Voorbij Schaamte en Trots

Toen ik op zoek ging naar toen ik op dit pad kwam en op zoek ging naar van oké, hoe kan ik mijn leven nou lichter maken los van die onnodige zwaarte? had ik eigenlijk nooit gedacht dat trots en schaamte eigenlijk daar essentiële dingen van zouden zijn.

En voor de mensen die niet mijn mijn achtergrond kennen, ik heb een ik was altijd wel een beetje op zoek met meditatie, op zoek naar wat dan verlichting zou betekenen. Maar opeens was er een bepaald moment dat ik alles afgevinkt had wat de samenleving zei: "Dan ben jij succesvol en gelukkig.

Dat was misschien op papier zo, maar dat was niet hoe ik me voelde in mijn hart. Ik was altijd behalve gelukkig. En toen heb ik een Vippassen naar retrit gedaan. 10 dagen stilte retrit waar er eigenlijk een een split ontstond in mijn psyche waardoor ik heel de tijd mijn eigen gedachtes kon zien en observeren. En daar is een jaar uit voortgekomen dat ik niks anders heb gedaan dan simpelweg op bankjes heb gezeten in het park en gewandeld door de stad. alleen maar observeren, observeren, observeren.

En ik ga er nu een beetje in een in een hele snelle vlucht doorheen. Maar waarom dat die schaamte en die trots? Ik ging daarna na dat jaar in het park aan het werk als trouwfotograaf en ik ging allerlei mooie prijzen winnen voor mijn werk. En collega's belden me op van: "Wauw, geweldig, super, wat mooi. Je zal wel trots zijn. Ga het vieren. Ga naar sterrenrestaurant." En dat gebeurde stuk drie vier keer. En elke keer was ik weer enigszins verwart,

want ik was het gewoon weer vergeten. En er was ook geen gevoel van trots van dat ik dan die mooie foto's of reportages had gemaakt. En ik dacht werkelijk heb ik mezelf nou doodgemediteerd ofzo? dat ik dat niet meer kan voelen.

Maar toen realiseerde ik me ook dat het de andere kant, de keerzijde schaamte is en dat ik dat ook niet meer ervaarde.

Want wat is trots en wat is schaamte?

Het is een vergelijking met een verhaal van hoe wij denken dat we dienen te zijn. En wanneer we beter zijn dan dat verhaal, dan voelen we ons trots of in lijn met dat verhaal. Wanneer we ons slechter gedragen dan het verhaal, dan voelen we schaamte. Dus misschien hebben we een idee van oké, ik ben een liefdevol persoon. En dan opeens schieten we uit onze slof en dan schamen we ons van: "Oh jee, ik doe het verkeerd." En dat is een heel logisch proces wat in ons zit om ervoor te zorgen dat wij in onze stam ons gedragen comfort met het plaatje van hoe het moet. Want dan zijn we veilig.

Ik heb zelf geen kinderen, maar als je een klas kinderen pakt en er wordt een test gedaan, dan is er altijd één iemand, één kind die het beste van de klas is. Dus als ik een vrij simpel iets zou zeggen van: "Oké, eh er is vandaag een test gedaan in de klas en één kind is het beste, dan denk je als ouders van: "Ja, dat is meestal zo." En dan zeg ik: "Maar jouw kind is het beste."

Is interessant wat dat woord jou opeens teweeg brengt.

Dus iets waar je je mee identificeert. Mijn kind, niet het kind van de buurman,

doet het goed. Dat zegt iets over mij.

En als je kind het slechtste van de klas is, dan schaam je je misschien. Dat zegt ook iets over jou. Je kind is niet goed. Zegt iets over mij.

Ik ben heel benieuwd als ik ooit kinderen kan krijgen of ik iets dergelijks zal ervaren. Ik eh sta ervoor open om eh het verkeerd te hebben. Sowieso altijd bij satsang zoals dit. Het hoogste goed, het hoogste doel is waarheid. Dus wat ik verkondig is niet per definitie waar. Ik streef daarna. Als jullie een idee van ja, maar dat lijkt niet helemaal te kloppen of hoe zit dat zo? Gewoon vragen. Gewoon zeggen. Want mijn doel is niet om hier gelijk te hebben en dat mensen ja knikken, maar mijn doel is om samen op zoek te gaan naar die waarheid. om onszelf te bevrijden van de illusie die we in stand houden. Allerlei ideeën die we verhaaltjes die we hoog houden omdat het ons een veilig gevoel geeft. Omdat het ons een idee geeft van oké, dan zijn we een goed mens, dan voldoen we aan het plaatje waar we aan moeten voldoen, want dan zijn we veilig.

Maar het is interessant om te zien hoe zo'n woord als mijn

heel veel effect op ons heeft.

Dus toen ik prijzen begon te winnen voor mijn werk, dacht ik werkelijk van maar waarom kan ik dat niet meer ervaren die die trots? En misschien is het nog leuk om trots te ervaren. Zo, ik ervaar op bepaalde momenten zowel schaamte als trots nog enigszins. En dat is gelinkt aan iets uit het verleden. Iets wat nog niet helemaal verwerkt is. Iets wat iets aanraakt wat misschien waar ik me voor schaamde als kind of in mijn jongere jaren. En dan voel ik die emotie weer. Alleen er wordt niet meer mee onderhandeld als het ware.

Wij hadden een paar weken terug hadden wij een gesprek over ja, wat is er nou eigenlijk echt werkelijk anders? Hè, conceptverlichting, leuk verhaal. Maar wat is er nou anders dan wanneer je identificeert met je gedachtes, met je emoties, met je lichaam en wanneer die identificatie weggevallen is? Dus

decennia lang was ik ervan overtuigd dat elke gedachte kronkel die door mijn hoofd ging dat ik dat was. dat elke emotie die ik voelde, dat is wie ik ben. En dit lichaam, dat is wie ik ben.

En toen ervaarde ik tijdens die 10agse vipasten retraten dat er opeens een soort split was dat ik kon mijn eigen gedachtes heel de tijd observeren en zag hoe compleet dysfunctioneel ze waren. dat ze gewoon op een soort als een grammafoon plaat die bleef hing hangen gewoon door en door en door telkens hetzelfde zeiden. En wat er gebeurde was eigenlijk dat ik in contact kwam met mijn onveranderlijke deel. Dat wat bewust is van al die vormen. Een gedachtevorm, een emotie, fysieke vormen.

Wanneer iemand vraagt aan je van wie ben je, dan zou ik ook op dezelfde manier antwoorden. Zeg je gewoon je naam en misschien je functie in het leven.

Maar dat is wat jij bent op het niveau van vorm. En die vorm is veranderelijk. Dus op dit moment ben ik zo oud. Volgend jaar ben ik een jaar ouder. Ik ben eh zo groot. Eh toen ik net geboren was ik duidelijk een stuk kleiner en aan tegen de tijd van einde van het leven zou ik waarschijnlijk weer ietsje kleiner zijn. Het is allemaal veranderlijk. Onze gedachtes veranderen, onze meningen veranderingen, onze emoties. Dus op het niveau van vorm is het per definitie een iets wat als het ware altijd in beweging is. En tegelijkertijd is er iets wat er altijd bewust van is. Want toen jij vijf was zei je: "Dat ben ik." Zei je toen je 12 was, 18. Vandaag de dag zeg je dat. Dat ben ik. Dat ben ik. Dat ben ik. En als je puur naar dat gedeelte kijkt, dat lijkt eigenlijk los van omstandigheden te zijn. Of je nou gelukkig bent of depressief, of je in een hele mooie tijd of in een minder mooie tijd zit, dat is altijd daar. Dat is altijd daar.

Waar je aan de ene kant de vorm hebt, omschrijf ik dat is het vormloze aspect. Want je kan er niet echt de vinger op leggen van oké, het heeft die dimensies of het ziet er zo uit. Er zeggen is een gedeelte van ons wat altijd altijd daar is los van omstandigheden.

En in die vipassen naar retritte kwam ik opeens heel erg in contact met dat gedeelte wat vanuit welke plek alles aanschouwd kan worden, bekeken kan worden, doorvoeld kan worden, ervaren kan worden. Als ware je een een wit vel papier hebt en daar kan je op tekenen. Een hele mooie tekening of een lelijke tekening. lieve woorden of lelijke woorden. En voorheen waren we alleen maar geobsedeerd door die tekening, door dat getekende deel, de vorm. Maar er is een een wit blank vel onder wat het mogelijk maakt dat die tekening er is en die geen probleem heeft met het feit of het nou een mooie tekening of een lelijke tekening is of liefdevolle woorden of hatelijke woorden. De ruimte die aan alles, aan elke vorm de ruimte biedt. En hoe meer we alleen maar verloren zijn in die vormen, ik ben mijn gedachtes, mijn emoties, dit lichaam, hoe meer in angst we zullen leven. Omdat die vormen per definitie vergankelijk zijn, veranderlijk. Dus als jouw hele identiteit, dit is wie ik ben, afhangt van ik ben een goed persoon, een liefdevol persoon. Wanneer je dan niet conform dat plaatje van een liefdevol persoon je gedraagt, je schiet uit je slof, dan is daar gevaar. En dan gaan alle alarmbellen rinkelen, want je moet je conform dat plaatje gedragen, zodat iedereen ziet dat jij een goed burger bent, een goed persoon of in dat in je gezin is of meer wijds in de hele samenleving. Dus er is iets, ik noem dat de tussenpersoon die als het ware opstaat in ons en die werkt als een persoonlijke bodyguard. En wanneer er dus een discrepantie is tussen ons zeer simplistische verhaal van hoe wij dienen te zijn en hoe wij ons uiten, dan komt hij alarm bellen, alarm bellen. Ik neem het wel even over. Ik ga het fixen. En die gaat proberen de wereld te manipuleren, onszelf te manipuleren. Ik moet me toch liefdevol gedragen. Ik mag niet zo. Neen beschamend zijn enzo. Schaamte ervaar je dan. Of wanneer je opeens bijzonder liefdevol gedraagt, dan is het trots. Kijk eens hoe liefdevol ik ben. Dus je ziet dat daar een spelletje gaande is om heel de tijd dat verhaal in stand te houden. En dat verhaal is er simpelweg maar voor één reden. Om ons te doen over leven. We leefden in bepaalde stammen, in tribes. We moesten ons confirmeren aan bepaalde regels, zodat iedereen weet goed volk. Dus iedereen heeft een script: "Ik moet me op deze manier gedragen." Het punt is dat gaat gepaard per definitie met inauthenticiteit.

Want we conformeren ons, we passen als het ware ons gedrag aan, zodat we in de groep zitten, zodat we veilig zijn in de groep en dus in onze veiligheid gegarandeerd is. Maar bepaalde dingen moeten we daardoor onderdrukken. Bepaalde behoeftes, bepaalde verlangens. Want veiligheid is belangrijker.

Hoe meer je in contact komt met jouw vormloze aspect, met dat gedeelte wat bewust is van je gedachtes, van je emoties, van dit lichaam, van alle vormen. Hoe meer je uit die voortdurende angst gaat die heel de tijd aan het checken is of het leven gaat conform het plaatje van hoe je denkt dat het moet. Dat script van hoe het leven moet zijn. Dat gaat nog steeds door. Dat is daar nog steeds. Maar je ziet gewoon, het is een automatisch patroon van mijn brein die ervoor heeft gezorgd dat we honderduizenden jaren hebben overleefd. Maar vandaag de dag kan dat script af en toe gewoon neergelegd worden en gezien worden voor wat het is. Mag ik wat vragen? Zeker. Want eh in mijn hoofd en in mijn overtuiging merk ik gewoon dat het voor mij helemaal waar is. Maar eh ik zit best wel in een hele moeilijke periode of nou ja, niet dus maar in de normale wereld noemen we dat zo. Hm hm. Eh maar in mijn gevoel ja eh kan ik het nog zo van een afstand zien wat ik zelf aan het doen ben. Dat ik denk ja dit dit is dit is iets zeg maar. kan constateren. En dan denk ik ook: "Ja, dat is niet de waarheid en ik zit ergens in hun patroon." Maar nou ja, het overmand me helemaal en het is niet dat ik er pas mee bezig ben, zeg maar. Dus ja, het lukt mij niet om dat waar ik zelf overtuigd ben en wat ik ook op afstand ding kan zien en me helemaal niet identificeer met met mijn naampje en wat ik doe en dat is allemaal niet zo. Maar emoties in in moeilijke situaties of eh ja, dat is een heel ander verhaal zeg maar. Ondanks dat ik zelf weet dat het me niet klopt. Ja. En je vraag? Mijn vraag is jij gaf duidelijk aan dat je in je viasen aan zeg maar dat je het zag. Maar blijkbaar voelde je het ook, want anders dan je kan ik zie dus dingen en ik ervaar het ook omdat ik daar heel erg eh zeg maar van overtuigd ben dat dat dat het niet is zoals we leren zeg maar, maar dat gevoel volgt niet. Hm hm. Ja, dat kan ik aan doen. Ja. Even om om helder te maken. Het feit dat op dat moment er een split was in mijn psyche wilde niet zeggen dat daarmee alle dysfunctionele patronen wegvielen. Ik heb nog steeds veel dysfunctionele patronen. Dus ik ik vergelijk het als een groot vrachtschip wat op de volle vaart vooruit gaat en die motor wordt uitgezet. Maar dat ding kan nog meen ver doorgaan omdat er gewoon een massa traagheid is. Gewoon dat brein heeft honderduizenden jaren aan conditionering en gaat gewoon nog door. Dus ik merk nog steeds dat er bepaalde situaties ik getriggerd word, ik overmand word, dan lijkt er op dat moment geen bewustzijn te zijn. is er wel, maar ik lijk er door overgenomen te worden. Maar het verschil is omdat er geen identificatie meer mee is. Omdat er niet is die laag er nog bovenop van schaamte of trots van ik draag me nu niet liefdevol of ik eh ik schoot weer in mijn oud patroon. Zie je wel, ik ben er nog niet. Dat was één van de belangrijkste dingen nog die doorbleef duren bij mij. een een weerstand tegen hoe het leven zich uit. Dus misschien dat je in het patroon schiet, is er dan nog een weerstand tegen het feit dat je in het patroon schiet? En daar zit het hem in. Dat is als het ware de tussenpersoon die via de achterdeur weer binnenkomt en zegt: "Ja, ja, ja. Maar ik ben er nog niet, want dat patroon blijft doorgaan. Maar je moet het zien voor wat het is. Het is automatisch patroon. Het is gewoon dat schip wat op volle vaart door vooruit gaat. Een massa traagheid. En het wordt steeds zwakker en lichter naarmate je steeds meer in contact komt met jouw onveranderlijke zelf. Zodat je de ruimte kan bieden aan dat oude patroon en dat het kan wegsmelten het licht van je bewustzijn. Het wordt steeds zachter en zachter en zachter. Dus ik begrijp maar al te goed. Ik na dat jaar in het park heeft het nog 6 jaar geduurd voordat het opeens helder was. Oh, daar waar ik naar op zoek was is al gebeurd, want mijn oude patronen bleven maar doorgaan. Sterker nog, in dat jaar in het park ging ik leraren opzoeken. Ging ik naar satsang dergelijke. En twee leraar hebben letterlijk tegen me gezegd van: "Het is al gebeurd. Wat doe je moeilijk?" En ik was boos, want ik zei: "Als je denkt dat dit verlichting is, dan betwijfel ik wat bij jou gebeurd is."

Het heeft zes jaar geduurd voordat ik erachter kwam dat ze gelijk hadden, maar dat het misschien technisch gezien verlichting was. Maar mijn doel is niet technisch verlichting. Mijn doel is letterlijk verlichting van mijn leven. En die oude patronen die ging nog steeds door. Dus ja, ik kan wel zeggen dat er geen identificatie meer is, maar het leven was nog steeds chaos. Dus op bewustzijnsniveau was een shift, maar op energetisch, op lichamelijk niveau liep het gewoon nog 6 jaar achter. Dus er was eigenlijk maar één ding dat was nodig en dat simpelweg telkens erbij zijn. Dan was ik even overgenomen door mijn mijn oude patronen en daarna kon ik het simpelweg zien voor wat het was. Oh, een oud patroon wat opkwam. En als ik dan opmerkte van heyé, daar zit nog eigenlijk iets wat daar een bepaalde iets mee wil. een bepaalde schaamte of een bepaalde trots als je juist iets goeds doet. Dat te zien. Dat te zien. In licht van dat bewustzijn gaat ook die die schaamte en die trots steeds zachter zachter zachter zachter. Dus ik ik zou je graag een quick fix willen geven, maar ook bij mij ondanks zo'n heftige shift heeft het 6 jaar geduurd om als het ware die vastgeroeste patronen steeds zachter en zachter te laten worden. om dan opeens te zien, huh, los van of er nou één van die dfunctionele patronen zich uiten of niet, dat verandert eigenlijk niks aan wie ik in essentie ben. Want datzelfde verhaaltje bleef nog spelen van waarom ben ik er nog niet? Waarom is het nog niet opgelost? Waarom is verlichting er nog niet?

Het enige verschil is dat het leven simpelweg lichter wordt. Hoe meer licht je je kan laten schijnen op al die patronen en simpelweg te zien wanneer je weer in het oude patroon schiet wat er iets van vindt. Dat het als goed of kwaad bestempeld. En ook dat simpelweg te zien. Oh. Dus in dat volledige aandacht aan alles wat er naar boven komt, kom je steeds meer in contact met jouw onveranderlijke zelf. Je traint elke keer om in contact te komen met dat wat dat ziet. Vanuit die plek wordt het zachter, zachter, zachter en smelt als het ware de weerstand tegen het leven. Die harde nee, dit is niet goed. Die smelt steeds meer weg. steeds met me. Ik zou het dan vragen: Is dat in jouw beleven wel een kwestie van doen of van laten? Hm. grappige.

Ik denk dat die termen beide weer gecorrumpeerd kunnen worden door het door het door de tussenpersoon, hè, van ik ga nu in volledige overgave of ik moet dingen doen. Maar simpelweg is het dat je telkens teruggaat naar welk gedeelte van dit ben ik. Dus en ook daar zijn twee antwoorden op. Maar het eerste antwoord is eigenlijk 80% van het werk. En ik zal het op deze manier vergelijken, de schrijven. Dus stel je wordt getriggerd door iets, hè. Lekker Pasen. Lekker met de familie. Goede kans.

Er komt iets naar boven. Hebt hetzelfde verhaal al 40 keer gehoord. Elke keer weer die oom die je met hetzelfde verhaal in komt zetten. En je wordt weer getriggerd.

Kan je de ruimte bieden aan het feit dat jij getriggerd wordt? aan het feit dat die oom weer hetzelfde zegt. Telkens teruggaan naar die leegte. En ik gebruikte zinnen kwamen tot me in dat jaar in het park die me heel erg hielpen om telkens weer terug te gaan naar wie ik in essentie ben. En het was: Welk gedeelte van dit ben ik?

En het is als het ware als een stop in de meterkast wanneer er teveel amperage doorheen gaat dat hij zegt: "Aardlekschakelaar top." Wat het doet die zin is hoef even afstandje van al mijn gedachtes, al deze vormen waarin het leven zich nu uit. Welk gedeelte ben ik? Oh ja. Oh ja, ik ben dit wat dit ziet. Wat hier bewustzijn. Je gaat naar die leegte waar we eerst verloren zijn in een gelimiteerde vorm. Ik ben deze gedachtes, deze emotie, dit lichaam. Schieten we opeensf die pendulum naar de andere kant naar ik ben de ruimte bewustzijn waar dit alles in gebeurt. En wanneer dat steeds meer je natuurlijke gang van zaken wordt, eigenlijk je

vaste huis is normaal gesproken de vorm. En je vakantiehuisje is het vormloos aspect. En het begint langzaam te shiften waardoor je steeds meer eigenlijk in die leegte, in die ruimte, in dat bewustzijn kan zitten en af en toe weer volledig in die vorm schiet. kan je op een bepaald moment wanneer die ruimte, die leegte dat dat vormloze aspect heel natuurlijk voor je begint te worden vanuit die plek zonder dat je zenuwstelsel meteen weer in fighter flight schiet weer terug de vorm induiken. Het eerste gedeelte heet het fedantische deel. Het tweede gedeel heet het tantrische deel. Kan ik weer volledig de vorm induiken? Kan ik weer volledig ook mijn dysfunctionele patronen induiken? om te zien dat het ook een onderdeel is van wie ik ben. Ik ben al deze vormen. Alles waarin het leven zich nu uit. Elke ervaring is wie ik ben. Maar 80% is naar die leeg te gaan. Want het gros van de mensheid is het gros van de tijd volledig geïdentificeerd met alle vormen. Dus schiet niet te makkelijk terug naar dat tweede gedeelte van ook duik weer de vorm in. Nee, nee. Pas wanneer echt het natuurlijk is om telkens even bijna een beetje stoïijns, een beetje afstandelijk te kunnen zien van oef, wordt daar weer helemaal overgenomen door oude patronen en dat te observeren. En wanneer het zenuwstelsel ontspant, oké, dan kan ik teruggaan. Maar de eerste dat is 80% en daarmee gaat ook het gros van het onnodige leed weg. Omdat je het het onnodige leed is de weerstand tegen het leven. Het patroon wat heel de tijd zegt: "Dit is niet goed genoeg. Het moet anders." En wanneer je daar gewoon uit kan, oh gebeurt het en wordt het zachter en zachter en zachter. En is dat een soort illusie. Ja. Je zou kunnen zeggen inderdaad dat daarom wordt het het een droom genoemd. Ja. Hè? Ontwaken. Ja.

Ja.

Maar jij voelt je af en toe dus ook nog overmand echt en helemaal erin zitten eigenlijk. Terwijl je ziet dat je erin zit en kan je toch Ja, het is heel grappig. Zie je het van een afstand gebeuren, maar je kan wel ervaren alsof het nog echt zo gebeurt. Of heb je daar ook al afstand van? Nee, nee, nee. Sterker nog, ik ben er weer ingedoken. Want heel veel leraren proberen te verkondigen dat dat puur vantische, puur ik ben leegte, ik ben puur bewustzijn het ultieme is. Maar daar heb ik heel lang ingezeten en dan ben je afstandelijk. Ben je keel? Ben je eigenlijk is daar nog steeds dualiteit? Want het is de wereld van vorm en ik de leegte ongenaakbaar.

Dat is niet het leven. Het leven is wanneer je weer durft in te kunnen duiken. Maar dat eerste gedeelte is belangrijk wanneer je telkens verloren bent in die vorm om die afstand te kunnen nemen. Maar eigenlijk is daar een bepaald moment dat je denkt van oké, ik ben nu zo vaak automatisch ga ik terug naar de leegte naar mijn onveranderlijke deel, maar kan ik als het ware weer meteen in die wereld van vorm dippen om te zien dat eigenlijk niet alleen die leegte ben, maar ik ben ook de vorm. Ik ben ook elke vorm. Niet alleen wat ik voorheen dacht, mijn gedachtes, mijn emoties, mijn lichaam, maar alles. Alles wat ervaren wordt ben ik. Net zoals in een droom. Als je een droom hebt 's nachts, je loopt over straat hier in Delft met een vriend of vriendin en je gaat een ijsje halen en eh zit lekker in de zon en dan word je wakker 's ochtends en het is allemaal een droom. Het gebeurde allemaal in mijn hoofd. Maar er was het vermogen van jouw bewustzijn om een hele wereld te creëren en een gedeelte ervan te zeggen: "Dat ben ik." En de rest is de wereld. Iets vergelijkbaars begint dan hier te gebeuren. Dat je steeds meer even afstand kan nemen. Wacht even, wacht even, wacht even. Het is maar een droom. Ja, ik kan er weer induiken. Wetende dat dit alles mijn droom is. De droom van het ultieme met ogenschijnlijk verschillende perspectieven. En kan je het toneelstuk nog voller dan voorheen spelen? Wetende dat je als het ware naar een mooie film kijkt en niet helemaal erin verloren bent. Dat wil niet zeggen dat er niet patronen nog kunnen opkomen waardoor je lijkt er helemaal in verloren te zijn. En ik heb toevallig afgelopen week voor het eerst een lange tijd dit weer ervaren. Was fascinerend. Ik was in het openbaar voor zat een dame achter me die gewoon zo de telefoon aan het bellen was en iets triggerde echt in mijn ex zei van kan je alsjeblieft zeg maar dat oordopjes in doen of en zij was echt zo van [ __ ] jou. En toen kwam er bij mij echt zo'n golf van woede naar boven van nou ga ik je even de leszen. En het was zo duidelijk dat daar oude patronen bij mij onverwerkte dingen naar boven kwamen. Dus als ik haar nog een keertje zou ontmoeten, dan zou ik zeggen sorry. Het was duidelijk dat er iets van ouds naar boven kwam en dat ik dat op jou heb gebod vierd. Maar dat dat want je vindt je reactie niet in verhouding. Juist. Ja, hij was niet in verhouding. Nee. Nee. Was buitensporen. Ja, het was duidelijk dingen nog uit het verleden opgekropt in het systeem die daarmee naar buiten kwam. En dus ik ik dumpte als het ware afval over haar heen die niet voor haar was. Tuurlijk, ze deed iets wat asociaal was of al zo omschrijven wij dat in onze samenleving. Maar mijn reactie was buitensporen en het was heel interessant om te zien, om te doorvoelen van oké, wat gebeurt daar nou in mij? Wat wordt daar getriggerd? Wat komt er naar boven?

En daar was dus inderdaad geen schaamte over het feit dat ik me buitensporig had gedragen. Dat ik buitensporige reactie had. Ik ben er bewust van en als ik het had kunnen voorkomen had ik het gedaan.

Maar het was simpelweg wat gebeurde. Dus in dat moment werd ik als het ware overgenomen door oude pijn.

Maar dat is simpelweg hoe het leven zich nu uit.

Er is geen weerstand tegen het feit dat ik niet komm het plaatje van hoe ik me dien te gedragen. Mijn gedroeg.

En dat maakt het leven een heel stuk makkelijker, een heel stuk lichter. Als er niet nog een extra laag overheen zit die heel de tijd een scorekaart bij houdt van of je wel goed genoeg bent of niet. Maar ga je dan met dat patroon ehm doe je daar dan wat mee? Want je je hè je je hebt heel snel door van het is buiten proportioneel. Ehm doe je dan die laat je dat dan gewoon? En het gaat mij niet om die schaamte, het gaat mij om die stad daaronder. Ehm ben je nog bezig dan met om dat patroon te doorzien en daarmee kunnen maken of Ja, is interessant, want ik heb dus ook leraren ontmoet die daar totaal niet geïnteresseerd in zijn, waarbij het lijkt alsof eh identificatie weggevallen is, maar ze totaal geen moeite hebben met het feit dat er nog heel veel dysfunctionele patronen zijn. Bij mij zit er iets van een verlangen naar opschoning.

Misschien is dat vanwege het het pad wat mij hè ik had is heel erg het het selfinquiry zelfonderzoekpad. Mijn hoogste goed waarheid. Waar hou ik een een verhaaltje in stand wat me goed uitkomt? mijn tussenpersoon goed uitkomt omdat het me veilig laat voelen, maar wat niet op waarheid gebaseerd is. Dat lijkt in mij te zitten. Dus als dit patroon naar boven komt, daar heb ik heel erg veel ingedoken de afgelopen tijd om te doorvoelen. Ik gebruik er verschillende technieken voor om te zien waar zit er nog opgeslagen emoties in mijn lichaam. Is dat gelinkt aan een oud iets in het verleden of kan ik het niet per se definiëren? en dat los te laten. En dus ik gebruik de emotion code is een hele interessante techniek hiervoor. Tegelijkertijd gebruik ik Hawiaanse ho ponopono. Dus dat zijn vier zinnen. I'm sorry, please forgive me, thank you, I love you. En die alle alle vier helpen dus zowel mij persoonlijk als in dit geval die dame als het geheel om op te schonen. I'm sorry. Sorry dat ik zo the tegen je keer ging. Sorry naar mezelf dat ik mezelf zo onfijn liet voelen. Please forgive me. Vergeef me dat ik dat heb gedaan. Dankjewel dat je dit naar boven hebt laten komen. Dat dit gezien mocht worden. Sorry pleas. Thank you. I love you. Mog het weeronden. Dus er zit in mij een verlangen naar opschoning. Dat zit niet in iedereen. En dat was voor mij ook een best wel een schok. Als ik bepaalde leraren dacht ik van ja, het klopt inderdaad. Ze ze spreken waarheid. Maar er lijken nog zoveel patronen waarvan ik dacht van hè. En het is interessant om te zien. Dus ik heb dus echt heel lang gedacht een dysfunctioneel beeld gehad of een vertekend beeld van wat verlichting dan zou zijn. Dat je een soort Boeddha moest zijn en dat alles helemaal schoon zou zijn. is niet zo. Het is simpelweg dat we niet voortdurend in die fight or flight staat zitten. Dat er een voortdurend contact is met die laag eronder. Dat onveranderlijke, dat vormloze deel. Zodat we niet heel de tijd bezig zijn met overleven hoe we die ons dienen te gedragen. Dat wil niet zeggen dat er niet nog steeds oude patronen erboven kunnen komen, maar die worden dan gezien en die word daar wordt ook niet tegen gevochten. Dus daar wordt niet meer een oordeel overheen gegooid van. Jeeg niet conform het plaatje van verlicht.

Je vertelde net dat je in een droom een hele wereld kunt creëren en die wereld ben je ook. Kun je die Ja. kun je dat doortrekken naar ja dit. Ik heb het idee dat ik niet in een droom zit, maar ik kan hier ook mijn hele wereld creëren eigenlijk. Ja. Ja, dat dan komt het eigenlijk terug op het ik heb dat een paar keer eerder verteld in Satsang over ik zei net zes jaar na dat jaar in het park was het opeens helder voor me van hoe het dan werkelijk zat en dat verlichting er al was en dat dat eigenlijk bij iedereen er al is. Alleen dat er iets in stand gehouden wordt wat het lijkt te ontkennen.

En dat was omdat ik midden in de nacht letterlijk werd ik wakker en heb ik drie kwartier lopen schaater lachen omdat het gewoon zo grappig was eigenlijk hoe het nou zat. Het was zo helder opeens.

En ik gebruik daar altijd de Engelse zin voor. I see you. Onderwerp, werkwoord, object.

In zelfonderzoek gaan we naar wie ben ik, hoe am I? Nou, mijn gedacht is komen en gaan. Dat ben ik dus niet per definitie. Hetzelfde met mijn emoties. En mijn lichaam verandert telkens. We eten telkens dingen. Alles, alle cellen veranderen elk jaar. Dus dat is niet mijn onveranderlijke zelf wie ik in essentie ben. Wie ben ik dan wel? Ja, je zou kunnen zeggen dat als je er een woord aan zou willen geven dat wat bewust is. Op zijn Engels zou je kunnen zeggen the knower. The knower of experience. Dus I see you. Die I verander ik met the knower. The knower sees you. Weet ik zeker dat jij het bent, Frank? Als ik eerlijk ben niet. Dit kan een droom zijn. Het kan zijn dat het vater margana is. Het kan zijn dat ik een pilletje op heb en echt denkt dat het Frank tegenover me zit. Dus als ik gefocust ben op waarheid, kan ik niet met 100% zekerheid zeggen dat jij het bent, Frank. Dus die you,

maar ik kan wel met één ding zekerheid één ding zeker zeggen en dat is of het nou een illusie is of niet. Er is iets waar ik bewust van ben. Kan een illusie zijn. Mijn vader morganae. Er is iets waar ik bewust van ben. Dus I see you word. The knower sees the known. dat waar ik bewust van ben. En die seeing, dat werkwoord wat het ogenschijnlijke onderwerp en object verbindt. Weet ik zeker dat het seeing is? Nee, want als ik een droom heb, gebeurt het allemaal in mijn hoofd. But there's no

see you word the knower, knows the known. Alles wat ooit ervaren wordt is een vorm van knowing.

Zelfs het ogenschijnlijk afgescheiden onderwerp wat aan het kijken is, is knowing. Een vorm van knowing. En knowing is een ander woord for consciousness, voor God als je het zo wil omschrijven. Dus alles wat ooit ervaren wordt, ogenschijnlijke vorm aan de buitenkant en alles wat het ooit ervaart, de binnenkant, ik en de werkwoord die de binnenwereld en de buitenwereld verbindt. Al onze zintuigen komen allemaal terug op een vorm van knowing, consciousness. En dat is wie ik ben. Dus net zoals een droom kan je concluderen dat dit alles maar gestoeld is, gemaakt is uit het enige element wat ooit ervaren wordt. Knowing. En dat is niet anders dan ik. En in die zin zou je dus kunnen zeggen dat jij alles bent. Ik ben alles. Wij zijn alles. Dit is simpelweg een uiting van ons als ogenschijnlijk afgescheiden individuen.

Maar één groot toneelstuk lila. Maar mag ik zelf ook een vraag? Want het is er wordt ook gezegd van tenminste dat is hoe ik ehm vanuit de curs in Wonderen was in was daar dat alles wat je ziet dat is dat is al in je denkgeest want als het in je denkgeest niet is dan is het er dus niet. Dus het is eigenlijk iets wat je als het ware als mens de projector toch bent. Hm hm. En dat we dat allemaal anders doen. Hm hm. Want anders snap ik niet helemaal wat je bedoelt. Dus het is het knowing is toch niet alleen het weten, maar het is toch eigenlijk gewoon je nou misschien wel weten trouwens, want het zit wel in je denkgeest. Ja. Ja. Ja. Nee. Nou, kijk de de cursus in wonderen, ik heb me er nooit in verdiept, maar ik hoorde mooie verhalen over dat het eigenlijk je hand aan de hand neemt van een heel erg gevoel van afgescheidenheid tot samensmelting met God. Het ultieme met bron. Ja, het bron. En wat je eigenlijk doet, je laat steeds meer dualiteit achter. Ja. Dus ik projecteer een realiteit. Daar is nog steeds een ik en de realiteit. En steeds kom je dichterbij om te zien dat de realiteit en jij niet twee zijn nonualiteit.

Dat wil niet zeggen dat dit verhaal als het ware niet gestoeld is op bepaalde regels. Dus ik heb het er ook wel eens vaker over gehad en ik merk dat zo erg in mijn leven dat mijn dat er een enorme correlatie is tussen mijn zijnstoestand en hoe de wereld zich uit. Dus als ik in een in een in een slechte bui ben, dan gebeuren er allemaal slechte dingen. En als ik in een blije bui ben, dan gebeuren er allemaal prachtige dingen. En dus dat je ziet dat sommige mensen als het ware, ik noem dat married to misery, ze zijn ze hebben gewoon een bepaalde dit is hoe het leven is. Dit is wat ze kennen. Misschien hebben ze jongsvan een zwaar leven. En ze krijgen het voor elkaar om elke keer situaties aan te trekken waar die een spiegel zijn. Ja, want dat is zeg maar wat het brein kent. Wat de tussenpersoon die weet maar één ding. Dat wat ik tot nu toe heb meegemaakt, ik ben er nog. Dus laten we maar precies hetzelfde doen. Want mijn mijn doel is overleven. Geluk. Who cares? Overleven. Geluk is een een tweede orde eh van belang. Eerste orde is overleven. En het zolang je mensen in eh in angst houdt, blijven ze alleen maar bezig zijn met overleven en blijven ze dus in hunzelfde staat. Blijven ze gewoon loepen in hun: "Dit is hoe het leven is. Ik moet zo doorgaan." Omgekeerd is denk ik eh verliefdheid. Een staat van verliefdheid. Hm hm. Of zeggen ze ook wel, je kijkt door een roze bril. Tens laat ik voor mezelf spreken. Ehm dan zie je dan zie je de wereld echt anders. Zeker. Dan komen we bepaalde niksberichten komen gewoon niet binnen. Terwijl de wereld hetzelfde is.

Dat laatste weet ik niet zeker. Is dan eigenlijk wat je zegt bewustzijn hè ook in dit voorbeeld wat jij zegt is bewustzijn is dan ehm is dan dat je kan kijken naar je wereld en beseffen wat er in je binnenwereld gebeurt, in je denkgeest gebeurt. En dat je daardoor daar ook op uit kan zoomen. Eigenlijk doe je dat al, want dan ben je er ook niet van bewust. Snap je wat ik bedoel? Zeker. Ja, dit is de hermetisch principe as within so within as of within so out. Zo binnen, zo buiten. Ja. Dus dus eigenlijk als je kijkt nu naar je wereld en en hoe je die ervaart, dan weet je eigenlijk al wat je het is een enorme spiegel heel de tijd dan weet. Ja. Ja. En dat maakt dan ook ja dat dat je ook een soort observator wordt daardoor. Zeker. Dat is wat jij dat uitzoeken noemt. Ja. Je gaat naar die leegde, naar het onveranderlijke deel en verliefdheid

of in liefde,

daar is de afwezigheid van afgescheidenheid in meer of mindere mate. Dus wanneer je verliefdheid ervaart voor iemand of schoonheid, een mooi muziekstuk of een eh lekker stuk eten of een mooie zonsondergang.

De niemand kijkt naar een mooie zonsondergang en zegt: "Ik kijk naar een mooie zonsondergang." Die afgescheidenheid ervaar je niet op dat moment. Je bent er is er een soort samensmelting gaande. Dus waar ons brein zegt: "Ik ben afgescheiden. Ik ben mijn gedachtes, mijn emoties, mijn lichaam." Is daar een moment, een manier waarop het leven als het ware een geschenk aan je geeft en zegt: "Ik weet dat je denkt dat je afgescheiden bent, maar voel maar eens. Ervaar maar eens in liefde, in schoonheid, in waarheid." Ook dat is wat we eigenlijk doen bij zo'n satszang als dit. telkens teruggaan naar ja, we hebben wel allerlei aannames, maar als we die gaan onderzoeken, kloppen die wel? En dat je erchter kwam van klopt eigenlijk niet, hè. En dan begin je als het ware een beetje te toornen aan die vastgeroeste wat zandkastelen blijken te zijn en die smelten gewoon weg over tijd. Ja, ik zit ook met die met die roze bril van jou. Ehm is dat nou eh want ik denk van ja, als je die ophoudt eh dat is ook een soort van vervorming, hè. Ik bedoel die kleur eh van die glazen die kan roze zijn, die kan donkerbruin zijn, die kan blauw zijn. Ja, ik zie dat eigenlijk als eh zijn de allemaal kleuren eh die eh ja, vanuit je eigen perceptie komen en die dus de wereld kleur geven eh en die niet per se hoeven te leiden tot samensmelding, tot eh tot eenheid. En ook ja, volgens mij een roze bril kan een valkeil zijn of in die zin een eh ja, een vervorming zijn. Misschien ook een plezante voor dat moment hè. Dat kan ook fijn zijn. Maar die gaat ook weer over. Die is ook weer tijdelijk. Ja. En ja, liefde is natuurlijk een heel gevaarlijk woord, maar ja, heb je het dan over liefde of heb je het over romantische liefde? Hm hm. Hè, woord deel met romantische liefde. Fijn, maar vergankelijk. Zeker. Nou, dus dus elke vorm per definitie is vergankelijk. Ja. En ehm bij die die viassen naar retrait had ik gedaan van Genka. Dan word je helemaal doodgegooid eh met eh de term Anicha. Dat betekent vergankelijkheid. Dus dat elke vorm per definitie vergankelijk is. Het is ook een spirituele ervaring als je opeens even helemaal samensmelt met de wereld. Dat komt en gaat. Je bent hier op aarde om het spel van afgescheidenheid te kunnen spelen. Dus als je gaat vastklampen aan alleen maar die ervaringen van onafgescheidenheid, van eh verliefdheid of eh dan ben je eigenlijk als het ware jezelf een beetje aan het belazen. Want onderaan de streep zegt de wereld: "Ja, ja, maar we spelen nu het spel van afgescheidenheid."

Dus laat die ervaringen je helpen om de vastgeroestheid van er is afgescheidenheid te laten wegsmelten. Want wat doet een ervaring van verliefdheid of schoonheid? die maakt in ieder geval duidelijk dat onze vastgeroeste overtuiging van afgescheidenheid, ik hier, jij daar, dat er ook een andere mogelijkheid is. Namelijk dat je dat niet ervaart. Dus ga niet die momenten van verliefdheid of wat dan ook proberen na te jagen, maar laat die hun werk doen. Sterker nog, als je zeg maar stel je zou is toch een boek van Geurch, verslaafd aan liefde, hè? Hè, als jij gaat gaat ehm vastklampen aan die liefde, zeg je weer nee tegen het leven. zeg je dat is goed en de rest van het leven dat is niet goed. En ben je weer eigenlijk aan het vechten tegen hoe het leven zich uit. Laat die ervaringen van samensmelting, van afwezigheid, van afgescheidenheid hun werk doen om je helder te maken dat afgescheidenheid misschien soms je ervaring is, maar het is niet de absolute waarheid. Want er zijn ook momenten wanneer dat niet het geval is, wanneer de ervaring is van samensmelting. En wat dat doet is dus dat het die vastgeroestenheid van ik ben dit en dat is de buitenwereld en ik moet hem zo beschermen, want ik ben eindig en ik moet heel de tijd vechten. Dat wordt zachter en zachter en zachter omdat je ziet van ja, dat is één zijde, maar de andere zijde is dat ik dit alles ben. Dat er geen afgescheidenheid is.

die eh wat ik heel erg herken is zeg maar een soort eh een waarnemer in mijzelf ook al als klein kind. En ik heb me zelfs ook wel aan gestoord als kind omdat ik merkte dat het me mijn spontaniteit in de weg zat. Ik had dat ik mezelf constant aan het hm hm aanschouwen was. En ik was ook niet ik ook ja niet spontaan zal ik maar zeggen. Eh dus dat dat die waarnemer die en dat hij ook geen leeftijd heeft en dat hij heel mijn leven bij me is zeg maar. Dat dat herken ik heel erg. Maar ik vroeg me af hoe denk jij daarover? Heeft die waarnemer ook eigenschappen? Karak is of is die bij ons allemaal hetzelfde? Hm hm. Of want als ik dat ben dan ben ik benieuwd zitten daar specifieke eigenschappen in of is dat een soort volstrekt neutrale ruimte?

De tussenpersoon

leert op een bepaald moment dat om te overleven hij de rol van observator op zich moet nemen.

Ik ben de observator. Wie is die ik?

Dus hoe meer je gaat observeren, want dat bleek blijkbaar van jongs of aan natuurlijk iets bij je te zijn, gaat die tussenpersoon zich als het ware een beetje bekeken voelen en gaat hij samen met jou werken: "Wij zijn de observator."

Maar daar zit een vorm in. Want daar is iets wat meent dat geïdentificeerd is met ik ben. Dat wat bewust is van alles.

De

is grappig, want ik heb dat heel sterk ervaren. En opeens hoorde ik een leraar dat zeggen. was het van: "Holy [ __ ] kan dat aan het aanschouwen is gezien worden?

Die observator,

kan die gezien worden?"

Ik ik mijn ik ik zou denken nee. Tenminste als we het over dezelfde

en je bent bewust van het feit dat daar iets aan het observeren is waardoor je eigenlijk je zoals je het zelf omschreef je spontaniteit een beetje verloor.

Waar doel je op? Het lijkt alsof er nu alsof alsof die tenminste hè ik voel iets opkomen van dat is een ander soort observator misschien ja dangene die dan dan puur bewustzijn. Kijk

we maken een kunstmatige split door te zeggen vorm en vormloos. Alle de vorm ik ben mijn gedachtes, mijn emoties die in mijn lichaam. En we gaan als het ware die pendulum naar de andere kant door laten zwaaien. Ik ben de leegte. Ik ben de ruimte. Ik ben bewustzijn dat wat bewust is van alles. Maar die ik is in beide gevallen er. Oftewel is identificatie. Eerst ben ik mijn gedachtes, mijn emoties, mijn lichaam en nu ben ik puur bewustzijn.

Er is dus nog steeds afgescheidenheid, bewustzijn en daar waar je bewust van bent.

Pas wanneer je weer terug in de vorm durft te duiken, zie je dat het een kunstmatige split is die in stand gehouden werd om uit je verloren in je vormheid te komen. Dus een stapje terug.

Van jongs af aan ervaar je dat iets bewust is van je gedachtes. De term stoïns zegt het eigenlijk al. Vandaag de dag heeft het iets een beetje negatieve connotatie stoïdis. Maar stoïisme was in de Romeinse tijd positief. Alleen ik weet dat de middelbare school moest ik Seneca vertalen. Latijn, Seneca, stoicins eh stoicus. En daar klopte al iets niet, voelde ik, want hij was hij was dan zo erg aan het uitleggen hoe hoe hij niet geraakt werd door de vormen in het leven die chaotisch waren. Je denkt zo van iets is daar enigszins trots op het feit hoe ongenakbaar hij is.

Dus het is een belangrijke stap, maar eigenlijk wil je daarna dat de pendulum weer terug naar het midden gaat om zowel de vorm als het vormloze te kunnen omarmen en te kunnen zien dat het eigenlijk niet twee is. Zo is zoals in dat verhaal van ik zie jou. The knower sees the known. De Noer is als het ware dat wat je van nature, van jongsf aan al doet, dat wat bewust is, maar het is in zekere zin een bepaalde vorm, want het is I the knower, niet you the knower, I the knower. En dat waar je bewust van bent. In dit geval was het eh afwezigheid van spontaniteit. En het werkwoord ertussen. Je ziet het of je hoort het of je voelt het. Pas wanneer het weer samensmelt, is het eigenlijk als het ware dat het leven weer volledig omarmd kan worden. Maar puur dat wat bewust is altijd vertroebeld door een vorm. Enigszins omdat er een gevoel van ik in zit.

Het is heel subtiel.

Maar eh hele interessante vraag, want de meeste mensen slaan dat stuk over. Die denken van: "Oh, ik ben de leegte, ik ben de ruimte." Ja. Ja. Ja. Maar is er iets geïdentificeerd met die leegte in die ruimte? Dus het pad wat eigenlijk doorlopen wordt in dit fedantische tantrissenpad is eerst ben je geïdentificeerd met een gelimiteerde vorm. Ik ben mijn gedachtes, mijn emoties en mijn lichaam. Niet die van jou. Niet deze stoel. Dit beperkt gelimiteerde vorm. Daar identificeer ik me mee. Dan zie je dat dat heel wat leed teweeg brengt. En dan gaan we boeken lezen en gaan we naar Satsang. gaan we filmpjes kijken en dan oh wacht even ze zeggen altijd ga naar de leegte, ga naar de stilte, ga naar het onveranderlijke aspect. Eigenlijk verplaatst daarmee je identificatie naar ik ben niet langer deze gedachtes, deze emotie lichaam. Ik ben puur bewustzijn. Maar het is nog steeds een bepaalde afgescheidenheid waar je je mee identificeert. Niet meer die vorm, niet meer die gelimte vorm, maar de ruimte, de leegte, bewustzijn. Het is nog steeds duaal, want het is bewustzijn ten opzichte van de vormen waar het de ruimte aan biedt en wie het aanschouwt. Pas wanneer het weer vanaf die plek kan zien van hé, er zit eigenlijk iets ks, kouds, afstands in. Ik wil het leven weer volledig induiken. Kan je als het ware vanuit die plek wanneer je zenuwelstelsel dat toelaat er weer induiken om te zien dat de vorm en het vormloze eigenlijk beide knowing zijn. Jouw essentie. In de zin I see you is die Iegde. Bewustzijn.

De you is de vorm en de seeing is dat wat de overwaarschijnlijke binnen een buitenwereld verbindt. Maar daar zie je: "Oh, wacht even, het is allemaal hetzelfde. Dezelfde essentie ligt er aan de grondslag. Knowing, knowing, knowing. Consciousness is het enige wat ooit ervaren wordt. Er is niks anders wat ooit ervaren wordt. En zelfs dat wat het meent ervaren bestaat uit het enige ingrediënt. Knowing.

Zie je knowing als iets passiefs? Of is dat heeft dat ook een creatiekracht? Of bestaat die vraag niet als je zegt: "Het is eh het onverhandelijke?" Ja, hoe zie jij dat? Het is het enige wat is.

Want alles wat ooit ervaren wordt, als jij zegt: "Ik voel pijn in mijn teen,

die ik is dan dat bewustzijn, pure bewustzijn. Die pijn in mijn teen is de vorm. En voelen is het werkwoord wat de het onderwerp ik en mijn teen verbindt. Maar het is allemaal knowing. Er is er is maar één ingrediënt waaruit alles bestaat.

Het enige komt je pijn ineen dan vandaan? Want in principe is is ehm in principe creëer je eigen werkelijkheid. Dus in dat wat jij het nu beschrijft, hoe zie je dan dat dat ehm ziekte eh en alles verdriet et cetera? Dat dat in principe eh als je doorziet hoe dingen werken, dan zou ook die pijn in zijn teen zou in principe al voorkomen kunnen worden. Eh ik begrijp wat je bedoelt. Je je moet realiseren dat we op twee niveaus nu spreken. Dus jou dus jouw vraag is eigenlijk in het verhaaltje. Maar wat we nu even doen is uit het verhaaltje stappen om te zien dat de acteurs, het podium, het publiek, het hele concertgebouw dat jij dat allemaal bent. En dan stel jij nu de vraag: "Ja, ja, ja, dat begrijp ik, maar als die ene acteur op het podium, hoe zorg ik ervoor dat mijn ervaring meer in lijn is met hoe ik het zou willen?" Ja, er is een correlatie tussen jouw innerlijke staat en dat hoe het hoe het leven zich uit. Dus

en dat vinden mensen niet fijn om te horen, maar dat betekent dus dat alles jouw verantwoordelijkheid is zonder weer terug te vallen in dat verhaal van schaamte of trots.

De oorlog in het Midden-Oosten, dat ben ik. Een verliefstel wat over straat loopt, dat ben ik. Die prachtige geurende bloem, dat ben ik. Een hond die over mijn schoen pist. Dat ben ik. Allemaal een reflectie van mijn ogenschijnlijke binnen, innerlijke staat. En vanuit die plek kan je als het ware gaan opschonen om meer in lijn te gaan leven met de schoonste versie, de mooiste versie, de ultieme versie van jezelf. Dat gezegd hebbende of jij dat kan of niet, dat is jouw verhaal. Misschien is jouw verhaal dat je heel je leven probeert dat te doen en het lukt je niet. En dat is het verhaal wat geschreven is. Dus ik verbaas mij ook over bepaalde dingen die zo stug zijn dat het maar door blijft gaan en denk ik van really, ik had verwacht dat dat al weggevallen zou zijn. En andere dingen bedenk ik me opeens van jeemig.

Soms soms verbaas ik me ook over daarom vind ik het fascinerend om om mensen te aanschouwen omdat ik weer dingen realiseer van holy [ __ ] decennia lang was dat mijn realiteit en dat is blijkbaar gewoon helemaal weggevallen op eenzelfde manier zoals een hoofdpijn. Je hebt misschien last van hoofdpijn heel de dag en opeens einde van de dag merk je van hey de hoofdpijn is weg. Ik kan niet echt duiden wanneer dat moment was dat het wegviel, maar het lijkt als het ware opeens weg te zijn gevallen. Zo ook met heel veel patronen die ik decennia lang heb gehad, die lijken er opeens niet meer te zijn. En dat geeft ook een bepaalde vorm van empathie. Want als ik dan in het openbaar vervoer ben of over straat loop en ik zie mensen helemaal verloren in dat verhaal wat zij met zich meedragen van ja, dat was ik niet. Senia lang. Ik had een heel zwaar verhaal.

Decenia lang. En als daar als jouw verhaal op zo'n manier geschreven is dat er een verlangen is om meer in lijn te komen met jouw mooiste ultieme versie, dan schoont dat verhaal zich steeds meer op en wordt je leven simpelweg een stuk lichter. Ik eh zag wat van jou eh ergens online. Ik weet niet wat. Maar het ging in ieder geval over jeugd. Je hebt het net over die mensen die zich nog met alles gewoon identificeren waar wij dan nu inmiddels zoiets van hebben. Dat zijn meestal die soort mensen zeg maar die heel die erg die identificatie hebben. Maar als dat familie is eh en jij zit daar niet en je wordt dan ook nog verwacht om wel in die eh ellendige ik voel me ellendige patroon. Ik ik heb het zo zwaar, ik ben zo zielig, weet ik veel wat. dat je dat soort van moet blijven beamen, want anders is de ander nog ongelukkiger, zeg maar. Dus mijn vraag is een beetje eh herken je er iets in hoe je dat in jezelf eh bij jezelf doet met de volwassenen waarvan het vroeger dus eigenlijk was dat die niet zo grappig dat is een beetje gelinkt aan wat jij net eh over had.

Ik ging vaak op wintersport met mijn vader en mijn relatie met mijn vader is over tijd eigenlijk best goed geworden. Maar tussen mijn broer en mijn vader was altijd nog een beetje spanning. En mijn broer woonde in Zuid-Duitsland en dan gingen we op wintersport en dan gingen mijn vader en ik samen de auto daarheen en dan pikten we hem op en dan gingen we wintersport.

En het was fascinerend om te zien. De energie in de auto was eigenlijk heel oké die reis. En dan zodra mijn vader parkeerde bij mijn broer, dan voelde je de energie veranderen. Kwam mijn broer in de auto en dan waren ze beiden bezig, druk bezig met te voorkomen dat het uit de hand zou lopen. Dus je voelde die spanning gewoon opbouwen. En het was dus fascinerend om te zien. Ik was daar bewust van en ik werd als het ware volledige leegte. De ruimte waren aan het en dan voelde je het zag je het wegeben. En als ik dan heb ik een paar keer meegemaakt denk ik van is dit zo erg aan elkaar gelinkt dat ik een berichtje kreeg op mijn telefoon en dan was ik even 10 minuutjes bezig en binnen die 10 minuten hadden ze ruzie. Dus jouw innerlijke staat is super gelinkt aan alles wat er gebeurt. En daarom die verantwoordelijkheid hè. Dus onvoorwaardelijk zijn met je familieleden, zelfs met hun patronen, zal je zien dat het het wat zachter maakt. En dit is elke keer weer een uitdaging voor jou om te merken, ja, daar is een verlangen van hun om hun in dit geval zware verhaal te ondersteunen. Maar kan je simpelweg daar zijn zonder in het verhaal mee te gaan, zonder te vechten tegen het verhaal. En dan zal je zien hoeveel effect jouw

liefdevolle aanwezigheid heeft op andere mensen. Ik blijf me elke keer weer verbouwen. Dus als er iets chaotisch in de wereld gebeurt, dan is daar iets in mezelf wat aangekeken mag worden. Als ik zo'n voorval heb van wat ik afgelopen week had van dat ik dan uit mijn slofschoot in het openbaar vervoer, wat mag daar gezien worden? Sorry dat ik dit deze afgescheidenheid

nog voortgezet heb. Mag dit losgelaten worden? Ik heb dat ik heb dat nu is blijkbaar een les die ik meerdere keren heb moeten leren.

Maar om die link te zien is is prachtig. Je hebt tussen aanstekend zoveel meer macht dan je denkt. Jouw onvoorwaardelijke aandacht wat een ander woord is voor liefde, hè. Hè, dus als we het eerder hadden over de roze bril verliefdheid, dat is natuurlijk van vorm tot vorm, maar onvoorwaardelijk los van hoe de vorm is. Als je volledig in aandacht met een ander kan zijn of met een situatie, oftewel je vecht niet meer met het leven. Er is niet meer een laag bovenop van dit is goed of dat is kwaad. Volledig zijn met hoe het leven zich nu uit.

In het licht van dat bewustzijn. kan elke corrumpering, elke nee, elke weerstand niet anders doen dan steeds zachter en zachter en zachter worden en wegsmallen.

Dus het is een hele mooie en uitdagende uitdaging. Zeker deze Pasen.

De wonderen zijn de wereld niet uit. Dat past dan weer goed bij plaatsen.

Ik heb het ook best wel eh hè je had ook curson praten ook over lesaties hè. De meest eh ja uitdagende lesituatie is datgene wat het dichtste bij is voor oud hè. Ja, het gezin waar je geboren bent hè voor iedereen. Dus ook niet voor niks. Maar ik denk ook van ja, soort van hogeschool hè als het daar lukt als ik als ik daar maar rust waar de liefde zoals jij dat zo mooi beschreef. Ja, dan dan lukt het overal denk ik. Maar dit is ja, soms neem ik mijn dingen voor en dan lukt het me eh en dan doet mijn moeder bijvoorbe en voordat ik uit hè. Nou en en dan hè een paar keer later met oefenen ben ik al 10 me eh binnen dan pas denk hey uit.

Dus ja, dat is hardwerk. Eh eh is het volgens mij was het Rum Dust die een prachtige zin had. If you think you're so enlightened to go spend the week with your parent. Ja, precies.

Waarschijnlijk ook omdat je dat ik voor mezelf spreek, je wordt dan vaak teruggeworpen in oude patronen en dat wil je helemaal niet. Ja, had je je nou net nog heel veel moeite uit bevrijd dacht je. En toch zit het nog ergens in een grote teen ergens eh opvallend hoe iedereen zijn vaste plek weer inneemt. Ja. Ja. En en dat is dus wat ik zeg van die die vergelijking met een olietanker die op volle vaart vooruit gaat. Dat is die massa traagheid. Dus dat zit er nog steeds in. En eh als je het heel erg niet heel erg wil verkopen, dan ben je dus eigenlijk ook weer aan het vechten. Simpelweg hoe het leven zich nu uit is. Dit oude patroon kan erboven. En als je zegt: "Oh, kak, dat is niet goed. Eh zie je wel, ik ben er nog niet. Ik eh ben nog steeds word ik weer getriggerd." Dan is daar dus weer een patroon bovenop. Een tussenpersoon die een nieuw verhaaltje heeft geschreven. Ik moet vrij zijn van dit patroon, want dan ben ik goed. Dan ben ik veilig. Oh ja, zie je het maar. Zie je? Er is weer een extra laag bovenop. kan ik liefdevolle aandacht geven voor zowel dat patroon er bovenop als dat patroon wat naar boven komt.

Ik had nog ehm een deel van mijn vraag is niet nog besproken. En ehm dat is als je zegt ik de de echte ik, als ik het goed zeg, dat is eigenlijk dat wat bewust is. Ehm maar heeft dat bewustzijn eigenschappen hè? Dus of is dat voor ons allemaal hetzelfde of of zit daar ook een deel van je kern in? Ik noem wat ik ben volgens mij komt het altijd weer als rode draad terug. Ik ben nieuwsgierig hm naar hoe dingen werken. Komt altijd terug in mijn leven. Ik ben ook inderdaad gevast in de waarheid. Kan dat een onderdeel zijn van wie ik echt ben? Ik begrijp wat je bedoelt. Als je zegt wie ik echt ben, daarmee hou je een afgescheidenheid in stand. Er is een onveranderlijk aspect hier. Puur bewustzijn. Eerst identificeer je je met een vorm, een gelimiteerde vorm. Ik ben dit lichaam, deze gedachten, deze emoties. Dan kom je erachter: "Wacht even, ik moet naar die leegte gaan, naar de stilte, naar het onveranderlijke aspect, naar het vormloze deel. Ik ben puur bewustzijn. Je identificeert je met puur bewustzijn. Maar het is nog steeds iets wat zich dus als een gedeelte waant van het geheel. Ik ben puur bewustzijn. Niet de vormen waar puur bewustzijn bewust van is. Niet deze niet mijn lichaam, niet mijn gedachtes, niet jouw lichaam, niet deze wereld. Ik ben puur bewustzijn. Als je zegt de ik, dan refereer je naar die leegte toch? Naar dat bewustzijn. Ja, maar dat die ik is maar een gedeelte van wat jij bent. Want jij bent die leegte, dat dat blanke velpier, maar je bent ook die vormen er bovenop getekend. Of het nou mooie vormen zijn of lelijke vormen. Dus wie jij in essentie bent, de ik is zowel het witte papier als de tekening er bovenop. Je bent zowel het vormloze aspect als de vorm.

Puur dat vormloze deel heeft geen enkele vorm, geen enkele definitie, geen enkele karaktereigenschap.

Jouw vormen, de manier waarop jouw perspectief zich uit via dit lichaam, jouw nieuwsgierigheid, dat is een vorm. Daar is niks mis mee. Dat is een mooi aspect. Je hebt mooie aspecten aan je karakter en minder mooie aspecten zoals wij allemaal. Maar dat die leegte heeft geen nieuwsgierigheid. Waar zou die nieuwsgierig uit worden? Dan dan zou daar weer een voorkeur zijn van goeds. Nee, nee, ik wil wel dat weten, want dat weet ik al. Nee, ik wil dat weten. Dus het vormloze aspect heeft geen karaktereigenschap.

Het vormloze aspect is alleen bewust. Puur bewustzijn. Dat is het enige wat het is. Het biedt als het ware de ruimte aan elke vorm en is bewust van elke vorm aan wie het de ruimte biedt.

Dus je zou kunnen zeggen

dat de leegte is als het ware als dat witte vel papier. wat de ruimte biedt aan elke schets of elke tekening of elk woord wat erop geschreven wordt en bewust is van elke schets en tekening. De tekening zelf is de vorm waarin het leven zich uit. En jij bent zowel dat vormloze als die vorm. Maar als je alleen verloren bent in die vorm, in de gelimiteerde vorm, dit krabbeltje hier in de hoek, niet die hele tekening, alleen dit krabbeltje, dan is het fijn om te zien, wacht even, er is ook een heel wiel wit vel papier. Ja. En dan gaat je identificatie van dit krabbeltje naar dat hele velpier waarmee je leven al een heel stuk lichter wordt, omdat je niet voortdurend in angst leeft. Want dat onveranderlijke deel van je als dat altijd hetzelfde is. Toen je vijf was zei je ben ik 20 vandaag de dag.

En als het los van omstandigheden hetzelfde is,

of het nou een prachtige dag is of een regenachtige dag, wat kan het dan iets doen als het geen vorm heeft en buiten tijd is? Wat kan het dan kwaad doen? niks. En dat ben jij. En dat is het sterkste tegengf

tegen verloren zijn in identificatie met een gelimiteerd vorm. Ik ben deze gedachte, deze emotie, dit lichaam.

Waardoor je zenuwstelsel ontspant. waardoor je steeds minder terug in die fighter flight schiet. En vanuit die plek, vanuit die leegte, vanuit die dat onveranderlijke aspect, kan je nog steeds weer je tenen even duiken in die wereld van vorm en te zien: "Oh ja, maar dat ben ik ook." Dus eerder hadden we het over de vraag: "Welk gedeelte van dit ben ik?" En dat je ziet van wacht even, ik was helemaal verloren in mijn gedachten en mijn patronen. In mijn ik ben de ruimte, ik ben dat wat bewust is van dit alles. Dat is die 80%. Maar op een bepaald moment wanneer je zenstelsel als het ware helemaal grotendeels opgeschoond is en je niet constant terugschiet in die angst, kan je zien: "Maar ja, ik ben ook die voor me." Net als in die droom. Ik lijk een gedeelte. Oh wacht, ik ben die hele droom inclusief alle vormen. En dat verhaal is dat dan tenminste zie jij dat dan als het ego? Want ik zoek daar dan wel een beetje naar van het verhaal eh dat dat maakt dat dat roept ook die emoties wel of niet op die eh nou ja schuldchaamte trots wel. Ja. Hoe plaats je die dan? Want ik ik interpreteer het nu. Het ego is het verhaal waar je waar je hè waar je je veilig en vast aan wil houden. Hm. Klopt dat? Ja. Nou, kijk, ik gebruik het woord ego niet. Met name omdat het op zoveel manieren omschreven wordt door mensen. Iedereen heeft allerlei ideeën. Ik gebruik dus de term de tussenpersoon. Ja, wat sommige mensen als ego zouden omschrijven, maar eigenlijk een veel breder patroon is alles wat een ervaring van afgescheidenheid in stand houdt. Dus er is simpelweg een gedeelte in ons brein wat erop gefocust is op overleven. En het heeft een heel simpel script. Dit is hoe het leven dient te zijn en dan ben ik veilig. Dat is je verhaal. Dat is je verhaal. Alleen je zou ook kunnen zeggen: "Er is een groter verhaal van hoe je je leven leidt. Of je die persoon ontmoet, of je daarmee gaat trouwen, of je een keer een autoongeluk bent." Weet je, dat is het grotere verhaal. Maar de verhaaltjes die je in stand houdt omdat dat het script is wat de tussenpersoon in stand wil houden omdat hij zich dan veilig voelt, dat is wat je misschien ego zou kunnen doen. En daarom is het ego niet de tussenpersoon. Nee, omdat dat eh ja, kijk het kost het woord persoon niet hoor, moet ik toeg Ja. Ja, dat is ook mijn is ook mijn eigen term omdat daarom zal ik een beetje zoeken hoe moet ik plaatsen. Maar eh kijk het woord ego betekent letterlijk ik, Latijn. Dus om dan te zien dat het een automatisch patroon is om ons brein waar je niet mee hoeft te identificeren. Maakt niet heel erg makkelijk als je het ik noemt. Dus ik wil het simpelweg duidelijk maken van zie nou gewoon dat er iets is wat automatisch daar elke keer weer naar boven komt wat jou als het ware opzij schuift en zegt: "Ik neem het wel over." En dan vanuit een heel oud script: "Dit is wat we nu moeten doen, want dat ken ik." En dan zijn we veilig. En daarom schieten we telkens in onszelfde oude patroon. Dus die tussenpersoon is als het ware onze bodyguard die denkt dat hij heel de tijd ons moet redden. Maar daarom vond ik jouw paal net je uitleg net zo mooi toen de vraag gesteld werd over ehm ik werd meeleven voel ik me al geobserveerd. Eh dat is dus naar mijn gevoel je gaf eigenlijk twee kanten eraan. Namelijk de ik noem dat maar de egokant die continue mening heeft over eh wat je daar dan in je leven aan het doen bent. En maar aan de andere kant trok jij het ook groter, want je zegt ook eigenlijk het ehm je je hebt het ego, maar je hebt ook die observator. En dat zijn wel twee heel verschillende dingen. Want het ego die probeert alles safe te houden en houdt je daardoor ook eh gevangen soms zelfs. Terwijl die observator die trek je juist naar de bron. Naar de Ja. Ja. Alleen dan zeg ik dat dat de tussenpersoon gebruik dan even die term Ja. Omdat hij zich omdat het doel van de tussenpersoon overleven is, gaat hij vaak meedoen met het wij zijn de observator toch?

Ja, die heeft overal een draai aan te geven. Ja, die probeerde allemaal eh sneaky via een achterdeur weer naar binnen te komen. Wat nu in mij opkomt is dat voor mijzelf misschien dat ik je hebt ook ziet als innerlijke criticus. Hm. Misschien is dat wel een beetje eerder, want ik ik zie e ik ik ga ik voel een verschil tussen zeg maar die soort echt neutrale observator. Hm hm. En inderdaad een observator die misschien als een criticus op mijn schouder loopt. Ja, dat is iets anders. Ja. En die tweede is duidelijk de tussenpersoon. Ja. Ja.

Schik minder prettig ook. Nee, niet niet prettig zei je. Nou, de innerlijke criticus is niet Maar nou sterker nog een observator die constant eh afweegt. Dit is goed, niet goed? Goed, niet goed. Ja. Hè? And they ate the fruit of the tree of the knowledge of good and evil. Hè, het verhaal van de boom van eh vruchten van van waarheid of eh goed en kwaad. Ja. Bom kennis van goed en kwaad. Goed en kwaad hè. Dus dat is een gedeelte van ons brein. De tussenpersoon die heel de tijd het heel simpel moet in hokjes moet gooien. Dit goed, dat kwaad. Hè, want ons brein kost super veel energie om alles te analyseren en overal de potentiële gevaren te zien. Dus het moet als het ware een heel simpel algoritme schrijven. Hokje A top, hokje B slecht.

En dat hebben we te maken met twee dingen vandaag de dag. Bijna een oneindige hoeveelheid aan calorieën. Dus waar we vroeger misschien eh een hele dag voor op het platteland moesten werken, kunnen we nu zeg maar even naar een snackbar eh binnen kwartiertje naar binnen werken. Dus die martelkamer kan op volle toeren heel de dag doorgaan. En het tweede is 3 400 jaar geleden was het leven misschien heftig met ziektes, oorlogen, maar het was wel simpel. Jouw vader deed dat, jouw moeder deed dat. Je pad was als het ware bijna helemaal uitgeschreven tot je dood. Zoveel gebeurde er niet vandaag de dag. Zeker met de tijd waar we leven met AI. Je kan niet meer vastklampen aan die vormen. Als je denkt dat je je veiligheid uit de wereld van vorm gaat halen, nou de komende 10 jaar trek je het niet meer. En daar is dus een enorme kans. Want die wereld van vorm begint zo veranderlijk te worden dat je niet meer weet wat waar is. Je kan je niet meer vastklampen aan bepaalde dingen. Er is dus maar één oplossing of twee. Één, je wordt gek. En de tweede oplossing is je komt in contact met jouw onveranderlijke zelf, met wie jij in essentie bent los van vorm.

En dat ervaar ik heel sterk het laatste wat jij zegt als als een reddingsboei nu. Ja. Ja. En zelfs al word ik plat gewalst, dat blijft gewoon overreemd.

Mooi.

Deze leegte, dit is jouw onveranderlijke zelf.

Het maakt niet uit hoe de vorm is. Altijd ten midden van de chaos, ten midden van de dingen die we als slechte bestempelen.

Ten midden van de dingen die we als prachtig bestempelen.

Puur en alleen dit moment.

Geen toekomst, geen verleden, geen verhaal. Simpelweg dit moment daar vind je jezelf. Jouw onveranderlijke zelf. Die is nooit weg geweest. Dat is dat witte velpier wat alles toelaat.

En dat is enorm helend.

Want het leven wil simpelweg maar één ding ervaren worden. En als daar laag overheen gaat die zegt: "Dat valt niet in mijn script. Dit wil ik niet." En we duwen het weg. We plakken het label kwaad op. of goed waar we er meer van willen hebben en het willen vastklampen. Dan vechten we tegen hoe het leven is.

Maar als je onvoorwaardelijk de aandacht kan geven aan dit moment, aan jezelf, dan merk je dat je zedelstelsel steeds meer ontspant. Dit zie je heel vaak in het zat te zang dat mensen opeens een dit hebben. Wat is dat?

Het kan in die vormen komen. Het kan in gedachtes komen. Het kan in emoties komen. Of het kan bijna

ondetecteerbaar zijn, maar er steeds meer wordt losgelaten.

Want deze leegte, deze onveranderlijke, onvoorwaardelijke aandacht is ware liefde.

Dat wat jij bent wordt bewust van zichzelf. Geeft zichzelf de ruimte om alles wat ooit in het verleden niet gezien mocht worden nu naar de oppervlakte te laten komen, zodat het gezien kan worden, losgelaten

en je leven simpelweg een stuk lichter en mooier kan worden.

Die zin die ik daarnet zei, puur en alleen dit. Geen toekomst. Geen verleden, geen verhaal. Dat is de samenvatting van één maand lang in een asram zitten in Portugal. Dus neem die lekker mee naar huis. Schuld je weer een maand.

Die zin was zo helder van die leraar. Oh, tel ikk het weer terug naar dit dit moment. Zonder het verhaaltje eroverheen van goed of kwaad, hoe het anders zou moeten. Zonder dat script van de tussenpersoon, zonder verloren te raken in hoe de toekomst zou moeten of waar het heen gaat of waar hoe het in het verleden was. Puur en alleen dit.

Ik voel wat je zegt en dan komt en en dat en dat staat voor mij ook wel als een bepaald op water. Maar dan kom ik toch even op het volgende. Eh dat zou kunnen leidt tot passiviteit. Wat of is dat oké?

Ehm maar wat zet je in beweging?

Wat motiveert je? Voorheen was je motivatie grotendeels angst. Ja. Nu gaat je motivatie liefde zijn. Er komt een inspiratie. Dit wil ik doen. Daar word ik blij van. Daar heb ik zin in. En niet ik moet dit doen, want anders je natuurlijke parfum vanuit die staat gaat effectief

schoonheid, waarheid, liefde zijn. Er zijn mensen die heel hun leven een ogogenschijnlijk goed doel proberen na te jagen, maar onaan de streep vrij weinig teweegbrengen. Misschien het zelfs in stand houden omdat het voortkomt uit het oude niveau van bewustzijn. Zoals Einstein prachtig zei, een probleem kan nooit opgelost worden op het niveau van bewustzijn waarop het gecreëerd is.

Dus wanneer je naar die leegte, naar het stilte, naar het onveranderlijke aspect gaat en dat steeds meer jouw huis laat zijn als het ware, dan is de natuurlijke parfum van jouw zijn, van jouw handelen, is die liefde, schoonheid, waarheid en zal heel doelgericht, heel helder zijn. Tuurlijk zullen nog alle oude patronen zijn. Zullen allerlei dingen misschien niet helemaal perfect schoon zijn. Dat gaat over tijd. steeds zwakker en zwakker worden. Maar jouw hele zijnswezen, jouw hele handelen komt vanuit een pool factor in plaats van een push factor. Iets. Het leven trekt jou daarheen. Dit wil ik doen. In plaats van dit moet ik doen, want dat is goed. Dan ben ik een goed persoon. In dat jaar in het park, hoeveel mensen ik niet door het park heb zien lopen, die wandelen door het park omdat het goed is voor mijn stappen. Ik moet zoveel stappen per dag zetten

of drogende mensen. Soms zie je iemand bijna als een gazelle voorbij lopen. Helemaal geen weerstand. één met het wandelen, met het met het rennen. En zoveel mensen met je ziet aan een hele lichaam dat een lichaam scheelt van kappen nou alsjeblieft. Maar dat brei gaat door en door want het moet. Dat is goed.

Wereld van verschil.

Dank jullie wel.