet kan zeggen: "Oh, sorry, dat was niet de bedoeling dat ik dat zei." Dat kwam opeens naar boven. Maar wat is het verschil precies eh tussen dat die meeomt en dat er een patroon is en daar wel of geen identificatie mee eh is? Ja. Ehm het verschil tussen

ik omschrijf het als een nies, hè. Dus eh net ervaren waffel hè. Net ervaren 10 minuten geleden nie dus eh oh nie ja ja ja. Eh opeens dat er mee zo woede ofzo naar boven komt bij mij. En dan voel ik dat

er is een voortdurend contact met het onveranderlijke aspect, met die met het vormloze deel, met het onveranderlijke deel. En daarom is dat 80% van het werk is in contact komen met wat jij bent buiten die vorm op het vormloze aspect. Dus er is altijd die bedding waarin dat naar boven mag komen wat blijkbaar gezien wil worden en losgelaten wil worden. Waarvoorheen alleen dat naar boven kwam wat gezien wilde worden, maar duidelijk niet gezien werd wat het werd voortgezet en er werd tegen gereageerd. Dus één van de laatste dingen van mij waar ik echt gewoon tegenaan blijf eh tegenaan blijven lopen liepen. D is moeilijker eh

was waarom is verlichting er nog niet? Het is toch helder? Het is toch duidelijk hoe het zit. Ja, ik ben dat onveranderlijke deel en die vormen die komen en gaan. En in essentie ben ik dat ook, want

het wordt allemaal gezien in die ruimte.

Het wordt allemaal er wordt allemaal ruimte aangeboden in die in die ruimte. En de essentie is telkens hetzelfde. Want alles is bewustzijn.

Maar iets moest als het ware identificatie moest wegvallen met lim met de als er in identificatie is is het per definitie gelimiteerd. Want je kan je niet met alles en niks identificeren.

Dus ik ben dit niet dat. Dat dat is identificatie. Dus op bepaald moment valt identificatie weg.

En is daar de ruimte waarin alles naar boven komt en is er voortdurend contact met dat vormloze deel. Ik durf alleen niet te zeggen in tegenstelling tot sommige leraren en dan denk ik van hoe kan je dat zeggen dat dit permanent is. Ik weet het niet. Alleen de afgelopen drie jaar heb ik geen identificatie ervaren.

Maar er komen zo patronen en ja, sterker nog, meer dan voorheen

omdat er geen weerstand meer is. Alsof het ware de deksel niet z tijd, want dit is niet dit is niet verlicht. Dus ik mag niet zo gedragen. Oké, maar hoe heeft je het verschil dan ervaren dat er een patroon is met en zonder identificatie? Ja, dus dat leek als het ware steeds meer weg te smelten, die vastgeroestheid van ik ben die vorm. En toen opeens dus

in dat jaar in het park ging ik leraren opzoeken en twee van hen hebben letterlijk tegen mij gezegd: "Wat doe je moeilijk? Het is al gebeurd." En ik werd boos. Ik denk: "Als je denkt dat dit verlichting is, dan betwijfel ik dat bij jou gebeurd is." Dat heb ik letterlijk gezegd.

En het heeft nog kleine 9 jaar geduurd. Nee, is niet waar. Kleine 6 jaar geduurd na dat jaar in het park dat ik erachter kwam dat ze gelijk hadden. Maar dat mijn hele ervaring nog zo erg in die afgescheidenheid was dat ik niet kon zien dat inderdaad gebeurd was. Dus identificatie was er misschien niet meer, maar het leven was alles behalve koek en het was één en al chaos. En het komt gewoon om wat er mijn verhaal is misschien een beetje extreem, maar omdat ik een vipassen aan ging doen. Oeens die identificatie zo brak met mijn gedachtes. Maar maar er was nog steeds wel. En dan schoot ik er weer in.

En op een bepaald moment en vanaf dat moment heb ik eigenlijk pas kunnen zeggen van ja, nu lijkt het gebeurd te zijn, maar misschien was het al eerder was toen ik dus verhaal ik ik weet niet vorige keer was je er ook bij of ik dat verteld had, maar dat ik midden in de nacht wakker werd en niet meer kon stoppen met lachen omdat het helder was dat het object, het subject en het werkwoord wat ons verbindt. Ik zie jou. Dat zowel die ik die zie als jou allemaal. De enige essentie die ooit gevonden wordt is bewustzijn. Ik Ja, ik wie ben ik dan? Niet mijn gedachtes, niet mijn emoties, niet mijn lichaam. Oh ja, ik ben de leegte, de ruimte, het bewustzijn van dit alles. Oké. Ik op zijn Engels the knower. I see you. I verander ik naar the knower. The knower sees you. Weet ik werkelijk dat het you is? Weet ik werkelijk dat het Noële Sebastian is? Nou nee, want we hadden het net over een droom. Jij was er net in Costa Rica met een mooie vrouw. Waar is die mooie vrouw nu dan? Zasje

hè. Dus dus ik kan niet met zekerheid zeggen dat het werkelijk Sebastian is. Dat het werkelijk Noel is. Het enige wat ik kan zeggen is there was something known. Of het nou een droom was, een moment van eh een psychose eh dat je een pilletje op hebt. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat het werkelijk een afgescheiden iets genaamd Noel of Sebastian is. But I do know one thing. There was something known. Of het nou een illusie is of niet. There was something known. Oh, I see you. The knower sees the known. Huh? En dan die knowing of die seeing, is datadwerkelijk iets wat ik zie met mijn oog? Nee, want als ik een droom heb, dan ben ik niet iets door mijn ogen laten gaan. Dus ik kan niet met 100% zekerheid zeggen en daarom heet het pad, het pad van waarheid. Ik kan niet met 100% zekerheid zeggen dat het seeing is, but there was knowing.

I see you word. The knower knows the known. Elke ervaring die ooit beleefd wordt en ooit beleefd kan worden bestaat uit dat ogenschijnlijk afgescheiden onderwerp, object en een werkwoord ertussen wat als we het afbreken en helemaal analyseren telkens maar terugkomt op dezelfde essentie. The knower knows the known. Dus er is alleen maar een vorm van knowing. En knowing is een ander woord consciousness is not word.

Hoe zit het Marx? Eh als we het nog hebben over over het meevoelen hè de weerstand eh en inderdaad het lompen gedrag en de patronen. Eh ik moest denken aan ehm en dit is meer vanuit een vanuit een boeddhistisch kader waar ik dan weer in zit qua qua qua kennis en dergelijke hè. Ik heb heel weinig weet van boeddhisme, dus eh misschien dat dat zeg maar, maar dat maakt niet uit dat de essentie is hetzelfde dat dat inderdaad dat dat als je dus inderdaad die die identificatie loslaat, hè, op een gegeven moment laat je wat los, maar dan kan je nog steeds heel lang gedragen alsof er wel identificatie is. Ja. En dat kan nog heel lang voorturen. Echt jarenlang. En dat is volgens mij ook het in de boeddhisme zeggen ze dan dat je dan conditioneringen losgaat die er zijn. Ja. patronen loslaten. En hebben ze wel het idee daar hebben ze het idee dat het dat uiteindelijk nadat dat allemaal is is uitgerold zeg maar ja dat er dan in principe geen weerstand zou moeten zijn. Ik weet niet hoe jij dat ziet dat er dan in principe geen dan dan is de weerstand weg. Dan is de weerstand echt weg en de nee is echt weg en zoveel is echt weg. Het zou zou heel heel goed kunnen. Kijk het is grappig om te zien. Sommige leraren lijken tot deze realisatie te zijn gekomen, maar nog een stugheid te hebben. Hm. En anderen. En merk ik bij mij, er is lijkt een verlangen te zijn om als het ware op te schonen. Sommige leraren hebben dat niet, hè. Sommige leraren die zijn lomp en die blijven lomp. En ik merk dat ik ik had echt een een temper, dat wil je niet weten. Als jij mij 20 jaar geleden had ontmoet, dan kon er kon echt ineens de vlam in de pan slaan. En dan denk je van je, hoe komt dat vandaan? Nou, vandaag de dag ben ik eigenlijk een beetje een zach gekookt eitje wat dat betreft. Jee. Jee.

Dus ja, daar lijkt hier een als het ware steeds meer zachter worden, één worden met het leven te zijn. Want die weerstand is eigenlijk wat er een afscheiding van het leven gecreëerd wordt, hè. Hè, dus wanneer je wanneer je zegt nee, dan zeg je het leven doet nu niet goed. Als ik het zou bepalen, zou ik het anders doen. En daarmee krij duidelijk een afgescheidenheid. Ja. Dus

hè, aanvankelijk was mijn idee dat verlichting dan zou zijn dat wat jij nu omschrijft aan het einde van die hele rit wanneer er helemaal geen weerstand meer is en alles. Ja, maar als als dat het idee is, daar kom je nooit. Hm. En is er dus weer iets waar het de tussenpersoon van ik ben er nog niet, ik ben er nog niet, ik ben er nog niet. Maar wanneer de helderheid is dat het niet de vorm is die anders moet zijn, maar de identificatie, iets wat zich afscheidt van dat dat moet gezien als een worden als een illusie. Moet moet helemaal niks, maar dat dat zich ziet zichzelf ziet als een illusie. Dan smelt de weerstand tegen het leven weg. En of het leven dan in de vorm komt van afgescheidenheid. Fine. Simpel simpelweg hoe het leven zich nu uit hè. Wil niet zeggen dat er niet te verlangen kan zijn naar meer samenhorigheid, meer liefde of wat dan ook. Ja, dat is hier gaande. Ja,

maar ik zeg je nu nog steeds dat je in en uit de identificatie schiet. Je vertelde dat net dat je dat in het begin had hè. Ja. Ja. De identificatiewerk of verschijn. Heb je dat nu nog steeds of ben je nu in de continue staat van ja geen identificatie? Ja, als je zegt staat Ja. Nee, nee, ik begrijp wat je bedoelt. Nee. Ja. Ja. Nee, nee, ik begrijp wat je bedoelt. Kijk, ik ervaar geen identificatie.

Wil niet zeggen dat hier niet af en toe de ervaring is van

tuurlijk. Ja. Ja. Maar er is dus een verschil omdat the peace that passes all understanding daar altijd lijkt te zijn. Zelfs al wanneer ik opeens uit de pistalf ben ofzo. En dan dan is het prachtig om te zien, want het is simpelweg een ervaring. Ja. En moet je dan met je denken jezelf even tot de orde roepen van heyé stop eens even. Je bent niet geïdentificeerd of is het een helder weten? Nee, nee, nee, nee. Eh het ik vind het een hele mooie vraag en ik begrijp hem zo omdat dit is wat ik ook heel lang nog mee zat. Want want dat is een vraag die alleen een afgescheiden iets zou vragen,

hè. En dat en er is geen probleem. Juist hartstikke mooi dat dat opkomt. Want die afgescheidenheid is in momenten zoals dit met dit soort vragen zichzelf aan de dood vermoei totdat het erbij neervalt. Ik heb wel een sessie voor de boek. Maar dat dat zo hoor. Ik wil de laatste vraag en dan andere ook. Maar als je eenmaal zover bent of zover bent, ik weet niet of ik daar komen jullie dat is allemaal oké, maar kan je dan nog kan je dan alleen nog maar leven zo dat je er ook echt continu mee bezig bent? Nee, juist niet. Ik ben er helemaal niet meer mee bezig. kan ehm staat je leven dan ook in teken van dit delen met mensen omdat dat niet doen zo onnatuurlijk voelt. Nee, dat ik het vanzelf begrijp wat weet je hoe dat is heel afhankelijk per persoon. Ja, want een goede vriend van mij hier is dit ook gebeurd die totaal verlicht is. Ja, kantoor. Oké. Kijk. Nee, nee. Eh nee, hij is zijn grappig, want eh kijk het concept van dat iemand verlicht wordt, dat dat Nee, maar hè simpel wat er is identificatie valt weg. Verlichting gebeurt. Hm hm. Maar niet voor een persoon. Sterker nog, de persoon valt weg. Althans, de persoon in de vorm van een afgescheiden iets wat meent afgescheiden te zijn. Er is nog steeds een persoonlijkheid hier. Hm hm. Af en toe bij de hand.

Maar nee, dat hoeft niet in in spraak te zijn, maar wel in het beleven, het doorleven, het uiten vanuit cellulair niveau. Dus ik merk, hij werkt als huisarts dat zijn aanwezigheid alleen al zoveel doet met mensen, zijn aandacht

en eh

you you are

it. En dat golft door hier. Ik ben aan het praten en er gebeurt heel wat meer dan alleen woorden. In de Kundalini 6 jaar ook mijn bek en dan gebeurt ook dingen. Dus

sterker nog, dit is zo'n zelfversterkend iets, want het zijn golven. Golven, golven die doorgaan, doorgaan, doorgaan. En

hoe vaak ik niet mensen tegenkom en dat is weer op niveau van vorm. Dus het is niet alsof je daaraan hoeft vast te klampen, maar het laat zien dat als het ware de parfum van

weggevallen identificatie effect heeft op je omgeving.

Dat ik in de trein zit en dat op iemand opeens zijn hele levensverhaal begint te vertellen en dan echt gewoon na kwartier gepraat te hebben zo van zelfs mijn vriend weet dit niet. Waarom vertel ik je dit?

Omdat daar een gevoel is, een helderheid dat die afgescheidenheid wat gepaard gaat met veroordeling weggevallen is. Wil niet zeggen dat hier niet af en toe nog oordelen opkomen, maar zoals Krishna Mourti prachtig zei, I simply don't mind what happens. die mogen opkomen, die willen gezien worden. Dus ik heb heel vaak nog dingen ook dat er iets in mijn leven gebeurt dat ik iemand tegenkom die me probeert weet ik veel eh die voor probeert eh voor te piepen of me te belazeren of whatever. En dat het helder is. Wacht even, dit wil gezien worden. Dit wil ervaren worden. Dit is een oude vastgoestheid. een bepaald patroon wat wil gezien worden, zodat het kan sammelten met de ware essentie. En as within so without. Dus alles

het gaat gepaard met en daar hoef je niet zo zwaar aan te tillen, want het is gewoon gebeurt gewoon automatisch met dat jouw verantwoordelijkheid at infinium gaat. Want alles wat ervaren wordt, wel ben ik.

En dan is dus alles eh als als een puzzel zeg maar eh wat lijkt te gebeuren om je heen behulpzaam. Zeker. Gebeurt op het juiste moment, op de juiste plek. Ja. En en d is een mooi gebeurt op het juiste moment op de juiste plek. Dus

ik zei: "Er is geen probleem meer met een probleem.

Dit is simpelweg hoe het leven zich uit. En zelfs als daar weerstand erbij bij erboven komt is dat nog steeds onderdeel. Want dat mag gezien worden en losgelaten worden.

Ik zit eh

af en toe nog te worstelen met het idee van nondualiteit. En ik heb een keer dat was dan met pschedelige wel een ervaring gehad dat eigenlijk alles goed was hè. Door geweldoorlogen alles had zijn plek alles was oké. Terug in de gewone wereld heb ik daar weer moeite mee. Want dan is de gedachte ja van eh dat zou kun gedragen. Da zou mensen kunnen beroven neerslaan. Alles is goed hè. Het is een ervaring hoe het leven zich wil tonen. En daar zou ik er moeite mee hebben dat dat een idee is om je ja losgeslagen te gaan gedragen of zo. Dan daar zit ik dan wel eens mee te worstelen met van ja, wat is nou de weerstand? Wat eh een en wat niet in mij in dat punt of gaat nog verder dan heen, weet je, we kunnen hier lekker in het westen heel luxeus denken. Ah, dit en dat is lastig. Eh wat zeg je? En mensen zeggen wel eens je creëert je eigen leider zelf. Ja, denk je zegt dat eens tegen iemand die zoan in de vluchtingenkamp zit hè dan dus dat gaat dat sla ik weer door. Maar dan er is een deel in mij dat die nonditeit kan volgen en een deel wat blijkbaar met identificatiefiets er helemaal niet bij komt ofzo.

Ja,

begrijp je. Ik vind het heel goed.

Alles wat ervaren wordt wil ervaren worden. Iemand in een vluchtelingenkamp, wat wil daar ervaren worden? Misschien heeft iemand daar vreselijke weerstand tegen dat hij in een vluchtelingenkamp zit. Vreselijke tijd achter de rug, oorlog, familie overleden. Wat wil ervaren worden? Het perspectief wat het vreselijk vindt om in een vluchtelingenkamp te zitten. Wat wordt hier Wat wil hier ervaren worden? Iemand die in aanraking komt met nondualiteit en die enorm schippert met dat idee van ja, dit klopt dan toch niet. Dat wil ervaren worden.

Als ik een zwerver stratie, nog steeds komen er gedachtes in mij op. Af en toe iemand volledig eh dronken of haai eh weet ik veel eh ergens tegenaan schopt of wat dan ook. Dat er iets in mij zegt van what the [ __ ] is dit dan?

En tegelijkertijd komt er dan naar boven ook dit wil ervaren worden. Als daar een verhaal overheen gaat van en je hebt dit ervaren tijdens je psychedelische trip dat dat er niet is en dat het daarna weer terugkomt in het echte leven van dit is goed en dat is kwaad. Daarmee wordt het in stand gehouden. Waarom proberen we al weet ik veel hoelang allerlei oorlogen te voorkomen en lijken we alleen maar meer in stand te houden omdat het niet vanuit de juiste plek komt. Het komt vanuit de plek dit is kwaad, dit is slecht, dit moet anders. Op dat moment heb je weerstand tegen het leven. Je als je vanuit leegte komt, dit is hoe het leven zich nu uit. Er is daar oorlog. Hier komt er verlangen dat dat wegpt, dat minder wordt. Vanuit die plek kan er prachtig

prachtige heling plaatsvinden. Samensmelting met het ultieme, afgescheidenheid valt weg. Maar als dat is kwaad voortkomt uit een vorm die zegt dit mag niet, kan dit alleen maar in stand houden.

En dit is een interessant onderwerp en en zeer actueel. Eh en daar ga ik mensen tegen schenen mee schoppen, maar dat moeten maar. Eh we hebben lange tijd eh allerlei protesten gehad eh pro Palestina die ik heel goed begrijp. Echt eerst gebeurt is vreselijk en het zou eigenlijk

zou je niemand toewensen.

En sommige mensen vroegen aan mij van: "Wil je meelopen met die demonstratie?"

En er klopte iets niet voor mij. En ik kon de vinger er niet op leggen. Wat is dat dan? Wat klopt niet? Maar ik keek ernaar. Ik voelde dus klopt iets niet. Dus nee, ik ga niet mee. En ik weet er is maar één ding wat het meest effect heeft en dat is mijn eigen hart zuiveren als het ware en in liefde leven. Maar een paar maanden terug werd opeens helder wat daar niet klopte. Toen in Iran de Ayatolla vertelde dat hij 12.000 mensen van zijn eigen volk door het hoofd had geschoten omdat hij protesteerde.

Oh, wat een stilte was er in heel het westen. Al die mensen die een straat opgingen voor Palestina waren nu stil. En toen was het helder. Oh.

Tuurlijk, er zullen mensen tussen zijn geweest die echt en ik denk eigenlijk bijna iedereen wel de juiste intenties hadden. Maar hun verlangen naar vrede in Palestina kwam voort uit weerstand tegen de VS en Israël en niet uit liefde voor de Palestijnen. Want als je liefde voor de Palestijnen zou hebben, zou je evenveel liefde hebben voor de Iraanse mensen. Maar nu opeens was het hartstikke stil. Dus het kwam voort uit een ongemak. Dus op dezelfde manier als

ik jou nu een filmpje laat zien van een kindje ergens in een land waar nu een oorlog gaande is en er is hongersnood

en je ziet dat daar oorlog gaande is

en zegt: "Nou ja, weet je, als je zoveel geld doneert, dan eh kunnen we daar eten brengen." Zo. Nou ja, dan dan klinkt dat heel logisch.

Waarom dat niet werkt is omdat je verlangen niet werkelijk is om dat kind te helpen, maar het verlangen is er om het ongemakkelijk gevoel weg te nemen wat je ervaart door het zien van dat beeld. Het is puur om je eigen gevoel wat warmer te maken en weg te halen. Het is geen liefde, het is angst. Angst voor dat gevoel. Dat gevoel moet weg. Terwijl als je uit liefde komt,

dan kan je zoveel teweeg brengen. Dan kan je zoveel realiseren. Maar als je in die angst zit, dan kan je dit niet zien. Dus er zijn zoveel voorbeelden vandaag gedacht de afgelopen jaren eh dat je twee kampen lijkt te hebben die elkaar in totaal andere realiteit leven. Wanneer je in angst zit is

ergens opslaan irrelevant. Het gaat alleen maar om jouw eigen overleving. Dus dat ongemakkelijk gevoel is er omdat die tussenpersoon een verhaal heeft. Dit is hoe het leven dient te zijn. De wereld uitzich nu op een andere manier. Gevaar, gevraar, gevaar, gevaar. Of ik moet het proberen te fixen, maar dat is eigenlijk te lastig. Weet je wat? Wat te we doen? We verdoezelen het gevoel wel. Het kan zijn door mijn telefoon te gaan zitten wanneer ik me ongemakkelijk voel. Of oh eh eh wacht even, er is oorlog. Er is een kindje wat ziek is. Eh nee nee nee, hoe kom ik van dit gevoel af? Oh betalen, betal maar. Oh, ik voel me weer beter. Dat komt allemaal voort uit angst, niet uit liefde. En dat is wat ik voelde. Dat niet voor iedereen, maar het gros. En dat was gewoon een prachtig metafoor eigenlijk voor hoe het gros van de mensheid, het gros van de tijd in het leven staat. We zijn bezig met vluchten van die realiteit waar het brein, de tussenpersoon een oordeel heeft gezegd. Ja, dat past niet in mijn plaatje. Dat wil ik niet hebben. Dit wil ik niet ervaren.

Dus het leven uit zich zou het leven zich wil uiten. En daar bij jou is nu een perspectief die begint te zien wanneer die eigenlijk vanuit angst aan het handelen is en wanneer vanuit liefde. En het begint steeds meer weg te smelten. Dat angstgedeelte. Dus het enige wat overblijft is die liefde. Dat is onvoorwaardelijke aandacht.

Simpelweg zijn met wat is en vanuit die plek handelen. Niet vanuit reactiviteit.

Die activiteit is altijd angst. Altijd.

Ja, ik kan wel herkennen wat je zegt, want

noem het zelf als een bedelaar geld geeft is het eigenlijk eigenlijk om ongemak af te kopen. Niet niet echt om hem te helpen toen.

Ja, maar het zou wel kunnen. Zeker. Als je het voelt vanuit je hart, vanuit liefde. Het is totaal anders. Oké. Dan ziet het voor een buitenstaander hetzelfde uit. Je trekt een kort mee, je geeft geld. Alleen de intentie, maar dat kan de persoon zelf eh vernemment en misschien niet ontvangt. Zeker is dan anders.

Het is het is heel grappig hè, precies dit wat je zegt. De handeling kan precies hetzelfde zijn. Het ene kan het kan ook tegenovergestelde teweegwerk. Ik vond dit zo'n mooie ik heb ooit een leraar horen zeggen wat lekker direct. Toen zei tegen iemand die mooie spirituele praat had, die zei: "You say all the right things, but it just smells like ego."

Mari, wil je wat meer vertellen over je eigen pad, je eigen eigenlijk heel nieuwsgierig naar ja, wat je zou noemen je oefening eh om om tot identificatie te komen. En misschien is dat of je daar bepaalde mening in hebt. Ik denk dat een goede manier van oefenen is. Hm.

Dat is dus het grappige, want het verhaal is al geschreven.

Is het boek van Sebastiaan lezen we al op elk moment? Zo alsof ik het boek is hier. En dan van oh nu is Sebastiaan 5, nu is Sebastiaan 38. Nu is Sebastiaan 79 hè. En eh en elke elke bladzijde denkt hij: "Hoe kom ik bij in die pagina waar dan identificatie wegvalt." Dus het gebeurt. Er is niet iemand die dat doet. Er is een verhaal, een ervaring van ik doe dat.

Maar er is als het ware een patroon in dit verhaal.

Een ogenschijnlijke oorzaakgevolg.

Voor mensen in het westen is Gana yoga een veel een sterke correlatie, laten we het zo zeggen. En bepaalde plekken is het meer bakti, meer via het hart.

Sorry, wat is Niana Yoga? Ja. Nou, is het is wisdom pad, dus wat hier zeg maar eh zelfonderzoek. Zelfonderzoek, self inquiry. Ja. Ja. Wanneer verlangen naar waarheid sterker wordt dan je verlangen om af te komen van dat ongemakkelijke gevoel wat je ervaart omdat het leven niet gaat conform het plaatje van wat een tussenpersoon denkt dat het dient te zijn.

kwestie van tijd.

Dus dat verlangen naar waarheid is cruciaal. Als dat er niet is, dan is dit niet je pad. Is helemaal oké. Misschien dat bak die het dan is of ander pad. Misschien eh is het eh multimiljonair worden en eh dan achterkomen dat het eh toch niet je gelukkig maakt.

Maar dat verlangen naar waarheid, dat is het hem. Telkens telkens telkens die spier als het ware trainen van oké, maar wat is wat is werkelijk waar hier? Waar hou ik een verhaal in stand?

Weet ik dit zeker? Kan ik dit echt met zekerheid zeggen? En als je die vraag heel vaak stelt, kom je erachter dat je eigenlijk bijna nooit iets met zekerheid kan zeggen. Sterker nog, enige wat je kan zeggen van en dat was echt zo'n dooddoener gedeelte in mijn brein wat dan al een tijdje alleen maar zo van elkaar zijn mening kwam. Bijvoorbeeld ik liep in het park en eh ik zag dat er overal afval lag ofzo en dan ging mijn brein hond in ligt prullenbak. andere mensen zo slom en er zijn een ander gedeelte van waar zei but it is wijzig naar het feit dat dit is simpelweg nu hoe de realiteit zich uit de lich afval daar ik kan er heel verhaal van maken dat mensen eh beesten zijn of dat mensen beter zouden moeten weten whatever verandert niks aan het feit dat op dit moment hè en daarom dat mensen vaak hebben in het nu zijn. Ja, dit moment is nou eenmaal zo als het is.

Verandert daar niks aan. Dus waarom zou ik vechten met hoe het leven zich nu uit? Vanuit die plek kan het misschien zijn van oké, ik pak het afval op, want dat wil ik niet. Of misschien als ik iemand een keertje zou doen, misschien dat er dan iets naar boven komt van nee eh gast, what the [ __ ]

telkens terug naar wat weet ik werkelijk en dan kom je er achter ik weet verdomd weinig eigenlijk de de vraag van wie ben ik hoe am I die eh Ramana Maharshi bekend heeft gemaakt van oké blijven

het proces heet netti netti hè niet dit niet dit alsof je wegveegt ik ben dus niet mijn gedachtes want die komen gaan ook niet mijn lichaam ik dacht dat ik altijd eh ik ben in zijnur toch? Ik ben fotograaf toch van eh eh nee niet echt. Zodat eigenlijk alles weggeveegd wordt en dat wat je in essentie bent waar ik naar heb gewezen eerder die leeg die stilte het onveranderlijk aspect puur bewustzijn dat overblijft. En daar hoef je misschien niet eens een woord voor te hebben, want dan maak je weer een vorm van. Maar goed, we moeten toch communiceren. Maar daarmee kom je in contact. Dus elke keer als mijn brein, dat had ik in het park heel erg, maar heb ik nog steeds af en toe. Als mijn brein weer bla bla bla allerlei dingen doet. Terug naar de essentie. Terug naar de essentie. Welk gedeelte van dit ben ik? Dat is een vraag die ik mij stelde. Welk gedeelte van dit ben ik? En dan ben ik helemaal zat mijn energie als het ware mijn identiteit zat in die vorm in die gedachtes van dat het niet goed was. En dan was als het ware als een stop in de meterkast wanneer er teveel amperage doorheen gaat. Zo, welk gedeelte van dit ben ik? Waardoor ik terugkwam naar die leegte, naar die stilte van oh wacht even, ik ben dit wat bewust is van dit alles. Ik ben een ruimte, ben een leegte. En dan waren er af en toe momenten dat ik als het ware waar die pendulum van een gelimiteerde vorm helemaal naar die legte ging, als het ware weer terugschoot naar Maar ik ben ook elke vorm. I see you. The knower knows the known. Elke ervaring, onderwerp, object en het werkwoord ertussen komt telkens weer terug op dezelfde essentie. Knowing, consciousness. Alles wat ooit ervaren wordt en zelfs dat wat dat het meent ervaren is een vorm van knowing. En daarmee wordt het gezegde van Roy dus zo duidelijk. I searched for myself, found only God. I search for God, found only myself. Want alles wat is en niet is, ben ik. Hele concept van ik is eigenlijk achterlijk dan. Maar goed, is

dank jullie wel allemaal.

Voor de mensen die eh ook nog eh naar de Kundalini sessie gaan of nog willen aanhaken. En als No heel even wil spelen, dan worden we er allemaal heel blij van.