Onvoorwaardelijke Aandacht

Dat is eigenlijk wat ontbreekt in ons dagelijks leven. Wat eigenlijk de oorzaak is van het gros van ons leed is dat we een laag bovenop onze ervaring leggen. Een script. Dit wel, dit niet. En als ik het niet fijn vind, als het niet in de categorie hoort van dit is goed, maar het is kwaad, slecht, fout, dan willen we er iets mee. Dan willen er vanaf of moet het anders? En dan geven we het eigenlijk niet de aandacht, want we zijn reactief. Dus we leven met een overkoepelend verhaal genaamd: "Dit is hoe het leven dient te zijn. Een overlevingsstrategie vanuit ons brein wat er altijd op geën is om potentieel gevaar te zien en het leven op zo'n manier te laten gaan, zodat we weten dat we veilig zijn. En die kunnen we splitsen in twee delen. De ik, het onderwerp en de buitenwereld.

En je hebt dus een verhaaltje van hoe ik me di te gedragen, want dan ben ik veilig in mijn stam. En hoe de buitenwereld, inclusief de andere mensen van de stam, zich dienen te gedragen. En dat is een verhaaltje wat zichzelf in stand houdt. Want zolang jij je gedraagt zoals jij je dient te gedragen en ik gedraag me zoals ik me moet gedragen, dan zijn we allemaal veilig.

En wanneer dus er een discrepantie ontstaat tussen ons verhaal wat heel simplistisch is en heel statisch van dit is hoe het moet zijn en hoe het leven zich uit, hoe het leven zich toont, dan gaan die alarmbellen af en dan neemt, ik noem het de tussenpersoon het over. Die zegt: "Nou, ga maar even aan de kant. Ik fix dit wel. En die doet dat op drie manieren. Een actieve manier waarbij die gaat proberen heel de wereld te manipuleren, zodat het maar past in dat plaatje.

Het kan zijn dat hij met schuld, schaamte aan de slag gaat van nee, ik gedraag hem niet zoals ik me di te gedragen. Als je een zelfbeeld hebt van ik ben een liefdevol vader en opeens schiet je uit je slof tegen je kind, dan is daar die discrepantie. En eigenlijk ontstaat er dus een gevoel: "Ik ben niet veilig, want ik gedraag hem niet conform hoe ik me dien te gedragen." En dan komen er allerlei soorten acties en gedachten kronkels in ons op om als het ware het een beetje te zussen.

Ja, ik heb slecht geslapen vannacht. Ja. Ja. Nee, dit is echt onacceptabel wat mijn kind deed. Dus het is geaccepteerd. Nu is het oké geoorloofd dat ik uit mijn schof eh mijn slof schoot. Maar wat er eigenlijk ontstaat is dat simpelweg je reageerde wat niet past bij hoe je denkt hoe je moet reageren. Dus je reageerde in jouw ogen te fel. En misschien was het absoluut gezien ook vrij fel, maar er ontstaat een probleem, want het is niet conform het plaatje van hoe je dient te zijn. Dus dan zie je dat het simpelweg neerkomt op het feit dat op dit moment uit het leven zich met dat je uit je slof schiet. Dat is hoe het leven zich nu uit. En als je daar onvoorwaardelijke aandacht aan geeft, simpelweg kan zijn met hoe het leven zich nu uit, dan is er ook geen probleem. Dan kan je misschien zeggen: "Oh, sorry, dat was niet mijn bedoeling." Maar er is niet die laag overheen van als het ware iets wat een scorebord bijhoudt van ik gedragen me nu niet conform hoe ik me dien te gedragen. Vandaag mag ik niet van mezelf houden. Vandaag ben ik onveilig.

Dus wanneer dat gedeelte van ons brein ons overneemt wat heel de tijd aan het checken is of we veilig zijn, dan schieten weer reactiviteit. Dus de eerste optie is proberen dat te manipuleren, de wereld anders te maken. Misschien het verhaal een beetje om te buigen, zodat het toch klopt, zodat ik het toch goed over mezelf kan voelen. Of het kan zijn dat het allemaal te heftig voor ons is. En zeker in de samenleving van dag met zoveel veranderingen, zoveel chaos en zoveel voedsel. Dus ons brein kan op volle toeren doorgaan als martelkamer.

Dat we denken: "Oh, ik trek dit niet." En de tussenpersoon kiest er dan voor om zichzelf af te leiden. Eh tv gaan kijken, doom scrollen, totaal ander onderwerp. opeens aankaarten, dromen over die vakantie die we ooit gaan hebben. Aller manieren om eigenlijk die onverwaardelijke aandacht uit de weg te gaan. Want er is daar een ongemak. En dat ongemak komt op voor een reden en wil simpelweg gezien worden. Maar als wij vechten tegen wat wij ervaren, dan zijn we gedoemd om het voort te zetten. We duwen het weg. Dat gevoel, die gedachte, die sensatie wil ik niet voelen. De laag er bovenop: "Dit is fout." En we duwen het weg. En in energetische sessie zoals een kundalini sessie dan geven we ruimte zodat dat naar boven kan komen en gezien kan worden. En ook in satsang is eigenlijk hetzelfde gaande maar meer op bewustzijnsniveau. We raken in een staat om onvoorwaardelijke aandacht te geven aan elke ervaring die zich nu aandient.

En daarmee stop je met vechten tegen het leven. En is nou precies dat gevecht dat het leven zo onnodig zwaar maakt? Dus wat is verlichting? Stoppen met vechten tegen het leven. En dat klinkt dan heel leuk van oké, nou dan gaan we dat doen. Op é of andere reden gaat het niet zo makkelijk. Waarom niet? Één, er is gewoon heel veel massaagheid. Deia decennia bij onszelf aan conditionering, maar ook generatie op generatie. Dit zit letterlijk in ons systeem, in onze genen om altijd maar voortdurend op de hoede te zijn. Potentiel gevaar. Potentie gevaar. En ja, we kunnen proberen om dat verhaal te veranderen. En dat is wat heel veel mensen proberen te doen. Aanvankelijk denken ze: "Oké, ik voel me ongelukkig vanwege dat de wereld zich niet gedraagt zoals ik wil dat het moet." Dus we gaan proberen alles te manipuleren. Nou, als je een beetje succesvol daarin wordt of onsuccesvol, dan kom je al gauw achter dat daar niet zit. Zelfs al krijg je het voor elkaar om heel de wereld precies naar jouw hand te krijgen. Je bent eh een eh wereldleider met de meeste macht. Om é of andere reden zijn die mensen nog steeds depressief. Waarom? Want als jij het voor elkaar krijgt op alles precies zo krijgen als jij wil, dan leef je in voortdurende angst. Want dat moet je in stand houden. Dus daar zit het hem niet.

En dan komen veel mensen in logischerwijs tot de volgende conclusie van oké nou ja als het daar niet zit het zit hem eigenlijk een beetje in mijn gedachte over de situatie dat alles maar moet volgens mijn mening. Dus dan gaan we in zelfontwikkeling gaan we kijken hoe we dingen zachter kunnen maken. Hoe weer compassie voor andere mensen kunnen hebben. hoe we misschien tevredener kunnen zijn met hoe het leven nu is. En dat heeft allemaal zijn plek.

Maar dat oerbrein is verdomd sterk. Die ziet heel de tijd dat gevaar. Daar is het op geën. Overleven en het maakt niet geluk. Couldn't car less. Ik moet overleven. Als er een tijger voor je staat moet je overleven. En dat systeem staat aan alsof er een tijger voor je staat. En dan kunnen we lekker rustig hier zitten en over straat lopen. En dan hebben we het hartstikke goed hier in Nederland. Maar dat systeem staat aan. Altijd checker checken, checker checken, checken, checken, checken. Gedragen ik mij conform hoe ik me dien te gedragen? is de wereld zoals het moet, wat nooit het geval is. En daarom zijn we een beetje als dat eekornje uit Ice Age heel de tijd angstig om zich heen aan het kijken.

En dan is er dus een derde optie; om het te zien voor wat het is. Het is een overlevingsstrategie. Het zijn simpelweg gedachtes, emoties, een programmering die er heel de tijd op geëend is om ons te doen overleven. En we kunnen er dus dankbaar voor zijn, want anders zou er vandaag de dag niet zijn. Alleen begint het bepaalde vormen van dysfunctionaliteit aan te nemen. Dus proberen dat te veranderen, dat dat oerbruin te veranderen gaat hem niet worden. Je kan het wat zachter maken. Je kan wat patronen die misschien hard zijn de de ruwe randjes ervanafalen.

Maar eigenlijk de enige manier is om identificatie met die gedachtes los te laten. om te zien van oh, het is gewoon een automatisch systeem. Dat ben ik niet. Dat gebeurt gewoon. En hoe doen we dat? Hoe laten we die identificatie los? Hoe zien we dat we die gedachtes niet zijn? En dat is wat in satsang self inquiry heet. Zelfonderzoek. Je gaat op zoek naar wie ben ik?

Toen ik hier opeens ingeworpen werd door het leven, nu 10 jaar terug, daarvoor was ik altijd wel een beetje bezig met dit soort dingen, maar opeens een enorme split in mijn psyche waardoor ik heel de tijd mijn gedachten zag en zag hoe compleet dysfunctioneel het was. Echt alleen maar herhalen, klagen, overal problemen zien. Dus dat is duidelijk voor mij. Oké, ik zie dat het compleet dysfunctioneel is. Dat het op de automatisch piloot gaat.

Wie ben ik dan als ik die gedachtes niet ben? Decennia lang dacht ik dat het ik dat was. En toen pas ging ik onderzoeken en kwam ik erachter dat dat een dus een standaard zin is die heel veel gebruikt wordt van hoe am I? Wie ben ik? Hè? Nou, ik ben dus niet mijn gedachtes, want die kan ik zien. Misschien denk ik soms mijn gedachtes zijn, soms ben ik er overgenomen, maar soms is daar die rust, die afstand en zie ik van dat is een vreemde gedachte. Komt dat nou vandaan? om dat te zien, om gedachtes te zien van een afstandje, dan is daar iets anders dan die gedachtes. Dus wat er gebeurt is dat we steeds meer aandacht gaan geven, niet aan die vormen, die gedachtes, die emoties, maar een vormloos aspect, iets wat er altijd al lijkt te zijn. Van jongs af aan. Ik was er altijd van overtuigd dat ik mijn gedachtes, mijn emoties en dit lichaam was.

Maar als ik eerlijk ben en waarheid mijn hoogste goed is, niet een leuk verhaaltje wat me goed laat voelen. Nee, ik wil de waarheid weten. Hoe zit het nou werkelijk? Weet je, ik kan wel even weer een eh een ijsje geven dat we weer eh zoet zijn, maar na een tijdje komt weer naar boven dat eh gezeur. Ik wil de waarheid weten. Ook als het ongemakkelijk is, ook als het betekent dat ik misschien een flapdrol ben van de bovenste plank, weet je, of dat ik onveilig ben. I don't care. De het verlangen naar waarheid werd op een bepaald moment zo sterk dat het verlangen om me op dit moment goed te voelen ondergeschikt was. Dus wanneer die discrepantie ontstaat tussen dat verhaal van hoe het leven dient te zijn en hoe het leven nu zich uit, dan ontstaat dat gevaar. Angst, angst, angst. Wij willen weg van dat gevoel. Maar op een bepaald moment werd mijn verlangen naar waarheid sterker dan dat verlangen om weg te zijn bij dat gevoel.

En dat is eigenlijk een kwestie van als dat gebeurt is het kwestie van tijd. Want in het licht van jouw bewustzijn, in die onvoorwaardelijke aandacht, in het verlangen naar waarheid om te zijn bij alles wat je ervaart en je niet voortdurend te laten leiden door oh er komt een angstig gevoel naar boven. Ik wil ervan weg of ik moet in de aanval gaan. Maar simpelweg onverwaardelijke aandacht geven aan hoe het leven zich nu uit. In het licht van jouw bewustzijn kan niks wat niet waar is blijven bestaan. Als het ware is het als een als een zaklamp die zo schijnt op dat wat er gebeurt in het leven. En het enige wat je wil weten is: heb ik een vertroebeld beeld van dit geheel? Is er iets wat eroverheen gaat dat probeert te corromperen zodat ik me beter voel, veiliger voel of is dit waar? En de derde manier, we hebben het dus over twee manieren gehad. Een actieve manier. Oké. Eh proberen andere mensen te veranderen, de wereld te veranderen of het het verhaaltje een beetje om te draaien. In ieder geval op zo'n manier bezig zijn er om ervoor te zorgen dat onderaan de streep we ons goed over onszelf kunnen voelen en daaroor veilig zijn. En de andere manier was dit is allemaal te heftig of eten of whatever you want to do. En de derde manier is eigenlijk misschien nog de meest dysfunctionele van de drie. Want de eerste twee lijken in ieder geval op de korte termijn het probleem enigszins op te lossen. Je bent er even vanaf. Maar de derde manier is wanneer we in een loop raken. Wanneer het brein heel de tijd dat gevaar ziet en niet echt een oplossing kan vinden. En het blijft maar malen, malen, malen, malen, malen, malen. En met name die derde kan heel snel ziekte teweegbrengen omdat het zoveel energie vreet. Dus mensen zijn heel de tijd overal gevaar zien en dat gaat maar door en er wordt geen oplossing gevonden. En dan op een bepaald moment krijgen we een burnout of eh heftiger zitten we weer helemaal doorheen. Het is de drie manieren aanval, afleiding of een loop.

Maar als we eerlijk zijn, alle drie zijn niet echt heel erg functioneel. Ja, ze doen hun ze doen hun werk. Maar is dat nou waarom we op aarde zijn? Het het zou zoveel lichter kunnen. En die lichtheid komt voort uit steeds meer in contact te komen met dat aspect van ons wat bewust is van die gedachtes.

Dus wat doet meditatie? Heel veel mensen praten beginnen eigenlijk met dit alles en komen ze in contact met meditatie. In meditatie ben je bezig de 10.000 vormen van het leven, zoals eh in de Dou zing prachtig geschreven wordt, terug te brengen eerst naar één ding. Dus de 10.000 dingen van het leven. Daarmee wordt bedoeld de wereld van vorm, mensen, geluiden, gedachtes, de chaos van het leven. En dat is overweldigend voor ons zenuwstelsel. zijn heel de tijd overal gevaar. Dus we gaan mediteren. Wat doen we? We gaan focussen op onze adem. In, stil, uit, stil. Of we worden bewust van een sensatie in ons lichaam. Één van de mooiste en meest effectieve manieren is simpelweg lichaamsbewustzijn. Pak een willekeurige plek van je lichaam, je rechterduim. Tipje van je rechterduim. En geef het je onvoorwaardelijke aandacht. Wat voel je in je rechterduim? Top. En langzaam verplaatst je aandacht beetje meer naar beneden bij het eerste kootje. Langzaam naar de palm van je hand. Je wijsvinger. Hetzelfde topje van je wijsvinger. Volledig zijn met wat daar ervaren wordt.

Langzaam de aandacht laten glijden als het ware naar waar je een wijsvinger bij de palm van je hand samenkomt. Je middelvinger. Puntje van je middelvinger. Eerste kootje. Tweede kootje langzaam door tot hij bij de palm van je hand komt. En dan de ringvinger, de top van je ringvinger. Ze waren als er een cirkeltje rondom langzaam helemaal terug over de lengte van je ringvinger gaat en observeert wat daar ervaren wordt. En als laatste de pink. Topje van je pink. Eerste kootje. Tweede kootje. Dan kan je nu al die vijf vingers tegelijkertijd ervaren wat daar gevoeld wordt. Misschien is er een bepaalde warmte of een bepaalde trilling. Misschien je voel je zelfs je hartslacht erin en probeer dan de sensaties van je palm erbij te pakken. De binnenkant van je hand. En langzaam groeit dat langs de zijkanten naar de bovenkant van je palmen. Voel je eigenlijk je hele hand, de oppervlakte misschien zelfs binnenin. Misschien is er een bepaalde plek die je aandacht trekt.

Wat doen we hier? We geven oze onvoorwaardelijke aandacht aan dat wat ervaren wordt dat specifieke deel van ons lichaam. En daarmee focussen we onze aandacht van de tienduizenden dingen van het leven naar één ding. Puur alleen zijn met die sensaties, met die ervaring. Dus dat is de eerste stap in meditatie. Maar het doel tussen aanleidingstekens is om in contact te komen met dat wat bewust is van die sensaties. Wat wat voelt dat?

Wat is volledig dat wat de ruimte biedt aan die sensaties? Wie voelt die sensaties? Wie is daar bewust van? Ben jij daar niet simpelweg bewust van? En als we nou eens gaan duiken in werkelijk datgene wat er bewust van is, jij bent het, jij bent bewust van die sensaties, maar hoe zouden we die jij, die ik beschrijven, die dat ziet, die dat voelt, die dat aanschouwt?

We kunnen daar een vorm aan geven. Jullie weten hoe het gaat. Het is een een interactieve satsang. Dus als iemand iets wil zeggen, doe gerust. We zijn met zijn allen op zoek naar waarheid. Het is een onderzoeksproces. En in dat onderzoeksproces komen we tot een conclusie. Het aannemen van de conclusie van iemand anders. Daar hebben we helemaal niks aan.

Je zei het eigenlijk in de eerste zin al; heel interessant. Oké. Je zei er is daar iets in mij wat observeert. Ja. Dus dat observeert ben je niet, maar er is iets in jou. En dus je hebt daar alweer een split gecreëerd. Dus je je er is nu iets wat wat ziet van: "Oh, jij bent aan het observeren, John." Ja. En dat is de tussenpersoon. Maar ook de tussenpersoon is onderdeel van dit proces. Dus die eh denkt "Eh doen we even goed Lodie. We zijn aan het observeren." Ja. Ja.

Ja. Maar dat zie je. Ja. Dus want dat is een vorm en die wordt weer in die leegte gezien. En ik weet Bart, je hebt een keer iets moois verteld hierover dat je ver ervaarde op een bepaald moment hier je die gedachte observeerde en dat je dan de gedachte in je opkwam van maar die observeer ik, die zie ik. Hm. Dat je dacht kak. Deze gedachte die zegt die observeer ik. Die zie ik, die ook. Hele mooie stuur eh drost, weet je, zo van die eh poppetjes in elkaar door te klikken.

Wat biedt de ruimte aan al die conclusies? Oh wacht, dit wordt ook gezien en dat ook na die gedachte eh is die nou onderdeel van mij of is die onderdeel van wat gezien wordt? Wat zit erachter? En heel simpel dit. Dus ja, dat wat erachter is, dat is zeg maar waar meditatie probeert heen te leiden om in contact te komen met je onveranderlijke aspect, je vormloze aspect. Als het gezien kan worden is het vorm en dus niet onderdeel van het vormloze aspect.

Dus eh ja, wat brengt je wat brengt je hier dan?

Wat interesseerde? Wat linkte, wat was er dat je dacht van ha laat ik daar eens heen gaan?

Dus daar is daar een verlangen om in contact te komen met dat aspect van jezelf. Ja, want puur aan alleen de wereld van vorm is geeft niet genoeg voldoening.

Wat zou je het liefst zou je daar altijd vanuit kunnen kijken of of leven? Vaak vaak wordt er gezegd en en dat klopt, verlichting is er al. We zijn het alleen vergeten. Ja. Hè, dus dus en daar heb je vrij weinig aan als je daarin verloren bent. Maar de essentie klopt wel, want je kan eigenlijk nooit niet in contact zijn met het onveranderlijke lege vormloze aspect, want dat is er altijd. Alleen onze aandacht kan volledig geobserd zijn, volledig overgenomen door de wereld van vorm. En dan is het alsof we een film kijken en ervan overtuigd zijn dat wij in die film zitten. Endus aan de ene kant heb je de wereld van vorm en aan de andere kant heb je het vormloze aspect. Als we alleen die wereld van vorm hebben, is het onvermijdelijk dat er chaos ontstaat, dat er leed zal zijn. Want de wereld van vorm is per definitie vergankelijk. veranderelijk en vergankelijk. En als jij denkt dat jij voor bent, sterf jij dus. Punt. En het brein, de tussenpersoon houdt niet van verandering, want verandering is potentieel gevaar. Dus weer alles statisch houden en eigenlijk helemaal doodmaken. Leven is beweging, vorm is verandering. Maar zo houden, want dan ben ik veilig. niet wetende eigenlijk dat het hele proces waar die mee bezig is zelfmoord is. Ja.

Form is emptiness. En dus wat we eigenlijk doen en het het klinkt een beetje tegen tegenstrijdig, maar de wereld is geobsedeerd door de wereld van vorm. alleen maar vormen, vormen, vormen, vormen. En dan is er zoiets van er zijn er wat mensen die gekke ervaringen hebben gehad in hun leven en die zeggen van nou eh jongens, er is ook zoiets genaamd vormloos en dan oh ja, dan is ook een beetje vormloos. En dan proberen we daar een beetje heen te gaan. En dan heb je mensen die daar teveel in verdwijnen. Dus je kan verloren zijn in de wereld van vorm, maar je kan ook verloren zijn in de wereld van de vormloosheid. Dat had ik bijna een jaar. Dan zit ik een beetje in bliss om me heen te staren.

Niks boeide me. Echt de wereld van vorm couldn't care less. Ik zat gewoon in extase een beetje. En dan zat ik weer in in de wereld van vorm. En dan opeens was het tranen, tranen van de schoonheid. Alles was overweldigend mooi. Ook dysfunctioneel. Als we dat allemaal zouden doen, dan zou er helemaal niks gebeuren. Dus wat er gebeurt is verloren in vorm. En dan is iemand die zegt eh jongens vormloos aspect die is er ook. Oh ja. Zodat we eigenlijk onze identificatie verplaatsen van de wereld van vorm. Ik ben mijn gedachten, mijn emoties, mijn lichaam naar oh wacht even, ik ben die ruimte, dat vormloze aspect wat altijd bewust is van dit alles wat dit ziet. wat er een ruimte aanbiedt. Daarmee verplaatsen we onze identificatie van vorm naar vormloos om dan eigenlijk waar jij het over angeliek hebt na een tijdje die pendulum van de ene kant naar de andere kant weer terug te laten gaan naar het midden om te zien die golven en die oceaan dat is allemaal hetzelfde.

Sterker nog, ik vind alleen mezelf. Dat ben ik. Maar we moeten dus eerst een split creëren, omdat er een gedeelte van ons onze aandacht is volledig op vorm gecreëerd en z hallo. Aspect ook om dan te zien dat vorm en vormloos hetzelfde zijn. Dus als je mensen in de Himalaya hebt die eh Raman Maharshi is één van de bekendste leraren van de afgelopen eh vorige eeuw, die was zo verbonden met het vormloze aspect dat ratten aan hem aten terwijl die aan het mediteren was. En zijn zijn mensen waren altijd ratten aan het wegjagen omdat die gewoon aan een aan het knaren waren. Hij heeft heel veel gebracht voor de mensheid, voor de zoekende mensen, omdat hij zo helder kon verwoorden wat nodig was zonder poespas eromheen. En in zijn energie gebeurde er zoveel. Maar als iedereen als Raman Harsiy zou zitten, dan zou er dus geen kloot gebeuren in deze wereld. Maar hij was een heel belangrijk aspect. Omdat de wereld zo verloren was in vorm, belichaamde hij volledig het vormloze aspect, zodat als het ware de pendulum een beetje meer naar een goed balans punt kon gaan.

Maar het is to be in the world but not of the world. Ik ben in de wereld, maar ik ben niet verloren in de wereld. Ik weet dat ik deze rol speel als Marnx. Eh af en toe bruiloft te fotograferen, af en toe eh op een stoel zitten en eh praten, soms voor een camera. Ik doe mijn ding. Ik ben een zo'n eh vrienden, weet je. Ik doe mijn leven als Marnix, wetende dat ik dit alles ben. Dat dit gewoon één groot dans van zijn is. Dat is de enige omschrijving die ik had toen ik in het park zat op mijn bankje. Denk gewoon simpelweg één dans van zijn. Dat is de enige omschrijving die ik eraan kon geven. En zelfs dat ja raakt het nooit helemaal. Elke elke vorm, elke gedachte, elk elk woord is een reductie is simpelweg die vinger die wijst naar de maan is niet de maan. Maar het was zo duidelijk van oké, als ik dan niet mijn gedachten ben, als ik niet mijn lichaam ben en niet die emoties, ja, wat denk dan wel? Ja. Ja. zie iets wat er altijd bewust van is. En als ik dan de vraag stelde aan mezelf van oké, what part of this am I stelde ik vrij vaak aan mezelf als ik merkte dat mijn brein helemaal in chaosmodus ging. Dat hij over al dingen zo wow wow wow. Als het ware als een stop in de meterkast wanneer er teveel amperage doorheen schiet dat hij werkte dat. What part of this am I? Oh.

Ik ben de ruimte die dit ziet, die hier bewust van is.

En wanneer als het ware het zedeelsel weer iets kalmeerde, kon ik die vraag nog een keer stellen. Welk gedeelte van dit ben ik? En dan kon ik als het ware de ervaring induiken met één voet nog in de wereld van één voet in de wereld van vorm en één voet in de het vormloze aspect om te zien ik ben beide. Dus eerste keer antwoorden: ik ben niks. Ik ben de leegte.

En het tweede antwoord is: "Ik ben alles." Maar voor het gros van de mensen en dat is ook het gros van het pad wat doorlopen wordt, is zien dat we verloren zijn in de wereld van vorm en naar het vormloze aspect te gaan. En dat kan je simpelweg doen door te mediteren, door lichaamsbewustzijn te doen, zoals we deden met onze hand. simpelweg aandacht geven aan één aspect. De tiuizenden vormen terug naar één deel. En dan eigenlijk daar ergens de vraag van: "Wie voelt dit? Wie is hier bewust van?"

Bewustzijn wordt bewust van zichzelf. En ik wijs nu naar het lichaam alsof het zelf hier is. Maar dat is een super simpelweg alleen maar perspectief. Want je merkt dan die leegte is die leegte hier is ook daar overal. Waar zijn de grenzen van dat vormloze aspect? Die vraag slaat eigenlijk al nergens op. Want het feit dat iets vormloos is geeft aan dat er geen grenzen zijn. Dus mijn vormloos aspect is ook jouw vormloos aspect.

Ja, is hele leuke argumentaties van de tussenpersoon slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Ja, die is heel slim. Die probeert van hey eh John even ja. Gaat niet goed zo, hè? Ja, precies. Dit waar we nu van genieten, dat kan straks niet meer als je nog een keer naar die satsang gaat. Ja. Ja. Maar goed, je hebt niet eh genoeg geluisterd, anders had je een andere afslag genomen en dan was je Nee. Ja. Ja. Nee, kijk en en er zit enige waarheid in in de zin van als die pendulum helemaal de andere kant opslaat wat niet nodig is. Hè, ik heb gewoon een extreem geval gehad en er zijn mensen die het nog veel extremer gehad hebben dan die ik. Dus in die in zekere zin mag ik echt in mijn handjes wrijven.

Maar als je volledig in die voor in dat vormloze zit, ja, de wereld van vorm doet er niet zo toe. En tegelijkertijd ervaar je bijna voortdurende soort sat-chit-ananda: knowing being bliss.

Dus de bounty en de cd waren vast heel leuk, maar Bliss is ook leuk hoor.

En en toen ik daar zo lang in zat, toen merkte ik dat er iets in mij zei: "Ja, maar dit is het ook niet. Ik wil als het ware weer het leven volledig induiken. Mag ik weer mens worden?" Ja, wetende dat dit één grote creatie van onszelf is. Maar mag ik een mens zijn? Mag ik dit hier op aarde spelen als dit karakter? Leuk toch? Gezellige boel. En dan eh wanneer het over is, gaan we boven zitten we in een bar en dan drie we biertje van nou de geluk gedaan man. En toen jij toen dat deed super irritant. Ja man, ik kon niet echt wel wurgen want we zijn een eikel. Ja. En toen jij dat deed nou geweldig. Één groot toneelstuk.

Maar het kan ook voor bloemengelden of wat dan ook zeg maar. Eh en ik zoek een beetje naar ehm dat het dat ook gewoon waar is. En het feit dat ik ik begrijp je volledig hoor, maar het feit dat ik zeg dat het een toneelstuk is wil niet zeggen dat het niet waar is, want het is en daarmee is het realiteit. Het kan een illusie zijn. Wil niet zeggen dat het simpelweg is dat wat zich aandient. En als jij onvoorwaardelijke eh aandacht geeft aan dat wat zich aandient, of het nou een illusie is of niet, kan je het volledig omarmen zonder de laag eroverheen. Dit is maar een toneelstuk. Dus de dit is maar een toneelstuk zeg ik voor de mensen die verloren zijn in de wereld van vorm die ervan overtuigd zijn dat alles hm als je als het ware die pendum een beetje meer de andere kant op laat gaan en je komt in contact met dat vormloze aspect met jouw onveranderlijke zelf wat geen grenzen heeft wat geen tijd heeft en daarmee dus niet kan sterven, kan je de wereld van vorm zie en haar schoonheid nog meer aanschouwen, nog meer genieten van omdat je niet vastklampt aan die wereld van vorm. Vriendin moet zich altijd zo mooi kleden of die bloem moet altijd zo mooi zijn en nu verwelkt die bloem. Dus dus moment dat dient zich dan aan. Dit is dat is nu hoe hoe wat zich aan en het nu is het enige wat ervaren wordt. Ja. Dus je kan zoveel mooier het leven aanschouwen, zoveel meer van genieten. Ja. Wetende dat het een play is. Lila. Maar dat verandert niks aan de waarde.

Of eh Nee, maar dat daar maak ik dan nog wel onderscheid in, want dit is goed. Dus daar mag ik heel blij van worden. Dat is fout. Ja, een motor die heel veel herry maakt. Dat vind ik heel erg. Ik weet worden mensen zeg maar je word daar en blij van. Ja, net zo blij als ik van die bloem. Maar eigenlijk ik veroordeel dat eigenlijk. Maar je zegt nu dingen zijn goed en kwaad. Ja. En jij zegt dat jij dat zegt, maar die gedachtes komen gewoon op.

Dus als jij je hebt een voorkeur voor een mooie bloem boven een eh harde motor en andere mensen hebben dat andersom. Couldn't care less about the flower. Vette motor die wemem boem doet. Top. Simpelweg jouw configuratie. Ja. Net zoals jij misschien eh niet van mandarijnen houdt en wel van persike. Moet je je dan schamen voor het feit dat je niet van mandarijnen houdt? Moet je daar tegen vechten? Nee, dat simpel bij goed leven zich uit. Dus die dat goed en kwaad is er. Bloemen goed, honken de motoren slecht. Oké, maar er hoeft niet nog een laag overheen dat dat fout is. Dat is simpelweg hoe jouw programmering is.

Ja, maar nee, ik begrijp het, maar dat is weer een extra laagje bovenop. Dus dus dat is zeg maar die drie vormen waarmee de tussenpersoon probeert de wereld te manipuleren, hè. Je hebt een verhaaltje. Eh bloemen goed voor het milieu. Eh ronken de motoren slecht. Ik kan je een verhaal vertellen waardoor het verhaal van je eh mooie bloemen misschien helemaal ontkracht wordt. Want de hoeveelheid chemicaliën die erop gespoten wordt d en dan gewoon drugs gegeven dat die bloemen even heel mooi zijn, zodat die mensen blij zijn en daarna doodgaan. Hartstikke veel vervuiling waarschijnlijk ook nog. Dus sorry, misschien ben je nu zeg maar ik zowel de bloemen als de ronkende motorveer niet bevrijd. Nee, maar dan dan nog eh dat dat dan denk ik al zou je zo kritisch door eh dan zijn het denk ik nog steeds eh voorwerpen die schadelijker zijn voor de wereld. Tuurlijk dan anderen. Ja, maar wat hier gebeurt is die drie opties die de tussenpersoon heeft om met de wereld om te gaan omdat er een discrepantie is tussen hoe je denkt dat het dient te zijn en hoe het zich nu aandient. Motor past niet in jouw plaatje. Mooie bloem wel. Oké. Wat gebeurt daar? Da gaat nu een verhaal gecreëerd worden. Ja, die bloemen die zijn ook beter. Ja, die motor niet, weet je. Dus dat brein, die tussenpersoon is aan het schemen, verhaaltjes aan het creëren waarom ik van bloemen mag houden. En die motor en vooral die die vent die erop zit. Slecht. Dat gebeurt gewoon.

Maar wie ziet dat? Het feit dat je dit kan verkondigen, dat je er bewust van went, geeft aan dat er al een bepaalde afstand is. Dat iets dat ziet, dat iets dat ervaart en die er zelfs een beetje om kan lachen van oké, ja, dat inderdaad is wel een beetje gek dat ik daar zo heel helder een goed en kwaad beeld over heb. Ja, dat merk ik wel dat dat ik denk dat ik eh bijvoorbeerteit was ik echt kritisch en scherp en ook cynisch kan ik dan ook iets erover zeggen. Ja. En nu heb merk ik heb ik al wel ik ben milder. Ik neem het wel waar, maar ik ben minder veroordelend zeg maar. Eh dus dat klopt. Dat ervaar ik wel. Ja, dat is een soort afstand van oh ja, zo kijk ik naar dingen. Simpelweg mijn programmering. Ja. Ja. Ja. Ja. En dan is het dus eigenlijk mooi om te zien dat het proces vrij natuurlijk lijkt te gebeuren. En wat daar bewust van is van hé, wacht even, het is allemaal niet zo zwart en wit als hoe mijn brein denkt. Wie ziet dat? Wie is daar bewust van? Het enige wat er bewust van kan zijn is dat vormloze aspect.

Dat wat observeert. En Lodi had het over de observator. Maar dat is dus zeg maar de tussenpersoon die probeert weer iets te worden, te helpen. Maar als je ver genoeg teruggaat dan is er een volledige leegde vormloos aspect wat de ruimte biedt aan alles wat ervaren wordt. als het ware een blankvelpapier waarop getekend wordt, waar woorden opgeschreven worden. Prachtige woorden, een prachtig gedicht of hatelijke woorden. Maakt niet uit. Je hoort het wel niet veroordelen van h die woorden mogen niet. Die biedt de ruimte aan alles. Dat ben jij.

Dat is een gedeelte van jou wat compleet over het hoofd wordt gezien. En hoe meer je contact daarmee komt, hoe meer je in the world but not the world kan zijn. Wordt je the middle way; het yin yang teken. Beide kanten. Niet volledig verloren in vorm, want dan zal je alleen maar chaos ervaren. Niet volledig verloren in het vormloze aspect omdat je dan alleen maar in bliss en totaal niet in deze wereld bent. Kan ik in de wereld zijn wetende ik speel dit spel in vorm? Wetende dat ik ook die ruimte, de leegte, stilte, het onveranderlijke aspect eronder ben. Ik ben beide.

Ja. Ja. En en dan moet je weer een andere manier ja vinden van van genieten of dat dat is een dat is heel moeilijk om uit te leggen wat dat dan is. Maar dat voelt dan zoiets van dan klopt het voor het grotere geheel. Dan doe ik het vanuit een andere laag. En ja, daar is dan niet een archiet die dat dan die daar dan beter van wordt. Maar dan geniet ik wel van wat het zich wat het teweeg brengt voor niet de kleine angelique. Ja. Voor het grotere geheel. Nee, want het grote geheel wordt ervaren als zijnde jezelf. Misschien is er nog heel veel conditionering, ervaring in het systeem van ik hier, dat is de buitenwereld. Maar dat wordt zachter, zachter, zachter, zachter.

En dat is een soort van proces van een soort onthechtingsproces. En ja, wat zich dan steeds meer gaat. Eh ja, grappig. Nu je dit zegt, moet ik denken aan in dat jaar in het park ben ik leraren gaan opzoeken om te kijken wat de hell is er nou met me gebeurd. En één van de belangrijkste leraren voor mij die me gewoon heel erg op de juiste weg heeft geholpen, want ik ik wist niks van dit soort termologie en dergelijk en ik gebruik zelf nog steeds nog maar een fractie van wat voor termologie er is. Ik wil het gewoon simpel houden, geen gezeik. Maar hij zei iets heel moois, want ik stelde hem de vraag:

"Ik heb af en toe het idee alsof het leven is zoals ik als zes zjarig jongetje op de camping was en er was er een speelautomaat." Flipperkast. Nee, niet flipperkast. Zo'n zo'n zo'n arcade ding. En ik was er aan het ik zocht gewoon tussen al die dingen. Deze deze doet het. Velen vet. En dat poppetje ging helemaal heel goed. En ik dacht van holy [ __ ] ik doe dit echt goed. En opeens staat er grot op het scherm: "Einde van demo, voel je doe je muntje erin." Dus ik heb helemaal niks gespeeld en ik dacht dat ik het goed deed. En mijn realisatie was: er is iets vergelijkbaars hiergaande van ik dacht dat ik dit leven leidde en dat ik zeg maar dit alles deed. En nu is er een beetje zo van: "Huh?" Dus iken toen ik stelde hem de vraag: "Ik hoor je praten over je bent puur bewustzijn, maar eerlijk gezegd dat kan ik niet zeggen. Ik kan wel zeggen dat ik niet die vorm ben om te zeggen dat ik puur bewustzijn ben."

Toen zei hij wat een wat zijn leraar had gezegd en het was before we enter the big house nee before we leave the small house and we enter the big house there is an in between period. Dus als het ware voordat je je volledige identiteit als kleine ik loslaat en je grote identiteit als zijnde ik ben dit alles kan omarmen is er een soort overgangsperiode. En ik heb een andere opmerking horen maken. Hij zei: "Er kan zelfs een bepaalde verdriet ontstaan, een bepaalde nostalgie. Als ware je in een lange relatie zit, je bent zoveel jaar getrouwd. Ondertussen wonen jullie al op verschillende verdiepingen. Hij heeft de onderverdieping, jij de bovenverdieping of andersom. En op een bepaald moment is het tijd om echt ook fysiek uit elkaar te gaan. Daar is een liefde. Je hebt zoveel meegemaakt, maar het is tijd. En ik heb er een kijken of ik het voor de geest kan houden.

Ik heb een een gedicht geschreven precies over dit. Ik pak hem er even bij. Vind ik leuk.

Het heet Nostalgia. A beauty and the sadness intertwined. The dropping of the last resistance accompanied by a tear. An unexpected yet fitting final tribute to the one who never truly was.

Dus er was een schoonheid en een verdriet simultan. een schoonheid om te zien: "Ik ben dit alles." En tegelijkertijd een bepaald verdriet van: "Ha, er is daarmee ook iets verloren gegaan." Het wegvallen van de laatste weerstand, dat gedeelte wat zegt: "Nee, ik ben dit." Tegelijkertijd was daar een traan. En dat voelde als een passende en tegelijkertijd onverwachte laatste eerbetoon aan dat wat nooit echt geweest was. Slechts een illusie. En dat is eigenlijk daar wa als het ware hoe je het doet omschrijven waar je nog tegenaan hikt nog iets wat dan even een andere vorm aangenomen moet worden en wat nu aan het gebeuren is.

Ik kan me voorstellen. Je hebt dat over iets verlaten, een patroon wat je heel lang hebt gekend zeg maar. Maar ik denk er zijn twee er kunnen twee redenen zijn. Of of je gaat ergens vandaan omdat het daar omdat je om omdat de plek heel slecht voelt of omdat je het gloren ziet van een andere plek waarvan je denkt dat wil ik is misschien nog veel uitwerkelijker. En ik kan me ook zomaar voorstellen dat het per persoon anders is. Dat je kan ehm uit je oude patroon gegooid worden door een crisis bijvoorbeeld. Hm hm. Of dat het vrijgeleidelijk gaat, dat je het best oké is, maar dat je langzaam begint er iets te koren waarvan je denkt van maar wacht even, er is misschien nog iets anders. En dat je dan geleidelijk is. Dus ik kan me denk ik voorstellen dat dat die overgang per persoon anders verloopt. Ik denk denk dat zeker. En tegelijkertijd

Ik had altijd een beetje jeuk van de spirituele community hè. Dus dan ging ik af en toe naar festivals en dacht ik: "Oh my god, hè." Eh maar vandaag de dag kom ik eigenlijk best vaak en kan ik er wel van genieten. En het grappige is heeft eigenlijk een beetje te maken met wat jij zegt over is er een push of een pool factor naar verlichting.

Wil je quote unquote verlichting bereiken? Weer even iets van je to lijst afvinken, zodat je het op LinkedIn kan zetten. Eh zodat je je beter voelt. Eigenlijk wil je ergens vanaf of is ereen golf van het leven die je daarheen beweegt?

En als je het hebt over... We hadden we hadden het eerder eigenlijk al iets vergelijkbaars aangeraakt en dat is wanneer het verlangen naar waarheid groter wordt dan je verlangen om je op dit moment goed te voelen of niet het ongemak te voelen. Dat is een pool factor van ik wil gewoon weten hoe het zit. Ja, al betekent dat dat ik me rot voel, ik wil gewoon weten hoe het zit. Wat ben ik echt? Het is duidelijk dat ik niet die gedachtes ben. Ja, soms denk ik da zit ik er helemaal in, maar af en toe zijn er van die momenten van ja, dat klopt voor geen meter. Dat ben ik niet. En dat is een pool factor. Daar is een een verlangen. En terugkomend op wat jij zei Lodi, van oké als ik dan teveel naar die legte ga, dat daar een angst naar boven komt van ja, kan ik dan nog wel genieten? Nog meer.

Want jouw acties, jouw handelen worden gevoed door die plek van leegte, door jouw onveranderelijke zelf. Dus alles wordt inspiratie. Alles wordt gewoon wah dat ga ik doen. En dan dan wordt het ook helder van hoeveel van ons gedrag voorheen voortkwam uit angst. 90+%.

En moet je nagaan wat voor een aanslag dat op het zenuwstelsel is. Ik vind het nog een wonder dat we het zo lang uithouden als mensen met de hoeveelheid shitvoedsel die we eten en eh de stress die we ervaren. Is bijzonder knap nog dat we het zo lang uit houden.

Maar niemand kijkt op het einde van zijn leven terwijl we dacht van nou ik wou dat ik harder gewerkt had. Ik dacht dat ik nog meer dingen had gedaan weet je. Ja. dingen had gedaan als in leuke dingen met vrienden, familie en genieten van het leven. Maar nog meer nadenken over je problemen. Niemand die denkte aan het eind van het leven: "Nou, als ik nou harder had nagedacht, dan had ik had allemaal opgelost. Dan was het allemaal gefixt.

Ja. Ik heb deze al vaak aangehaald, maar er is gewoon één briljante quote van Krishnamurti die eigenlijk alles samenvat. En dat was met geloof een laatste satszang dat mensen dat al 20 jaar naar hem toe kwamen en toen zei hij van ik denk dat hij gewoon pist af was van gasten. Snap je het nog steeds niet? Zei do you want to know my secret? En iedereen nu komt het. "I simply don't mind what happens". Wat compleet verkeerd geïnterpreteerd kan worden. Maar de essentie is zelfs wanneer ik niet voldoe aan het plaatje waarvan mijn brein zegt hoe ik me di te gedragen om me veilig te voelen. Hè tussen persoon die ziet de discrepantie tussen hoe je je gedraagt. Ik val uit tegen mijn kind maar ik ben nu dus nu geen goede goede ouder. I don't care. That is simply how life expresses itself. Nou, kan ik zijn met hoe het leven zich uit? Hij vecht niet meer tegen het leven. I simply don't mind what happens. En dat maakt het leven verdomd licht. Want die voortdurende strijd is echt voortdurend op hele kleine dingen en op hele grote dingen. Maar als je erin durft te duiken en steeds meer in contact komt met die leegte, dan ga je dus gewoon zien hoe het gros van onze gedachten, onze handelingen, onze gevoelens in ons lichaam een nee tegen het leven is. Dit moment is niet goed genoeg.

En kan je er dus ook om lachen als het ware. Ik was gisteren naar een concert. Ik heb een paar keer helemaal dubbel gelegen om mijn eigen gedachte kronkels. Echt gewoon dat ik dan dan iets zag en dan dan had mijn brein daar een idee over. Ja, heb ik lig ik helemaal dubbel. Waar komt dat nou weer vandaan? En het is niet uitlachen, maar het is de een beetje zoals je ook kan lachen om een hoe een klein kind eh de wereld nog op een totaal verkeerde manier interpreteert. Z grappig dat je dat je die conclusie trekt omdat het gewoon nog niet genoeg heeft gezien en ervaren op dezelfde manier van oh grappig. Ja. hoe dat brein van mij en weet je kan erin gaan duiken van oh ja dat komt mijn vader dit deed en mijn moeder deed dat en weet je gewoon mijn programmering die af en toe gewoon niet heel functioneel is. Ik heb nog steeds best veel dysfunctionele patronen. Die identificatie lijkt weggevallen te zijn. Zou kunnen dat het terugkomt? Ik weet het niet. Maar de afgelopen jaren heb ik het nooit ervaren. En het gevolg is simpelweg dat mijn leven zoveel lichter is. Maar nog steeds oude patronen komen naar boven af en toe. Ze lijken zwakker te worden. Ik verbaas me nog steeds over bepaalde dingen. Denk ik van really? Kom nog steeds naar boven. Oké. Iets blijft me nog steeds triggeren. En daar is een verlangen. Daar hebben we het volgens mij vorige keer ook wel over gehad. Dat dat lijkt in mij om dat te willen opschonen. Om meer in lijn te leven met de mooiste versie van mezelf.

Dus eh wie was het ook alweer die eh ja die die die eh die stappen verteld. Ja. En sommige mensen lijken bij haar identificatie weggevallen is, die cleanup interesseert zeich gewoon niet. Hm. En en er zitten dus ook gewoon heel wat leraren uit het verleden die echt gewoon dat je denkt van oké dat kan wel iets subtieler. Gewoon echt gewoon lompheid zelf ongeveer waren of nog erger.

Nou ja, en dan zeg je nog nog erger. Kijk, ehm het is natuurlijk hoe vaak niet leraren in seksuele schandalen zijn terechtgekomen, hè. En zelfs leraren waar ik heel veel van geleerd heb, zelfs in Osho. Dingen die naar boven komen wat er gebeurd is, dat is niet mis. En toch was het helder. Daar was een enorme wijsheid, die voor uit hem voort kwam. Maar wat is er gebeurd? Die oude patronen, hoe vaak hoor je niet over Remoch nog wat die dan weer een eh dat is dan een eer een naam voor iemand een spiritueel leraar die dan weer in een seksueel schandaal komt. Waarom is dat zo vaak daar? Omdat hun pad onthouding was. Dus die hebben decennia lang: "Ik mag geen seks hebben. Ik mag niet aan vrouwen denken wat dan ook of aan mannen als ze homoseksueel zijn." Maar in ieder geval dat wordt onderdrukt. Onderdrukt onderdrukt. Laten we even aannemen dat daar identificatie weggevallen is. Dan is het hek van de dam. Omdat er geen weerstand meer is tegen die ouprom komen die allemaal naar boven. En ja, dus de beste manier is simpelweg het leven gebruiken als je leermeester. En ik ben dus heel dankbaar dat ik gewoon een periode heb gehad van waar ik mijn wilde haren moest verlieren verliezen. En dan was dat dat was mijn hobby letterlijk van nou ik ga uit en ik ga proberen vrouwen te versieren. En het is heel grappig dat het samengerste stappen van spiritueel onderzoek. Dus ik weet dat ik boeken las van Ekhard Tolle. Hm. Terwijl ik uitging. En dat ik bewust werd van oké, ik stap op een prachtige vrouw af. Wat doet dat met mij? mijn zenuwstelsel wat opeens ik merk dat mijn hand gaat trillen. Ik loop naar een vrouw toe. What the hell? Of hoe ik me anders ga gedragen. Hoe ik een diepere stem of opeens wat breder ga lopen. Dat je denkt van god, het is echt embarrassing gewoon eigenlijk als je daar en en lachwekkend. Maar daar ontstond dus eigenlijk al een manier om afstand te nemen, in contact te komen. Net zoals jij aangaf dat je eigenlijk bewust wordt van bepaalde oordelen van goed of kwaad bovenop iets. Nee, iets ziet dat. Iets ziet dat. Bloem wel, motorfiets niet. En dus dus ook hier van oh wacht even hoe mezelf observeren en dan of de vrouw heel blij was of me gewoon in mijn gezicht uitschot zo'n rot op [ __ ] was eigenlijk irrelevant. Het kwam binnen. Hell yes. Maar dat was weer voeding van kan ik de ruimte bieden aan dat wat op dat moment ervaren wordt? En in die zin is dat één van mijn grootste leermeesters geweest is heel vaak afgewezen worden.

Want wat de de sufimesters wist ik ook pas later hoorde ik dat die er waren bepaalde sfimesters die expres so sfisme is dus mystische vorm van islam eh waaronder de dichter zoals Rumy Hafiz en zo. Prachtige waarheid die zij daar eh onder woorden brachten. Er waren Soefie meesters die expres plekken gingen opzoeken en heel extreem naar een club gaan op een vrouwstap is er niks bij. Nee, andersom. Er is niks. Ja. Dus de wat ze deden werkelijk was zichzelf als slaaf verkopen. Van kan ik als slaaf leven zonder dat goed en kwaad. zonder dus dus zo erg het leven induiken en al die triggers de ruimte geven. Ja, that's pretty extreme.

En dat vereist een enorm sterke contact met die leegte, met dat onveranderlijke aspect. Want anders word je er door overgenomen. Kan niet anders. Maar dat was hun proces om echt de meest diepe plekken op te zoeken. Want zelfs daar wil ik in contact zijn met dat onveranderlijke aspect. Enigszins radicaal. Ik was blij dat ik zeg maar een verenvoudigde versie, wat lichtere versie heb eh doorlopen. Er zijn ook voorbeelden. Ik kan even niet op namen komen. Mensen die in de concentratie komen. Ja. Victor Frankel meekregen. Man search for Meaning. Ja. Ja. Man search for Meaning. Victor Frankel is prachtig. En ook goed interessant om daar te linken aan wat jij zei, Angelique. Eh Victor Frankl, hij was psycholoog of iets dergelijks. En hij heeft daarna logotherapy ontwikkeld. Een therapie waarbij eh het belang is om een levenslust te ervaren, moet je een doel hebben voor ogen. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen concentratiekampen bevrijd werden, hadden de geallieerden een term voor bepaalde mensen die in concentratiekampen zaten waarvan ze meteen al wisten: "Die sterven binnen nu en een week." ondanks dat er voedsel is. En ze noemen dat Given-up-itis. Dus ze hebben eigenlijk hun levenslust verloren ondanks dat ze bevrijd zijn. Maar de mensen die het overleefden waren de mensen die een doel hadden. Ik wil naar mijn broer of naar mijn vrouw of naar mijn familie of ik moet een boek schrijven hierover of ik moet een doel logotherapy.

En als je dus in contact komt met die leegte en je oude vorm achter je laat, als daar niet iets nieuws voor in de plaats komt, dan kan dat eigenlijk een fase zijn van semidepressiviteit. En die heb ik zelf ook echt heel erg ervaren. Duurde niet lang, maar was zo'n 5 jaar na dat jaar in het park. Ik weet nog dat ik bij een boom stond en ik raakte eigenlijk gedeprimeerd over het feit dat er vaak momenten waren dat het allemaal zo helder was dat ik dit alles was. En dan waren er momenten dat ik volledig verloren was in de wereld van vorm en ervan overtuigd was. En ik was daar tegen aan het vechten. Want er was weer die laag overheen. Dat goed, dat kwaad. En dat was de laatste manier waarop de tussenpersoon als het ware probeerde zichzelf in stand te houden. Weer dat plaatje, dat goed, dat kwaad. Hier wil ik meer van, hier wil ik minder van. En op een bepaald moment, ik weet dat ik bij een boom stond en ik hou ervan om in het park af en toe een hand op een boom te leggen. Dan voel ik zeg maar wat er door mijn lichaam heen gaat. En opeens was het huh, ik doe precies hetzelfde als afgelopen 30 jaar. Ik blijf weer vechten. Dat goed, dat kwaad. Kan ik niet simpelweg zijn met hoe het leven zich nu uit? En dat betekent dat op bepaalde momenten alles wat ik heb gelezen in nondualiteit ervaren wordt. En op andere momenten is er een gevoel van afgescheidenheid. En wanneer ik mezelf hier en daar is de boze buitenwereld. Kan ik de ruimte bieden aan ook dat. En een paar weken later werd ik midden in de nacht wakker en toen was de conclusie zo helder en helemaal dubbel lach ik van holy [ __ ] ik heb weer condities gelegd op de wereld van vorm maar het is er altijd. Ik ben altijd die vorm en dat vormloze aspect. The knower knows the known. Alles wat ooit ervaren wordt is een vorm van knowing. Knowing is een ander woord voor consciousness. Is een other word for God. I searched for myself, found only God. Search for God, found only myself. Zoals Romy prachtig zei, alles wat ooit ervaren wordt is wat ik ben. En dat kwam eigenlijk voort uit het wegvallen van die laatste zoekende energie. De energie die zegt: "Dit moment is niet goed genoeg. Ik moet ergens anders heen. Het moet anders zijn." Dat is de energie van die tussenpersoon.

Maar heb je ook niet nodig dan bepaalde dingen tussenpersoon bijvoorbeeld eh op sporten op eh gezonden? Ja. Nee, ik merk dat die tussenpersoon zachter wordt. Hij is er dus nog steeds bij me. Er zijn geen identificatie meer bij mee. Dus ik merk dus nog steeds dysfunctionele patronen in me in naam van afgescheidenheid. Gedrag in naam van afgescheidenheid. Dus de helderheid is ik ben dit alles. Alles wat is en niet is. Alle vorm en het vormloze aspect.

De chaos in mijn leven die er nog steeds vandaag de dag is, wordt grotendeels veroorzaakt doordat er nog massa traagheid is als het ware van die tussenpersoon. Van die oude patronen die van jongs af aan geleerd zijn hoe ik het leven di te manipuleren. Die worden zachter en zachter. Om in het leven te kunnen functioneren heb je die niet nodig. Je hebt een persoonlijkheid. Hier zit ik op mijn stoel praat ik over nondwaliteit. Straks geef ik energetische sessie. Deze weken, het is nu trouwseizoen op het top, werk ik 60 a 70 uur als trouwfotograaf. Chaos, drukte, dat zijn de rollen die ik aanneem.

Maar ik ben geen trouwfotograaf. Sterker nog, toen ik na dat jaar in het park besloot: "Ik ga als trouwfotograaf aan de slag en ik begon allerlei internationale prijzen te winnen voor mijn werk, dacht ik dat ik mezelf doodgemediteerd had omdat ik het gevoel van trots niet kon ervaren." En het gedeelte van de tussenpersoon die nog heel de tijd bezig was, die raakte zelfs een beetje ja maakte ik hoorde opmerkingen zoals ja, het is alleen maar omdat Marnix de fotograaf er niet was dat hij mooie beelden zijn geschoten. Oftewel omdat ik als tussenpersoon afstandje dan werd er een mooie. Maar als ik het probeer te controleren, ja, dan gaat het altijd fout. En dat is ook grappig, want in ik mentor ook trouwfotografen en 90% is gewoon dit satsang. Want wat ik ze leer is hoeveel jij hoe meer jij denkt dat jij trouwfotograaf bent en dus dingen moet realiseren, hoe meer je jezelf in de weg staat. En dan ben je eigenlijk heel de tijd maar achter momenten aan aan het rennen en mis je elk moment. Terwijl als je open leeg bent, dan kun je gewoon zien en dan anticipeer anticipeer je voel je gewoon daar gaat iets komen en kan je dat vastleggen. En dat is eigenlijk in elk beroep, elke vorm waarin het leven zich aandient, hoe meer die tussenpersoon losgelaten kan worden, hoe meer weet je een een je hebt het over voetbal. Als je aan het voetballen bent en de beste acties komen echt niet voort wanneer jij Ik ben aan het voetballen, ik ben echt goed man. Nee. Eh een Messi of een Ronaldo op de momenten dat zij prachtig hun ding doen, op dat moment zijn ze er niet. Daarna doen ze. Dat heb ik gedaan. Top man.

Dus nee, die die tussenpersoon is niet nodig. Er is een persoonlijkheid. Er is een rol die je speelt. met nog meer overgave, nog meer schwung dan voorheen. Omdat het niet heel de tijd gespiegeld wordt van doe ik het goed, doe ik het niet goed. Die scorekaart bij houden, die is zwaar. En dat herken ik heel erg, want zoals ik kritisch ben natuurlijk op de motorrijden ben ik kritisch op mijzelf. En dat is nog het ergste. En en als dat wegvalt, dan word je wel een veel prettiger persoon. Dat heb ik wel door voor jezelf, maar ook voor je omgeving. Ja. Ja. Maar dan ja, dat is dat komt echt uit jeugd. Maar

Jezelf proberen te verbeteren ofzo. Komend uit welke plek? Ja, als het als het zelfverbeteren voortkomt uit ik ben niet goed genoeg en ik moet daarheen, is het hetzelfde oude spelletje als de afgelopen decennia en de 100.000 jaar hiervoor met mensen hiervoor om te overleven. Want alleen als ik goed genoeg ben, ben ik veilig en je haalt het nooit, want die grens wordt verplaatst.

Maar wanneer het gaat over een opschoning, als we het over hadden, dat is een natuurlijke beweging. Daar is een verlangen om nog lekkerder in je vel te zitten als het ware om nog meer het leven volledig te kunnen omarmen. Omdat die nee tegen het leven, die weerstand voelt niet zo fijn.

En dat is waar op zijn in het grotere geheel als het ware het leven hebben we het over de yugas de verschillende eh eh periodes van echt 10.000 jaar waarin de wereld verandert hè. En dan zijn we nu naar het schijnt, ik heb het niet gecheckt, ik weet het niet. Einde van de Kaliuga volgens mij. Dus er was een verlangen naar meer afgescheidenheid. Ik ben ik. vormen worden concreter en nu lijkt het langzamerhand over de top te zijn en weer weer een beetje weer naar eenheidsbewustzijn helder uit te gaan. En over een x aantal jaren gaat dat duizenden jaren waarschijnlijk weer de andere kant op. Dat is blijkbaar het verlangen hoe dit dit verhaal geschreven is. En het ene is niet goed en het ander is niet kwaad en andersom.

Ik nou weet ik niet. Ik denk dat het gewoon één groot geheel is en de ene is misschien iets trager dan de andere. Weet ik niet. Ik ik probeer eigenlijk zoveel mogelijk te blijven bij dat wat te verifiëren valt. En dat wat te verifiëren valt is dat op dit moment, op elk moment er een onveranderelijk deel hier is wat de ruimte biedt aan elke ervaring. En dat was er toen jij vijf was, toen je 10 was, 20, vandaag de dag. En hoe meer je dat over het hoofd ziet, hoe meer liidden. En hoe meer je daarmee in contact staat, hoe meer je de ruimte kan bieden aan elke vorm los van of er nou een label van goed of kwaad overheen gaat. Want zelfs dat goede hè, we denken van ja, maar dat kwade dat maar will er vanaf. En misschien eh zou fijn zijn als ik niet overal een oordeel over heb dat dat slecht is. Als ik nou overal het goede in zie, ja, dat dus ook niet. Het is goed en kwaad zijn twee kanten van hetzelfde aspect. Een oordeel.

En het oordeel is ook iets wat in de spirituele community echt een enorm probleem oplevert. Ja, ik heb oordelen. Ja. Nou en? Beter gezegd oordelen komen op. Oké. Maar als je een oordeel hebt op het feit dat er oordelen zijn en nou dan blijf je lang doorgaan hoor. Dat valt niet op terolen namelijk. Dus kan het is I don't mind what happens. Er is een oordeel. Ja. Er loopt iemand voorbij en meteen komt er gedachte van een eikel. Misschien lijkt hij op een iemand die me plaagde op de basisschool. Oké.

And they ate the fruit of the tree of the knowledge of good and evil. Hè, dat eerste verhaaltje uit eh Oude Testament. We gaan dat niet oplossen door dat weg te poetsen. Dat is simpelweg wat er is. Die dat gedeelte van ons brei wat alles probeert te analyseren om om onszelf veilig te voelen. Dat goed, dat kwaad. Zie het voor wat het is. Kom steeds meer in contact met dat onveranderlijke deel wat de ruimte biedt daaraan en ziet oh het is gewoon automatisch patroon. En dan wordt het zachter en zachter. Is het als het ware alsof je het niet meer aanzwengelt.

En kan je simpelweg niet jezelf accepteren zoals je bent, maar op een bepaald moment valt er niks te accepteren. Accepteren is altijd nog zoiets van ja, ik zou het eigenlijk anders willen. Ik zou eigenlijk willen dat ik geen eh oordelen had, maar goed, ik accepteer. Het is nou helemaal zo. Er valt niks te accepteren. Ja, oké. Er komen gedachtes er komen meningen op. Oké.

80% van het werk is telkens teruggaan naar die leegte. En vanuit die plek komt gewoon een verlangen van huh, is dit nou waar of ben ik mezelf voor de gek aan het houden? Wat is nu werkelijk waar? Is het nu weer een verhaaltje wat ik eroverheen hou? Wat ik er bovenop leg om mezelf beter te laten voelen of proberen te proberen te manipuleren zodat ik me goed voel?

Wanneer dat verlangen naar die waarheid sterker wordt dan het verlangen om weg te gaan van het ongemakkelijke gevoel is de kwestie van tijd.

En dan zijn er mensen die denken: "Zoals ik heel lang heb gehad, duurt lang. Begrijp het toch al. Het is toch duidelijk." En toch tot op het laatste moment was daar die zoekende energie. Op een bepaald moment is dat helemaal duidelijk en dan zit ik er weer helemaal verloren in. Oh, ik ben aan het vechten tegen het feit dat op bepaalde momenten helderheid is en op bepaalde momenten de ervaring van afgescheidenheid er is.

Kan ik daar simpelweg mee zijn? Dit is simpelweg hoe het leven zich nu uit. En daarmee valt de zoekende energie weg. En daarmee heel veel onnodig leven,

wat ik iedereen toewens.